"Πρόσωπα": Γ. Κοντογιώργης για πολιτικό Σύστημα-Σκηνικό και πολλά άλλα from Αντίφωνο on Vimeo.
Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010
Η ανατρεπτική ματιά του Γιώργου Κοντογιώργη: Μία μοναδική εποπτεία της νεοτερικότητας και σκιαγράφηση του μέλλοντος
Βασισμένη σέ έναν άλλο τρόπο θεώρησης της Ιστορίας, με κριτήριο την Ελευθερία και όχι την Δύναμη.
Τρίτη 17 Αυγούστου 2010
Ο πρόξενος είναι προβοκάτορας, ο Πεταλωτής τί;
Ο αρχιπροβοκάτορας με τους 'αγανακτισμένους' κατοίκους του Ηφαίστου!
Πότε θα εφαρμοστεί επιτέλους ο ποινικός κώδικας στη Θράκη;
Πότε θα εφαρμοστεί επιτέλους ο ποινικός κώδικας στη Θράκη;
του Σάββα Καλεντερίδη
Χωρίς να υπερβάλλουμε, θεωρούμε ότι αυτά που συνέβησαν στην Κομοτηνή, παραμονές της ιστορικής λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά, δεν θα μπορούσαν να συμβούν σε καμία χώρα του κόσμου, ακόμα και τριτοκοσμική.
Ενώ είχε προηγηθεί η μολότωφ στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, προβοκάτορες της φασιστικής-τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ προκάλεσαν ανενόχλητοι (αλήθεια, η αστυνομία και οι άλλες υπηρεσίες τί έκαναν; Τα κομματόσκυλα που βάζουν το κόμμα πάνω από την πατρίδα πού ήταν;) ζημιές σε μουσουλμανικούς τάφους της συνοικίας Πος Πος της Κομοτηνής. Αμέσως κινητοποιήθηκαν 300 άτομα από τον Ήφαιστο, τα οποία αντί να απευθυνθούν στις ελληνικές αρχές, απευθύνθηκαν που αλλού, στον αρχιπροβοκάτορα της Θράκης, τον πρόξενο της Τουρκίας Μουσταφά Σαρνίτς.
Την επόμενη μέρα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής, αντί να ερευνήσει και να έχει μια πρώτη άποψη για τους προβοκάτορες και στη συνέχεια να προβεί σε δηλώσεις ανάλογα με τις πληροφορίες που είχε, προέβη σε μια δήλωση, που δεν θα την έκανε ούτε ένας μαθητευόμενος πολιτικός, επιρρίπτοντας την ευθύνη σε ακραία στοιχεία της ελληνικής πλευράς, χωρίς να αναφερθεί καν στο ενδεχόμενο προβοκάτσιας, λές και δεν έχει ακούσει τίποτα για τις βαρβαρότητες της 6/7 Σεπτεμβρίου του 1955, που θεωρούνται από τις πιο βάρβαρες πράξεις που διαπράχτηκαν από οργανωμένο κράτος στην ιστορία του σύγχρονου κόσμου.
Δεν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε εμείς τη δήλωση, ούτε τον κ. Πεταλωτή, αφήνοντας τους αναγνώστες μας να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Απλά αναρωτιώμαστε.
-Έγινε έλεγχος των τηλεφωνικών κλήσεων που πραγματοποιήθηκαν τη χρονική περίοδο που συνέβησαν οι καταστροφές και η κινητοποίηση των 'αγανακτισμένων' κατοίκων που απευθύνθηκαν στον μεγάλο προβοκάτορα, Μουσταφά Σαρνίτς;
-Αν έγινε ο έλεγχος, τότε οι ελληνικές αρχές μπορούν άνετα να έχουν στα χέρια τους τα στοιχεία ενός από τους πυρήνες της φασιστικής-τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ στη Θράκη.
Άλλωστε δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν και πολύ.
Να μην ξεχνάμε δε ότι ο επικεφαλής του επιχειρησιακού σκέλους της φασιστικής-τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, στρατηγός Βελί Κιουτσούκ, που βρίσκεται στις τουρκικές φυλακές, ήταν για πολλά χρόνια σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Μπατί Τράκια και διατηρούσε άριστες σχέσεις με παράγοντες της μειονότητας στην Τουρκία και στην Ελλάδα.
Μήπως είναι πλέον καιρός να αρχίσουν να λειτουργούν οι ελληνικές αστυνομικές και δικαστικές αρχές στη Θράκη;
Μήπως ήλθε πλέον ο καιρός να διαβάσουν όλοι καλά τον ποινικό κώδικα και να αρχίσουν να παίρνουν το δρόμο για τις φυλακές οι φασίστες τρομοκράτες της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ στη Θράκη, δείχνοντας ταυτόχρονα στον συντονιστή τους, πρόξενο κ. Σαρνίτς, ότι στην Ελλάδα υπάρχει και λειτουργεί κράτος δικαίου και όχι κράτος-συμμορία, όπως είναι η Τουρκία;
Τα γεγονότα, όπως τα 'είδε' ο ΧΡΟΝΟΣ της Κομοτηνής
ΕΙΧΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΤΟΧΕΥΣΗ
Στημένη προβοκάτσια το σπάσιμο τάφων στην Κομοτηνή
17.08.2010
Επίκληση προστασίας από τον Τούρκο πρόξενο και απαξίωση στις ελληνικές αρχές έδειξαν οι διαδηλωτές του Ηφαίστου
Φάλτσο η δήλωση Πεταλωτή, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο
Ρεπορτάζ: Μελαχροινή Μαρτίδου, Δήμητρα Συμεωνίδου
Η καταδικαστέα πράξη βεβήλωσης μουσουλμανικού νεκροταφείου, που σημειώθηκε περιέργως προχθές τα μεσάνυκτα και κινητοποίησε τα ξημερώματα μια ηχηρή και μαζική διαδήλωση 300 μουσουλμάνων του Ηφαίστου, προβληματίζει κυρίως γιατί οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι απευθύνθηκαν να ζητήσουν προστασία όχι από τις ελληνικές αρχές, αλλά από μία ξένη προξενική αρχή, τον Τούρκο πρόξενο κι όχι από τον μουφτή ή τις ελληνικές αρχές. Το ότι έπρεπε να στηθεί αυτό το σκηνικό φάνηκε ξεκάθαρα, όταν κατά την γένεση της διαμαρτυρίας οι συγκεντρωμένοι μουσουλμάνοι αγνόησαν πλήρως αστυνομία και αντινομάρχη και …ηρέμησαν μόνο όταν μίλησαν με τον Τούρκο πρόξενο Μουσταφά Σαρνίτς, ο οποίος ευτυχώς δήλωσε όπως είναι εξ άλλου, αναρμόδιος.
Περίεργες πολιτικές και διπλωματικές διαστάσεις έλαβε η καταδικαστέα πράξη βεβήλωσης μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Κομοτηνή, όταν οι θιγόμενοι κάτοικοι Ηφαίστου αποφάσισαν να ζητήσουν προστασία και τιμωρία των δραστών, όχι από τις επίσημες αρχές του ελληνικού κράτους, αλλά από ξένη διπλωματική υπηρεσία και συγκεκριμένα από τον …Τούρκο πρόξενο, Μουσταφά Σαρνίτς.
ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΤΙΣ ΠΡΩΙΝΕΣ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΗΡΩΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΡΟΞΕΝΟΣ
Η σπίθα δεν άργησε να γίνει φωτιά και χάρη στη «φαεινή» ιδέα κάποιου πραγματικά πανέξυπνου μυαλού, που εκμεταλλεύτηκε κατά τρόπο επικίνδυνο την περίσταση, ώστε οι μουσουλμάνοι κάτοικοι να διαμαρτυρηθούν τελικά στο τουρκικό προξενείο. Η απόφαση αυτή ακριβώς είναι που προβληματίζει, αφού αποδεικνύει την πρόθεση ορισμένων να αναδείξουν το προξενείο σε προστάτη του μουσουλμανικού πληθυσμού της Κομοτηνής, κάτι που διακαώς επιθυμεί το ίδιο. Ήταν λίγο μετά τη 1 τα μεσάνυχτα όταν 300 περίπου άτομα φωνάζοντας και ξεσηκώνοντας τον κόσμο από τις πολυκατοικίες που δεν ήξερε τι συμβαίνει, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, διέσχισαν την οδό Εγνατίας και κατέληξαν στην οδό Ιώνων μπροστά στο τουρκικό προξενείο Κομοτηνής. Άνδρες της αστυνομίας είχαν ήδη παραταχθεί μπροστά στην είσοδο του κτιρίου, ενώ ο αστυνομικός διευθυντής Δήμος Κοκμοτός προσπαθούσε χωρίς αποτέλεσμα να διαλύσει το πλήθος, μιλώντας με κάποιους που εμφανιζόταν σαν επικεφαλείς. «Περιμένουμε τον πρόξενο» φώναζαν ρυθμικά οι συγκεντρωμένοι, ενώ με περιέργεια κοιτούσαν από τα μπαλκόνια οι περίοικοι, αφού ανησύχησαν από τη φασαρία. Στις 2 τα ξημερώματα και συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Εσίν έφτασε πεζός στο προξενείο ο Μουσταφά Σαρνίτς.
Αμέσως τον περιστοίχισαν οι συγκεντρωμένοι αναφέροντας του τις καταστροφές στους τάφους και ζητώντας τη βοήθεια του. Λειτουργώντας έξυπνα κα διπλωματικά, ο Τούρκος πρόξενος επέλεξε να μην δυναμιτίσει το κλίμα, λέγοντας κάτι που ίσως να είχε πολιτικές προεκτάσεις. Αντίθετα είπε στο πλήθος να διαλυθεί και να απευθύνει το πρόβλημα του στις ελληνικές αρχές. «Πρόκειται για ένα λυπηρό περιστατικό, σας ζητώ την ευλογημένη μέρα του Ραμαζανιού να πάτε ήσυχα και χωρίς αναβρασμούς στα σπίτια σας, αυτό είναι το σωστό. Φυσικά και δεν είστε μόνοι, έχετε εδώ τους εκλεγμένους εκπροσώπους σας. Το πρωί πάτε στις αρμόδιες τοπικές αρχές και μεταφέρετε εκεί την λύπη και την καταγγελία σας, για αυτό το περιστατικό. Μπορείτε να διαμαρτυρηθείτε στο νομάρχη και στους βουλευτές και αυτοί θα πράξουν τα αναγκαία». Οι κουβέντες αυτές του Μουσταφά Σαρνίτς ήταν αρκετές για να καθησυχάσουν τους μουσουλμάνους, οι οποίοι αφού δεν είχαν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, εφόσον πολύ πιο ορθά και με επίγνωση των όποιων ενεργειών επιβαλλόταν να γίνουν, τους είχε μιλήσει ο αντινομάρχης, αλλά εκείνοι ήθελαν τον Τούρκο πρόξενο. Λίγα λεπτά αργότερα αποχώρησαν από την οδό Ιώνων συνεχίζοντας στο ίδιο βιολί, χτυπώντας ρυθμικά τα χέρια και φωνάζοντας όμως «πρόξενε να μας προσέχεις…».
ΑΤΟΠΗΜΑ ΠΕΤΑΛΩΤΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΤΙ Ο ΔΡΑΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ
Την καταστροφή των 10 τάφων έσπευσε πολύ σωστά να καταδικάσει λίγες ώρες μετά το συμβάν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας. Ο κ. Πεταλωτής όμως στη δήλωσή του υπέπεσε σε ένα ατόπημα, αφού διατύπωσε πολύ βιαστικά το συμπέρασμα, ότι ο δράστης είναι μη μουσουλμάνος, γεγονός για το οποίο δεν έχει αποφανθεί ακόμα ούτε η αστυνομία που διεξάγει τις έρευνες. Άλλωστε δεν πέρασαν πολλοί μήνες από το τελευταίο περιστατικό βεβήλωσης μουσουλμανικών τάφων στο Μίσχο Ν. Ροδόπης, όπου αποκαλύφθηκε ότι ο δράστης ήταν 40χρονος μουσουλμάνος με ψυχολογικά προβλήματα, που είχε ομολογήσει την πράξη του, κάνοντας γυαλιά καρφιά τότε, αρκετούς τάφους.
Στη δήλωση του αναλυτικά ο υφυπουργός στον πρωθυπουργό αναφέρει: «Στις κοινωνίες υπάρχουν περιθωριακές ομάδες που επενδύουν στο μίσος και τη ρήξη. Που φοβούνται την διαφορετικότητα και έχουν σαν οδηγό τους τις θεωρίες συνωμοσίας. Οι πράξεις τους είναι απόλυτα καταδικαστέες και αντίθετες προς τα εθνικά μας συμφέροντα. Είναι τα απομεινάρια του παρελθόντος που η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της για πάντα. Όσοι καταστρέφουν τάφους και βεβηλώνουν τη μνήμη νεκρών που ανήκαν σε άλλο δόγμα, είναι έξω από την κοινωνία μας, την οποία βρίσκουν απέναντί τους πιο ενωμένη».
Διαχώρισε τη θέση του ο Σύλλογος Ελλήνων Μουσουλμάνων Πος Πος
Από την αψυχολόγητη ενέργεια να ζητήσουν προστασία από τον Τούρκο πρόξενο, διαχώρισε τη θέση του ο Σύλλογος Ελλήνων Μουσουλμάνων Πος Πος. Ο σύλλογος με ανακοίνωσή του καταδίκασε τον βανδαλισμό και ζήτησε την τιμωρία των δραστών χριστιανών ή μη.
«Ο «Σύλλογος Ελλήνων Μουσουλμάνων Πος Πος» εκφράζει με τον πιο έντονο τρόπο την αποδοκιμασία του για τη βεβήλωση πάνω από 10 τάφων στο νεκροταφείο του συνοικισμού μας. Ήταν μια ενέργεια που, αν δεν προερχόταν από κάποιον μεθυσμένο ή ψυχοπαθή, είχε στόχο τους ανθρώπους μας και την ειρηνική μας συνύπαρξη με την υπόλοιπη κοινωνία του τόπου μας. Δεν ξέρουμε αν αυτά τα παλαιότερα συνθήματα στον τοίχο του νεκροταφείου μας, με την υπογραφή «Χρυσή Αυγή», έχουν σχέση με το συμβάν, δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει τέτοια οργάνωση στην Κομοτηνή. Δεν ξέρουμε αν είναι μια ακόμα περίπτωση σαν εκείνη πριν λίγους μήνες στο Μέγα Πιστό όπου συνελήφθη ο τρελός του χωριού για παρόμοιο συμβάν. Αυτό που εμείς ξέρουμε είναι ότι οι δράστες πρέπει να συλληφθούν και να τιμωρηθούν, είτε είναι χριστιανοί, είτε όχι.
Αναρωτιόμαστε, όμως, γιατί μόνο στο δικό μας νεκροταφείο γίνονται αυτά, όταν υπάρχουν 11 μουσουλμανικά νεκροταφεία στην πόλη; Μήπως κάποιοι ενοχλούνται από τις καλές μας σχέσεις με τον χριστιανικό πληθυσμό και θέλουν να μας τις χαλάσουν; Ας το σκεφτούν αυτοί που χθες, πάνω στην ανακατωσούρα, παρέσυραν κάποιους αφελείς δικούς μας να ζητήσουν βοήθεια από τον …Τούρκο πρόξενο! Εδώ είναι Ελλάδα και τα όποια προβλήματα θα τα λύσει η ελληνική αστυνομία, όχι αυτοί που χαίρονται με τις φασαρίες και τη διχόνοια.
Ο σύλλογός μας θα συνεχίσει να εργάζεται για το καλό του συνοικισμού και να προσπαθεί με λογική και ψυχραιμία να μην ξανασυμβούν τέτοια θλιβερά γεγονότα».
Οι γνωστοί «προστάτες» έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός
«Εμείς σαν …μουφτεία είμαστε δίπλα σας». Με αυτή τη φράση ο ψευτομουφτής Κομοτηνής Ιμπραήμ Σερίφ έσπευσε ως άλλος προστάτης, να δηλώσει το ενδιαφέρον του. Μαζί του και ο νέος πρόεδρος του κόμματος Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη (D.E.B.) Μουσταφά Αλή Τσαβούς. Οι δύο τους βρέθηκαν στα νεκροταφεία το πρωί του Σαββάτου, για να κερδίσουν το δικό τους μερίδιο από την δόξα που δίνει όλη αυτή η ιστορία. Τα λόγια βέβαια συμπαράστασης θα ήταν πιστευτά, αν τον αυτοαποκαλούμενο «θρησκευτικό ηγέτη» τον βλέπαμε να παρίσταται στις συγκεντρώσεις των κατοίκων του Ηφαίστου, όταν αυτοί ζητούσαν λύση σε σοβαρά προβλήματα της καθημερινότητάς τους, όπως παιδεία, ανεργία και υποδομές. Τότε κανένας από τους σημερινούς «προστάτες» δεν έτεινε χείρα βοηθείας προς τους κατοίκους. Ούτε βέβαια και οι ελληνικές αρχές, που επί δεκαετίες θυμούνται τον Ήφαιστο στις προεκλογικές περιόδους, για να τον ξεχάσουν αμέσως μετά. Η στροφή όμως των κατοίκων του για προστασία στην Τουρκία, ήταν μια απαράδεκτη υποκινούμενη ενέργεια, που θα την βρούμε μπροστά μας και σε άλλα θέματα. Βεβηλώσεις νεκροταφείων, καταστροφές, κλοπές, έχουν σημειωθεί κατά κόρο και σε χριστιανικά μνήματα τον τελευταίο χρόνο, αλλά δεν υπήρξαν αναταραχές μεταμεσονύκτιες, δεν κινητοποιήθηκαν πολιτικές και αστυνομικές αρχές, δεν προκάλεσαν μαζικές αντιδράσεις εναντίον κανενός. Καταγράφηκαν και διερευνήθηκαν για τους δράστες.
Η συγκεκριμένη υποκινούμενη ενέργεια έχει όλα τα στοιχεία μιας προβοκατόρικης προσπάθειας, που θέλει να σηματοδοτήσει πρόβα τζενεράλε, που όπως φαίνεται θα έχει και συνέχεια.
Η αστυνομία οφείλει να βρει τους δράστες και να αποκαταστήσει το ηθικό συναίσθημα των μουσουλμάνων συμπολιτών μας, ενώ οι αρχές οφείλουν να προβληματιστούν από την πρωτοφανή διαδήλωση, από την οποία μοναδικοί κερδισμένοι ήταν οι υποκινητές της και η διχόνοια στην οποία επενδύουν.
Πηγή: Χρόνος Κομοτηνής
Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/08/blog-post_7670.html#ixzz0wtVZmJMh
ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 1820 η Ελλάδα δεν διαθέτει σχεδόν καμιά στρατηγική αξία και συμμάχους, είναι αληθινά μόνη. Πρέπει να το αποδεχθεί και να μάθει να ζει εντός των γεωπολιτικών της δυνατοτήτων, που σημαίνει είτε να τα βρει με την Τουρκία, είτε να γίνει χρήσιμη σε κάποια μεγάλη δύναμη. Ετσι κι αλλοιώς οδηγείται σε πτώχευση και αποσταθεροποίηση και δεν διαθέτει τα μέσα για την αεροναυτική άμυνα του Αιγαίου. Οσο για την Κύπρο, είναι εκτός των ελληνικών ζωτικών συμφερόντων!
Τάδε έφη το βορειομερικανικό think tank Stratfor, που διευθύνει από το 1996 ένας ουγγροεβραίος μετανάστης στις ΗΠΑ, ο Τζωρτζ Φρήντμαν, με λαμπρή καριέρα στις παρυφές του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος και στους ακαδημαϊκούς κύκλους που συνεργάζονται με αυτό.
Το Stratfor, με προφανείς δεσμούς με το αμερικανικό βαθύ κράτος, είναι αρκετά γνωστό διεθνώς, έχει όμως κατηγορηθεί ενίοτε και για στοχευμένη παραπληροφόρηση. Για παράδειγμα προέβλεπε επί σειρά ετών την πτώση του Ούγκο Τσάβες, ως γνωστόν όμως ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας παραμένει στη θέση του, το δε αμερικανικό ινστιτούτο βρήκε τώρα, κατά τα φαινόμενα, άλλους στόχους. Να σημειώσουμε επίσης ότι ο συντάκτης της έκθεσης για την Ελλάδα προέρχεται από τη Σλοβενία, ένα από τα κετεξοχήν “κράτη Σόρος” της κατά Ράμσφελντ Νέας Ευρώπης, με μια πολιτική ελίτ εκπαιδευμένη, μετά την αποσταθεροποίηση του κομμουνισμού, στην αποσταθεροποίηση της “παληάς” γαλλογερμανικής Ευρώπης, στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, αν κριθεί από την πολιτική της παράδοση.
Τούτων λεχθέντων, η έκθεση δεν παύει να έχει τη σημασία της. Η Ελλάδα δεν είναι Βενεζουέλα, είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και η επίθεση εναντίον της, γιατί επίθεση είναι η πρόβλεψη για γεωπολιτική, μετά την οικονομική χρεωκοπία, είναι εκτός κανόνων συμπεριφοράς στην ατλαντική οικογένεια. Η ελληνική οικονομική κρίση έχει ανοίξει την όρεξη. Η έκθεση είναι ενδεικτική των απειλών και πιέσεων που θα δεχθεί η Ελλάδα και η Κύπρος από τους υποτιθέμενους συμμάχους τους, προκειμένου να συγκατατεθούν σε κλείσιμο κακήν κακώς του κυπριακού, ώστε να φύγει το σημαντικότερο εμπόδιο στην τουρκική ένταξη στην ΕΕ, αλλά και “ρυθμίσεις” στο Αιγαίο και τα Βαλκάνια. Οι πιέσεις αυτές άλλωστε είναι ήδη ορατές με την τουρκική αεροναυτική δράση στο Αιγαίο, την απειλή έναρξης εμπορίου της ΕΕ με τα κατεχόμενα και τις πιέσεις για όπως-όπως λύση του κυπριακού, εντός του έτους.
Η ίδια η έκθεση βρίθει αντιφάσεων και ουδόλως τεκμηριώνει επαρκώς τα συμπεράσματά της. Μοιάζει να έχει συνταχθεί βιαστικά και πρόχειρα, περισσότερο ως εργαλείο ψυχολογικού πολέμου κατά της ελληνικής ηγεσίας, ώστε να πεισθεί ότι δεν έχει άλλη λύση, ότι έχει χάσει τη μάχη προτού τη δώσει καλά-καλά, αλλά και ενός διεθνούς πολέμου για συκοφάντηση της Ελλάδας, απομείωση της αξίας της στο διεθνές σύστημα και απομόνωσής της, που έρχεται να προστεθεί στην καταστροφή της διεθνούς εικόνας της χώρας με αφορμή τα προβλήματα διαφθοράς και κακοδιοίκησης.
Αν όμως η Ελλάδα δεν έχει πλέον γεωπολιτική αξία, τι κάνει το STRATFOR όχι μόνο να ασχολείται μαζί της, αλλά και να εκδίδει μια ειδική μονογραφία, ενταγμένη στη σειρά μονογραφιών που, όπως λέει το ίδιο, αφιερώνει σε περιοχές ιδιαίτερης σημασίας για το διεθνές σύστημα; ¨Η πόσο σοβαρή είναι μια ανασκόπηση της ελληνικής ιστορίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, που παραλείπει, ως περίπου ασήμαντη, την χιλιόχρονη … “λεπτομέρεια” της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας;
Σύμφωνα με την έκθεση, η Ελλάδα έχει καταστεί στρατηγικά ασήμαντη για τη Δύση μετά το 1989, οι Ευρωπαίοι θα την παρατήσουν στην πρώτη ευκαιρία, όσο για τους Ρώσους ή τους Κινέζους δεν υπάρχουν καν στην εικόνα. Αν κάτι δείχνει αυτή η περιγραφή, υπογραμμίζουν έμπειροι διπλωμάτες, είναι ότι ορισμένοι στην Ουάσιγκτον μας περνάνε για χαχόλους. Η Ελλάδα και η Κύπρος ελέγχουν την πρόσβαση της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες και τον έλεγχο της Γαλλογερμανίας στη Μέση Ανατολή. Μόνο ένας αγράμματος μπορεί να θεωρήσει μια τέτοια περιοχή, που πιθανώς διαθέτει και σημαντικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων ως στρατηγικά ασήμαντη. Χωρίς να υπολογίσουμε το θεσμικό χαρτί που διαθέτουν ως μέλος του ΝΑΤΟ η Ελλάδα, της ΕΕ αμφότερες.
Το αποδεικνύει άλλωστε, υπογραμμίζουν οι ίδιες πηγές, ο ρόλος της Σούδας και του Ακρωτηρίου στις επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, ο ρόλος της Θεσαλλονίκης στην επέμβαση στο Κόσοβο. Η επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια έχει σταματήσει λόγω ελληνικού βέτο και η επέκταση της ΕΕ προς την Τουρκία λόγω κυπριακού βέτο. Οι ελληνορωσικές συμφωνίες για τους αγωγούς και την αγορά θωρακισμένων προκάλεσαν πανικό στην Ουάσιγκτον. Η στρατηγική αξία της Τουρκίας για τη δυτική συμμαχία περιορίζεται δραστικά αν δεν συνεργασθεί η Ελλάδα. Η ρωσική στρατηγική, το κινεζικό εμπόριο, η γαλλική διπλωματία δείχνουν έντονα και συχνά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την Ελλάδα – είναι άλλο θέμα βεβαίως αν και κατά πόσο το αξιοποιεί η Αθήνα.
Κατά την έκθεση η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει χρήσιμη σε μία ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις γιατί είναι απίθανο να ξαναρχίσει η σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων στα Βαλκάνια. Ουδέν αναληθέστερον όμως. Ούτε καν επί προεδρίας Μπορίς Γέλτσιν, δεν σταμάτησε ο έντονος αμερικανο-ρωσικός ανταγωνισμός στη χερσόνησο. Μια μόνιμη εξάλου πηγή τριβών μεταξύ Παρισιού-Βερολίνου αφενός, Ουάσιγκτον αφετέρου, αφορά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, ζήτημα που εμπλέκεται άμεσα με την ελληνική και κυπριακή εξωτερική πολιτική.
Οσο για την άποψη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της άμυνας του Αιγαίου, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι είναι οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές βιομηχανίες που δύσκολα θα άντεχαν τη διακοπή των ελληνικών παραγγελιών ή τη στροφή της Ελλάδας σε άλλες πηγές προμήθειας. Μια ελληνοτουρκική σύρραξη εξάλλου θα ήταν καταστρεπτική για τα παγκόσμια συμφέροντα των ΗΠΑ, για το ΝΑΤΟ και για την Τουρκία.
Όχι μόνο η στρατηγική αξία της Ελλάδας και της Κύπρου δεν έχουν μειωθεί, αλλά και είναι ακριβώς η πηγή πολλών προβλημάτων μας, αλλά και το μεγάλο χαρτί των εκάστοτε κυβερνήσεων της Αθήνας. Η έκθεση προσπαθεί χονδροειδώς να πείσει την Ελλάδα ότι η ήττα έχει συντελεσθεί προτού δοθεί οποιαδήποτε μάχη. Αν μας μαθαίνει κάτι είναι ότι όντως μπορούν να συμβούν καταστροφές, αν η Ελλάδα δεν διαθέτει ισχυρές παράπλευρες συμμαχίες. Η ίδια η έκθεση πιστοποιεί ότι υπάρχει πάντα μια σημαντική πτέρυγα του δυτικού κατεστημένου που δεν συμπεριφέρεται έναντι της Ελλάδας με τρόπο που ταιριάζει σε σύμμαχο. Αυτή η διαπίστωση, μόνιμη σταθερά της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, είναι που έκανε τον πατέρα του σημερινού Πρωθυπουργού να διακηρύξει την ανάγκη πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μιας ιδέας που άλλωστε υιοθέτησαν με τον τρόπο τους πολλοί ¨Ελληνες και Κύπριοι πολιτικοί, της αριστεράς ή της δεξιάς, αντιμέτωποι με τις ασφυκτικές πιέσεις των υποτιθέμενων συμμάχων. Την ίδια πολιτική, της σχετικής χειραφέτησης από τις ΗΠΑ, ακολούθησε η Τουρκία των Γκιουλ, Ερντογάν και Νταβούτογλου, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Δημοσιεύτηκε στον “Kόσμο του Επενδυτή”, 13.8.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Σάββατο 14 Αυγούστου 2010
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Η σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας Σουμελά, κοντά στην Τραπεζούντα, ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της ελληνικής και χριστιανικής ιστορίας, σύμβολο της μακραίωνης ακτινοβολίας του ποντιακού ελληνισμού και του πολιτισμού του, με κέντρο την Τραπεζούντα. Η Μονή καταστράφηκε τον 7ο αιώνα για να ξαναχτιστεί τον 10ο, ενώ διατήρησε ιδιαίτερα προνόμια επί τουρκοκρατίας. Κατεστράφη και εγκατελείφθη με την Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922-23. Στο Βέρμιο της Μακεδονίας ιδρύθηκε μια ανάλογη Μονή εις ανάμνησή της. Αναστηλωμένη με τη βοήθεια της ΟΥΝΕΣΚΟ, η Μονή είναι στο κέντρο μιας περιοχής που κατοικείται κατά πλειοψηφία από εξισλαμισθέντες ελληνικούς πληθυσμούς και δέχεται ετησίως περίπου ένα εκατομμύριο τουρίστες.
Η λειτουργία της ερχόμενης Κυριακής έχει προκαλέσει κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των ποντιακών πληθυσμών Ελλάδας, Ρωσίας και Γεωργίας. Σε μεγάλο βαθμό η άδεια των τουρκικών αρχών οφείλεται στην αποφασιστικότητα και δράση του Προέδρου του παγκόσμιου συντονιστικού οργάνου των Ποντίων, Ιβάν Σαββίδη. Ο κ. Σαββίδης είναι και βουλευτής της ρωσικής Δούμας, που εκλέγεται με το κόμμα του Πούτιν “Ενωμένη Ρωσία”. Το γεγονός αυτό βοήθησε στο να κινητοποιηθούν και οι δυνάμεις της ρωσικής διπλωματίας συνηγορώντας υπέρ της απαίτησης να δοθεί, όπως και εδόθη, από το τουρκικό κράτος, η άδεια της λειτουργίας.
Η αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα Σαββίδη είναι ένα εξαιρετικό μάθημα για το τι θα μπορούσε να κάνει και δεν κάνει η ελληνική διπλωματία, που ουσιαστικά δεν πιέζει στο παραμικρό θέμα την Άγκυρα. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε όσους, στο ποντιακό κίνημα, βλέπουν με καχυποψία οποιαδήποτε σχέση με τη Ρωσία, αλλά και όσους, στο Φανάρι, δεν μπορούν ούτε να “μυρίσουν” Ρώσους, να επιτίθενται τώρα στον Σαββίδη. Αλλά βέβαια δεν θάμαστε Έλληνες, αν δεν συνέβαιναν κι αυτά! Είναι αλήθεια ότι ο Πρόεδρος των Ποντίων διακρίνεται ενίοτε για τον κάπως απότομο χαρακτήρα του. Η βαθύτερη όμως αιτία της ρήξης δεν είναι άλλη από τη μόνιμη τάση υποταγής στην υπερατλαντική “σύμμαχο”, που διακρίνει το ελλαδικό και, καμιά φορά περισσότερο, το κατεστημένο της Κωνσταντινούπολης.
Η λειτουργία προκάλεσε πάντως την οργή των Τούρκων εθνικιστών της περιοχής, που οργανώνουν για τις 15 Αυγούστου ημερίδα με θέμα “Ο Πορθητής, η Άλωση και ο Νομάρχης Τραπεζούντας Τζεμάλ Αζμί”. Ο Αζμί πρωταγωνίστησε στις σφαγές των Αρμενίων και των Ρωμιών και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1919.
Οι κάτοικοι πάντως της περιοχής, που βλέπουν να ανθεί ο τουρισμός, ζητάνε αντίθετα να διευρυνθεί η περίοδος λειτουργίας της Μονής (oι Πόντιοι ζητάνε την εγκατάσταση εκ νέου μοναχών και την επαναλειτουργία της υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο). Δέκα χλμ. ανατολικά και δέκα δυτικά της Μονής υπάρχουν εξάλλου δύο ακόμα ιστορικές μονές, που δεν έχουν ακόμα αναστηλωθεί: του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνα του 3ου αιώνα και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, του 5ου αιώνα.
Κόσμος του Επενδυτή, 13.8.2010
Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/08/blog-post_689.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0wa5KsTCN
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
"Ωδή-πορείας εγκώμιον" Στ. Ξαρχάκου. Αναφορά στο έργο
Ωδή στην ελληνική ταυτότητα
Το έργο αυτό του Σταύρου Ξαρχάκου είναι όντως μια Ωδή στην ελληνική ταυτότητα που απορρέει από την «ιδιοπροσωπία» της ελληνικής μουσικής δημιουργίας και, περαιτέρω, από την ανασυγκρότηση της διάρκειάς της. Το ανάπτυγμα του έργου απαντά στο αγωνιώδες ερώτημα: «ποιος είμαι», «ποιοι είμαστε», διότι εν τέλει η συνείδηση της ταυτότητας καθορίζει συμπεριφορές, ανάγεται σε στάσεις ζωής. Κατά τούτο, η ταυτότητα ορίζει την ατομικότητά μας αλλά και το ανήκειν σε μια συλλογική ομάδα.
Ο Σ.Ξαρχάκος μας αποκαλύπτει μέσα από το μουσικό του εγχείρημα ότι η ελληνική ταυτότητα είναι πολυσήμαντη. Αποτελεί σύνθεση πολλών μερικότερων ταυτοτήτων, που αρθρώνονται σε επάλληλα επίπεδα και απολήγουν σε μια καθολική ταυτότητα, την εθνική. Η πολυσημία αυτή της ελληνικής ταυτότητας καλύπτει συγχρόνως το ιστορικό βάθος και το εύρος του άμεσου ζωτικού χώρου του ελληνισμού. Οι μεταλλάξεις της όμως δεν διαθλώνται στο κοινό της υπόβαθρο, το οποίο συγκροτεί την ενοποιό σταθερά της καθολικής της έκφρασης.
Μέσα από την Ωδή, ο Σ.Ξαρχάκος αναδεικνύει τη θεμελιώδη αντίθεση μεταξύ του ελληνικού κόσμου και της νεοτερικότητας. Ο ελληνικός κόσμος υπήρξε καθόλα πολυσήμαντος: πολυ-πολιτειακός, πολυ-γλωσσικός, πολυ-πολιτισμικός εν γένει και, στο πλαίσιο αυτό, όπως μας αποκαλύπτει η Ωδή, πολυ-μουσικός. Το γεγονός αυτό δεν τον εμπόδισε, εντούτοις, να έχει πλήρη συνείδηση της καθολικής του ιδιοσυστασίας, της συγκρότησής του ως «γένους». Η έννοια του «γένους» αποδίδει όντως αυτό που θα μπορούσε διαφορετικά να αποκληθεί «έθνος-κοσμοσύστημα», το οποίο όμως διαστέλλεται σαφώς από την έννοια του «έθνους-κράτους».Το αντίστοιχο του «έθνους-κράτους» είναι η «πόλις-κράτος», η οποία όμως εγγράφεται ως θεμελιώδης πολιτειακή συνιστώσα του ελληνικού «έθνους-κοσμοσυστήματος», εν αντιθέσει προς το «έθνος-κράτος» που συγκροτεί το νεότερο εθνοκεντρικό κοσμοσύστημα.
Το ελληνικό «έθνος-κοσμοσύστημα» ορίζεται, για πρώτη φορά, από τον Ηρόδοτο με μέτρο την καταγωγή και το κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο των κοινωνιών της πόλης, εμπλουτίζεται από τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη και τους κλασικούς στοχαστές με την (εθνική και την πολιτειακή) ελευθερία για να οριστικοποιηθεί από τον Ισοκράτη και τον Αλέξανδρο, με πρόσημο την (ελληνική ανθρωποκεντρική) παιδεία και την οικουμενική κοσμόπολη. Ο χριστιανισμός θα σταθεί απέναντι στην ελληνική ελευθεριότητα και θα επιχειρήσει, κάποια στιγμή, μετασχηματισμένος σε ιδεολογία της κοσμικής Εκκλησίας, να «οικειοποιηθεί» την ελληνική ταυτότητα. Το μείζον, ωστόσο, δίλημμα που συγκροτεί η αντίθεση ανάμεσα στο «φιλείτε αλλήλους» της ελληνικής γραμματείας («οι φιλούντες αλλήλους…» του Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια, 1155β, 10-11) και στο «αγαπάτε αλλήλους» του Χριστού, θα αφεθεί να συμβολίσει τις ελληνικές επιδράσεις στη χριστιανική διδασκαλία και, περαιτέρω, τις αποστάσεις της ελληνικής εκδοχής του χριστιανισμού έναντι της Παλαιάς Διαθήκης.
Εξ ου και ο χριστιανισμός δεν θα υπεισέλθει στην ουσία της ανθρωποκεντρικής ιδιοσυστασίας του ελληνισμού. Έχει ενδιαφέρον, από την άποψη αυτή, να προσέξει κανείς την ιδεολογία του Δημοτικού Τραγουδιού, που αποτελεί το προνομιακό πεδίο της συνάντησης του Σ.Ξαρχάκου με το ερώτημα της ταυτότητας. Εκεί, δεσπόζει η «ελληνική» προσέγγιση της ζωής και του θανάτου («γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα»), η πολυ-μορφική ενανθρώπιση του θείου, η συνοίκηση της πολυ-πολιτισμικής αυτο-συγκρότησης με τη συνολική εθνική αναφορά και πολλά άλλα.
Η πρόσληψη του ελληνισμού ως «έθνους-κοσμοσυστήματος» είναι καταστατική, διότι συνδέει άμεσα την έννοια της ταυτότητας με την ελευθερία. Υποδηλώνει ότι ο Έλληνας άνθρωπος συγκροτείται – στο ατομικό και συλλογικό - με πρόσημο την πολυσημία της ταυτότητάς του, σε διάφορα πολιτειακά δομημένα πολιτισμικά σύνολα, τα οποία αναδεικνύουν ισάριθμες περιοχές της ελευθερίας. Επομένως, οι ταυτότητές του αντιστοιχούν σε ισάριθμες πολιτειακές ελευθερίες που συστεγάζονται στο πλαίσιο της καθολικής ταυτότητας του κοσμοσυστημικά συντεταγμένου «έθνους». Αντιθέτως, το «έθνος-κράτος» αποδέχεται μια και μοναδική ταυτότητα, η οποία εναρμονίζεται με τη μία, μονοσήμαντη και περιοριστικά διατεταγμένη, ελευθερία. Το κράτος του έθνους συμπιέζει κάθε διαφοροποίηση στο ζήτημα της ταυτότητας, καθώς γνωρίζει ότι οι ταυτότητες γενούν πατριωτισμούς και, συνεπώς, είναι ασύμβατες με το πρόταγμα της «εθνικά» ομοιογενούς και ενιαίας κοινωνίας. Το δόγμα ένα κράτος, ένα πολιτικό σύστημα, ένα μονοκύτταρο έθνος, μια ταυτότητα, μία γλώσσα, μια μουσική έκφραση κ.α., θα αποτελέσει το διατακτικό της νεοτερικότητας, ουσιαστικά μέχρι σήμερα.
Η δυσκολία των χωρών της νεοτερικότητας να εγκολπωθούν τις κατακτήσεις του ελληνικού κόσμου εξηγείται από το γεγονός ότι αυτή διέρχεται μια πρώιμη ακόμη μετά τη φεουδαρχία περίοδο και, ως εκ τούτου, στις προτεραιότητές της είναι η οικοδόμηση των θεμελίων της ανθρωποκεντρικής (δηλαδή ελεύθερης) κοινωνίας. Αντιθέτως, ο ελληνικός κόσμος, ήδη από το τέλος της μυκηναϊκής εποχής, βιώνει τον ανθρωποκεντρισμό (και ειδικότερα τις ελευθερίες) στις διάφορες – επάλληλες εξ επόψεως ολοκλήρωσης - φάσεις του, με τελευταία εκείνη της μετά την πόλη-κράτος οικουμενικής περιόδου. Το ενδιαφέρον εν προκειμένω δεν είναι τόσο ότι παρασιωπείται μια καίρια αντίθεση, αλλ’ότι αγνοείται πως το σύστημα των «πόλεων» (ή «κοινών») και οι πολιτείες τους θα συνεχίσουν να αποτελούν την καταστατική παράμετρο της ελληνικής οικουμένης έως τις παρυφές του 20ου αιώνα.
Τούτο εξηγεί γιατί το ελληνικό «έθνος-κοσμοσύστημα» αντιλαμβάνεται την ταυτοτική του πολυσημία ως το αποτέλεσμα της ολοκλήρωσής του, εξ επόψεως ελευθερίας, σε περισσότερα, επάλληλα πολιτειακά επίπεδα. Στο «έθνος-κράτος» χωρεί μία μόνον ελευθερία, η εθνική, τη μοναδικότητα της οποίας εγγυάται η μονο-πολιτειακή συγκρότηση της επικράτειας. Εξ ου και το «έθνος-κοσμοσύστημα» εκφράζεται πολιτικά όχι μέσω ενός ενιαίου κράτους που ενσαρκώνει το έθνος, αλλά με τη συνέργεια των πόλεων-κρατών ή, εν τέλει, ως κοσμόπολις. Τα πεπραγμένα του «έθνους» της νεοτερικότητας είναι εκείνα του κράτους, ενώ στην περίπτωση του ελληνισμού τα πεπραγμένα του ιστορούνται με μέτρο τα πεπραγμένα των ελληνικών κοινωνιών που αυτο-συγκροτούνται σε «πόλεις» («κοινά») ή, αργότερα, ως οικουμενικές κοσμοπόλεις. Η επισήμανση αυτή συνάδει με τη διαπίστωση ότι ενώ στην Ευρώπη το έθνος αποτελεί «κατασκευή» που προορίζεται να χρησιμεύσει ως ανάχωμα απέναντι στο μονάρχη, σε μια περίοδο όπου δεν είχε ακόμη συγκροτηθεί η ελεύθερη κοινωνία ή ως δεξαμενή άντλησης νομιμοποίησης και συναίνεσης από την πολιτική εξουσία, το ελληνικό έθνος υπήρξε δημιούργημα των ίδιων των κοινωνιών του και ανάγεται στην ανθρωποκεντρική τους ολοκλήρωση, δηλαδή στην ανάγκη που καλλιεργεί η ελευθερία στον άνθρωπο να αναζητήσει την εσωτερική του ταυτότητα και, περαιτέρω, την ατομική και συλλογική του ιδιαιτερότητα έναντι του «άλλου», του διαφορετικού.
Συνάγεται λοιπόν ότι υπόλογη του περιορισμένου ορίζοντα των νεοτερικών προσεγγίσεων για τις ταυτότητες και την ελευθερία δεν είναι η οικοδόμηση του νεότερου κόσμου στη μεγάλη κλίμακα του εδαφικού κράτους αλλά η πρώιμη ανθρωποκεντρική φάση την οποία διέρχεται: αναφέρω ενδεικτικά την αγωνία του να εξαλείψει τους θύλακες του παλαιού (φεουδαλικού) καθεστώτος, να συγκροτήσει τη νέα κοινωνία με όρους ελευθερίας, να αναπτύξει απερίσπαστα τη νομισματική οικονομία κ.α. Η εμμονή της να διαφυλάξει το «εθνικό» και το «κρατικό» μονοπώλιο της πολιτικής συνομολογεί, ωστόσο, ότι το εγχείρημα αυτό συντελείται με γνώμονα το περιορισμένο ανάπτυγμα των κοινωνιών της νεοτερικότητας. Το περιορισμένο αυτό ανάπτυγμα δεν κρίνεται από την κλίμακα που αντιπροσωπεύουν οι νεότερες κοινωνίες. Μαρτυρείται από το γεγονός ότι εστιάζουν το στόχαστρό τους στην απλώς ατομική ελευθερία, αδιαφορώντας επομένως για την κοινωνική και πολιτική ελευθερία.
Στον αντίποδα, οι κοινωνίες του ελληνικού κόσμου, την ίδια ακριβώς εποχή, διακινούν το πρόταγμα της καθολικής ελευθερίας που συνεκτιμά την ατομική, κοινωνική και πολιτική της διάσταση, προκειμένου να συγκροτήσουν εσωτερικά τις πολιτείες τους και, προηγουμένως, τις ελευθερίες που ανάγονται στην πολιτική αυτο-θέσμιση των συνολικών κοινωνιών (της «πόλης», του «έθνους» κλπ). Μόνη της, η ατομική ελευθερία συνεπάγεται ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ενσαρκώνεται από το κράτος, μία αντίληψη της πολιτικής που ταυτίζεται με την εξουσιαστική του κυριαρχία απέναντι σε μια κοινωνία-ιδιώτη. Από τη στιγμή που το κράτος στην Ευρώπη, ανέλαβε να οικοδομήσει το έθνος - το οποίο με τη σειρά του ταυτίσθηκε με το κράτος – το τελευταίο θα χρησιμοποιήσει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα για να εξαλείψει τον «άλλο» σύνοικο ή να τον εξουδετερώσει πολιτικά. Το ελληνικό κοσμοσύστημα προκρίνει την αυτονομία του «άλλου», η νεοτερικότητα επιλέγει την ενσωμάτωση και, στην καλύτερη περίπτωση, τον υποβιβασμό του «άλλου» σε μειονότητα.
Η μετάβαση από το «έθνος-κοσμοσύστημα» στο «έθνος-κράτος» θα συνδεθεί με την απόσειση της οθωμανικής πολιτικής κυριαρχίας. Η κατάκτηση όμως της «εθνικής» ελευθερίας στο πλαίσιο του «κράτους έθνους» θα συνδυασθεί επίσης με την αποβολή της προ-επαναστατικής προσέγγισης της «εθνικής» ελευθερίας υπό το πρίσμα του «έθνους-κοσμοσυστήματος». Όντως, πριν από την Επανάσταση, ζητούμενο για τα άρχοντα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας ήταν η ανοικοδόμηση, στη θέση της οθωμανικής πολιτικής κυριαρχίας, της οικουμενικής κοσμόπολης στη μεγάλη κλίμακα (π.χ. το πρόταγμα του Ρήγα κ.α.). Ο τρόπος της ‘εθνοκεντρικής’ μετάβασης θα σημάνει για τον ελληνισμό τη δραματική συρρίκνωσή του και, συγχρόνως, την κατάρρευση του σώματος των καθολικών ελευθεριών και των ταυτοτήτων.
Στο πλαίσιο αυτό, το νεοελληνικό κράτος δεν είχε λόγους να χρεωθεί την εξέλιξη αυτή, αφού άλλωστε από την βαυαρική μοναρχία και ύστερα, πρωτοστάτησε για την πραγμάτωσή της. Εξ ου και η μετάβαση στο «έθνος-κράτος» δεν θα κριθεί ως μετεξέλιξη του ελληνισμού, από τη μικρή κλίμακα της κοινωνίας της «πόλης» (ή «κοινού») στη μεγάλη κλίμακα του εδαφικού κράτους. Θα ερμηνευθεί ως μια αποκλίνουσα και γι αυτό ατυχής πορεία προς τον εκσυγχρονισμό. Αναμενόμενο ήταν, στο πλαίσιο αυτό, η πρόοδος να προσληφθεί δυνάμει, όχι του περιεχομένου της (ελευθερίες, ευημερία κ.α.), αλλά της προσομοίωσης της ελληνικής κοινωνίας με το ευρωπαϊκό πρότυπο. Όλα όσα αποτελούσαν συστατικά γνωρίσματα της ελληνικής οικουμένης (πολυ-πολιτειακές ταυτότητες, καθολική ελευθερία, «άμεση» δημοκρατία, οικουμενική κοινωνία και οικονομία κλπ) θα ενοχοποιηθούν, ως δείγματα καθυστέρησης, στο όνομα του εξευρωπαϊσμού. Το νεοελληνικό κράτος θα επικεντρωθεί στην πλήρη «αποσιώπηση» των ανθρωποκεντρικών και κοσμοσυστημικών θεμελίων του ιστορικού ελληνισμού και στην ολοκληρωτική απόρριψη του παρελθόντος. Έτσι, υπόλογος για την αδυναμία του νεοελληνικού κράτους να εναρμονισθεί με το ίδιο το διατακτικό της νεοτερικότητας ή να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας (εθνική παλιγγενεσία, ελευθερίες, αναπτυξιακό πρόταγμα κ.α.) έγινε η τουρκοκρατία και οι κληρονομημένες συμπεριφορές της κοινωνίας. Η «απροθυμία» της ελληνικής κοινωνίας να παραιτηθεί από το πλούσιο ανθρωποκεντρικό της παρελθόν και να εναρμονισθεί με ένα καθεστώς ομοιογενοποιημένης κοινωνίας-ιδιώτη, όπως αξίωνε το διατακτικό της νεοτερικότητας (δηλαδή το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα και τις συνάδουσες ιδεολογίες που οικοδόμησε) θα χρεωθεί στην ίδια αρνητικά και, συνακόλουθα, στην παρεκκλίνουσα από τον ευρωπαϊκό κανόνα ιστορική διαδρομή του ελληνισμού. Η «εκσυγχρονιστική» διανόηση θα λυπηθεί σε δόσεις διαρκείας επειδή ο ελληνισμός δεν διήλθε από τις φάσεις της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Τα αδιέξοδά της όμως δεν θα της επιτρέψουν να αναλογισθεί τις συνέπειες του επιχειρήματός της. Ότι δηλαδή εστιάζει τη θεμελιώδη αιτία της κακοδαιμονίας του νεοελληνικού κράτους και των δυσμορφιών του πολιτικού του συστήματος στο γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία παρέμεινε σταθερά ανθρωποκεντρική (δηλαδή ελεύθερη) με υπόβαθρο την «πόλη» (ή «κοινό») και δεν περιήλθε στη φεουδαρχία, όπως η δυτική παρειά του ρωμαϊκού κράτους. Ώστε, όταν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ανακάλυπταν τον λεγόμενο «νέον άνθρωπο», οι ελληνικές κοινωνίες τον βίωναν και, μάλιστα, στη μετα-κρατοκεντρική, δηλαδή οικουμενική του εκδοχή.
Προκειμένου να κατανοηθούν οι συνέπειες του εγκλεισμού της ελληνικής κοινωνίας στο διατακτικό του πρώιμου ανθρωποκεντρικά – και συνεπώς περιοριστικού για τις ελευθερίες - κράτους της νεοτερικότητας, αρκεί να επικαλεστώ το ζήτημα της γλώσσας, καθώς είναι, επίσης, πολύ κοντά στο μουσικό διάβημα του Σ.Ξαρχάκου. Η αντιπαράθεση μεταξύ των οπαδών της δημοτικής και της καθαρεύουσας απέκρυψε μια θεμελιώδης συμφωνία των αντιπάλων: και οι δυο επιδίωκαν την επιβολή του δόγματος της μιας γλώσσας για το κράτος/κοινωνία και, συνεπώς, την κατάλυση του μείζονος γλωσσικού πλούτου που αντιπροσώπευαν οι ζωντανές ελληνικές διάλεκτοι. Το παράδειγμα της ποντιακής διαλέκτου, που διασώθηκε γιατί βρέθηκε εκτός του νεοελληνικού κράτους, αποτελεί μικρό δείγμα της πολιτισμικής αποδόμησης του ελληνικού κόσμου που επιχειρήθηκε στο όνομα του «εκσυγχρονισμού». Ανάλογα όμως θα είχε να επισημάνει κανείς για τη «μουσική γραμματεία» των Ελλήνων, κατά την προσφιλή έκφραση του Ξαρχάκου, για τις κοινωνικές και πολιτικές του ελευθερίες, για την καταστολή της «οικουμενικής» αστικής τάξης στο όνομα ενός κλειστοφοβικού και παρασιτικού «εθνικού» ομοιώματος κλπ. Οι θεράποντες της επιλογής αυτής ισχυρίσθηκαν ότι η ανωτέρω εξέλιξη ήταν νομοτελειακά αναγκαία για τη συγκρότηση της ενιαίας αγοράς στην επικράτεια και, περαιτέρω, για την «κατασκευή» του έθνους που προηγουμένως δεν υπήρχε. Το έθνος, θα δηλώσουν δογματικά, είναι γέννημα του κράτους (και των ιδεών) της νεοτερικότητας. Οι Έλληνες πριν γίνουν προσάρτημά της δεν είχαν συνείδηση της ελληνικότητάς τους!…Αφού αυτό συνέβη στην εξερχόμενη από τη φεουδαρχία δυτική Ευρώπη, οι διαφοροποιήσεις από τον κανόνα είναι ανεπίτρεπτες και όπου διαπιστώνονται οφείλουν να καταγράφονται ως δείγματα καθυστέρησης. Κατά τούτο, ο αντίλογος στο «επιστημονικό» επιχείρημα που εκφέρουν οι μέντορες της νεοτερικής σκέψης – για παράδειγμα ο Έρικ Χομπσμπάουμ – αντιμετωπίζεται με χλευασμό και απαξίωση.
Είναι προφανές ότι ο μηρυκαστικός μανδύας με τον οποίον επενδύεται το επιχείρημα των ηρακλέων της νεοτερικής ορθότητας είναι σαθρός. Ομοίως, και το εφεύρημα της αναγκαιότητας που επικαλέσθηκαν οι ζηλωτές της για το έθνος και την ενότητά του, για την αγορά και για πολλά άλλα, είναι ομολογουμένως ανιστορικές. Ο ελληνισμός που προηγήθηκε του «κράτους-έθνους» σταδιοδρόμησε ως δημιουργός και λειτουργός του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος (το οποίο οικοδόμησε το σύστημα των ελευθεριών στην κοινωνία), έως τους νεότερους χρόνους και αποτέλεσε έως το τέλος μια σημαίνουσα εθνική οντότητα και παρουσία στον κόσμο. Η απλή σύγκριση των πεπραγμένων του νεοελληνικού κράτους με τον υπόδουλο, επί πλέον, ελληνισμό της περιόδου της οθωμανοκρατίας, που λειτούργησε μέσω του πολιτειακού οχήματος της πόλης (ή «κοινού»), αρκεί για να συναγάγει κανείς τα συμπεράσματά του.
Η συστηματική απαξίωση του παρελθόντος προκειμένου να δικαιολογηθούν οι δυσμορφίες και, κατ’επέκταση, η αδυναμία του νεοελληνικού κράτους να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του ελληνισμού δικαιολογεί ευρέως την κρίση ταυτότητας και τις ανασφάλειες που διακατέχουν έντονα την ελληνική κοινωνία και ιδίως την άρχουσα τάξη της. Η ελληνική κοινωνία, υπό το «κράτος-έθνος», εκλήθη όχι να μεταστεγάσει την εθνική της ταυτότητα και τις ομόλογες πολιτειακές ελευθερίες (το κεκτημένο του «έθνους-κοσμοσυστήματος») σ’αυτό αλλά να παραιτηθεί από ένα ολοκληρωμένο παράδειγμα ελευθεριών που ανέπτυξε στο περιβάλλον της «πόλης» (ή «κοινού») και βίωσε συστατικά στο μέσον της οθωμανοκρατίας, προκειμένου να επανέλθει σε μια απλώς πρώιμη αντίληψη της εθνικής και της πολιτειακής ελευθερίας.
Το γεγονός αυτό έμελλε να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις και, εν τέλει, να αναδείξει την αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να εναρμονισθεί με ιδιότητες ή συμπεριφορές μη προσήκουσες στον χαρακτήρα της, αναγκαίες όμως για τη λειτουργία του νεοτερικού κράτους. Αναφέρω την εμμονή της να αντιλαμβάνεται την πολιτική συμμετοχή υπό το πρίσμα της πολιτικής ατομικότητας κι όχι της αγέλης (ως «μάζα»), του εντολέα κι όχι της κοινωνίας ιδιώτη, της πολιτικής διαπραγμάτευσης της ψήφου αντί της στρατευμένης ή λευκής συναίνεσης και, περαιτέρω, τον πελατειακό εκφυλισμό της πολιτικής της συμπεριφοράς. Επικαλούμαι, επίσης, τις αντιστάσεις της στην ιδέα της ταύτισης ιδιοκτησίας και συστήματος στον τομέα της οικονομίας και, ως εκ τούτου, στην εξαρτημένη εργασία, στην απαξίωση των πολυ-πολιτειακών ταυτοτήτων και πατριωτισμών οι οποίοι θα αναζητήσουν στέγη στις ποικίλες όσες εκδηλώσεις «τοπικιστικού» χαρακτήρα και πολλά άλλα.
Η παρέμβαση του Σ.Ξαρχάκου, ως προς αυτό, είναι κρίσιμη. Μέσα από την προσωπική του αγωνία να απαντήσει στο ερώτημα «ποιός είμαι», «ποιοι είμαστε» εισφέρει ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής, θα έλεγα ένα θεμελιώδες παράδειγμα για την κατεύθυνση της αναζήτησης. Στα μουσικά παραδείγματα που διασταυρώνονται στο έργο του συναντώνται όλες οι φάσεις του ελληνικού βίου: της πόλης κράτους, της βυζαντινής οικουμένης, της οθωμανοκρατίας, του «κράτους-έθνους». Η μουσική στα χέρια του αναδεικνύεται σε επιχείρημα ιστορικής συνοχής, συνέχειας και ταυτοτικής πολυσημίας, ισότιμο με εκείνο της γλώσσας και του εν γένει πολιτισμού. Ωστόσο, συμπεραίνουμε, η ταυτότητα της ελληνικής κοινωνίας, ορίζει έναν σύνολο πολιτισμό, κοσμοσυστημικά διατεταγμένο, του οποίου το βάθος και η συνέχεια επιβεβαιώνονται με μέτρο την ελευθερία (δηλαδή την ανθρωποκεντρική του ιδιοσυστασία).
Το ανθρωποκεντρικό υπόβαθρο της ελληνικής «μουσικής γραμματείας» συνομολογεί ότι η μετάβαση της ελληνικής κοινωνίας από το «έθνος-κοσμοσύστημα» στο «έθνος-κράτος» στοιχειοθετεί την κεφαλαιώδη διαφορά που τη διακρίνει από την υπόλοιπη Ευρώπη. Η πρώτη, διήλθε από ένα καθεστώς (ολοκληρωμένης ανθρωποκεντρικά) ελευθερίας σε ένα άλλο (εντούτοις, πρωτο-ανθρωποκεντρικό), η δεύτερη συνάντησε για πρώτη φορά την ελευθερία, στο δρόμο της μετάβασης από τη φεουδαρχία στο ανθρωποκεντρικό «έθνος-κράτος». Η είσοδος όμως αυτή της ελληνικής κοινωνίας στο «κράτος-έθνος» συνδυάσθηκε με την θεσμική της πρόσδεση, εν είδει παραρτήματος, στην ευρωπαϊκή δεσποτεία. Ώστε, παράδοξο εν προκειμένω δεν είναι η εξάρτηση αλλά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κράτος λειτούργησε, εν τέλει, ως υπομόχλιο για την εξάρτηση της ελληνικής κοινωνίας και, ευρέως, για την αποδόμηση των θεμελίων της «ηγεμονίας» της στον άμεσο ιστορικό ζωτικό χώρο του ελληνισμού.
Η επιστροφή στο πρώιμο ανθρωποκεντρικό παρελθόν (με τις πρωτόλειες ελευθερίες), από το οποίο διέφυγε ήδη τον 7ο αιώνα π.Χ, θα έχει επώδυνες συνέπειες για την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων. Από την οικουμενική εθνική τους ταυτότητα – που σημασιοδοτείται από την ολοκληρωμένη «παιδεία» του «έθνους-κοσμοσυστήματος» – η ελληνική κοινωνία θα εγκλωβισθεί στις «αιματολογικές» και «φυλετικές» αναζητήσεις που θα της υπαγορεύσει η αγωνία των νεοτερικότητας να «κατασκευάσει» εξ υπαρχής το έθνος του κράτους.
Εξ ου και οι επισημάνσεις αυτές μπορούν να θεωρηθούν ως το σημείο κλειδί για την κατανόηση της κρίσης ταυτότητας που συγκλονίζει ακόμη την ελληνική κοινωνία και ορίζεται από την αμφισημία του βίου της στο πλαίσιο του κράτους έθνους: μια κοινωνία με λογικές και συμπεριφορές ανθρωποκεντρικής οικουμένης και, συνακόλουθα, «ανάρμοστες» με το πρωτο-ανθρωποκεντρικό διατακτικό του. Μια άρχουσα τάξη που αιωρείται ανάμεσα στη φύση και στο σκοπό του νεοτερικού κράτους και στις ασυμβατότητες που αναδεικνύει η συνάντησή της με την ελληνική κοινωνία.
Η συνέχεια στη «μακρά διάρκεια» της ελληνικής μουσικής γραμματείας και η πολυσημία της αποκαλύπτουν ακριβώς έναν πολιτισμό που εξακολουθεί ακόμη να αντλεί πρωτογενές υλικό και να γονιμοποιείται δημιουργικά από την ιστορία του. Η παρέμβαση, άλλωστε, του Σ.Ξαρχάκου μας επαναφέρει στον πυρήνα του ζητήματος, ότι δηλαδή η ελληνική μουσική δημιουργία είναι προϊόν βασικά της ανώνυμης κοινωνίας, πράγμα που συνάδει μόνον με την ύπαρξη μιας υψηλής λαϊκής ανθρωποκεντρικής κουλτούρας. Αν η παραδοχή αυτή συνδυασθεί με άλλες εκδηλώσεις του πολιτισμού, όπως η ζωγραφική, η αρχιτεκτονική κλπ γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο αλλά για μια γενικευμένη πραγματικότητα, αποδεικτική της οργανικής και αδιάκοπης ταύτισης της ελληνικής κοινωνίας με το ανθρωποκεντρικό κεκτημένο.
Η αξία του έργου αυτού του Σ.Ξαρχάκου, ξεπερνάει, όπως γίνεται αντιληπτό, την πρωταρχική του φιλοδοξία, καθώς μας εισάγει ευθέως στο πεδίο της εθνικής αυτογνωσίας. Παραμένει όμως ένα έργο πρωτογενές, που αναδεικνύει τις αρετές του μουσικού του ελληνικού μουσικού πολιτισμού και, συγχρόνως, τον ανασυνθέτει σε μια μουσική πανδαισία, που φέρει τη σφραγίδα μιας ιδιοφυούς συνάντησης των πηγών με την πρωτοτυπία του δημιουργού.
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Η έκθεση του Αμερικανικού Διεθνούς Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών (CERP) επιβεβαιώνει όσα προσπαθούν να κρύψουν οι καναλάρχες
05 Αυγ 2010
1) ΤΟ ΔΝΤ δεν ενδιαφέρεται να σώσει την ελληνική οικονομία. Θέλει μόνο να μην επεκταθεί η κρίση σε άλλες χώρες!
2) Με τα μέτρα που παίρνει η Ελλάδα σε τρία χρόνια θα βρίσκεται σε πιο δύσκολη θέση!
3) Τα χρέη θα αυξηθούν , η ανεργία θα εκτιναχθεί και θα πρέπει να ξεχάσουμε κάθε σκέψη για ανάπτυξη.
4) Τα μέτρα είναι πιο αυστηρά και πιο σκληρά από αυτά που παίρνουν άλλες χώρες που προσφεύγουν στο ΔΝΤ.
5) Στην πραγματικότητα είναι σχέδιο διάσωσης των τραπεζών και όχι της ελληνικής οικονομίας!
6) Μόνο οι τόκοι του ελληνικού χρέους θα αυξηθούν από 5% του ΑΕΠ το 2009 σε 8,4% το 2014.
7) Οι αγορές θα συνεχίσουν να μας δανείζουν "τοκογλυφικά" επιτόκια και μετά το ..πακέτο διάσωσης του ΔΝΤ, αφού θα μπούμε σε περίοδο παρατεταμένης ύφεσης.
8) Η Ελλάδα δεν πρόκειται να φτάσει το επίπεδο του 2008 σε πραγματικό ΑΕΠ ούτε το 2015.
9) Ακόμα και με τα πιο αισιόδοξα σενάρια η ανεργία από 9,4% το 2009 θα εκτοξευθεί στο 14% την περίοδο 2013-2014.
lamogios
Δίχτυα τοποθέτησε η Foxconn για να αποτρέψει τις αυτοκτονίες των εργατών της
- Όλα τα εργοστάσια απέκτησαν σταδιακά δίχτυ ασφάλειας (Φωτογραφία: Reuters )
Πεκίνο, Κίνα
Μετά από κύμα αυτοκτονιών που θορύβησε την ηγεσία του και τη κοινή γνώμη και αποκάλυψαν τις σκληρές συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια του, ο ταϊβανέζικος γίγαντας Foxconn τοποθέτησε δίχτυα στους κοιτώνες.Από την αρχή του έτους τουλάχιστον σε ένα εργοστάσιο στο Σεντζέν στη Κίνα σημειώθηκαν 10 αυτοκτονίες εργατών, τις οποίες πολλοί απέδωσαν στο πιεστικό ωράριο και τους χαμηλούς μισθούς.
Στην πραγματικότητα είναι μία μεγάλη πόλη αφού εκεί απασχολούνται 42.000 εργαζόμενοι.
Σταδιακά σε όλα τα εργοστάσια τοποθετήθηκαν δίχτυα ασφαλείας ώστε να μην αποπειρώνται οι εργαζόμενοι να αυτοκτονήσουν πέφτοντας από την οροφή.
Επιπλέον μετά ο κύμα των αυτοκτονιών αυξήθηκαν οι μισθοί από 900 σε 2000 γουάν (από 100 σε 225 ευρώ).
Η Foxconn (επίσημα ονομάζεται Hon Hai Precision Industry) παράγει ηλεκτρονικά είδη για ιαπωνικές και αμερικανικές εταιρείες όπως η Sony και η Apple.
Newsroom ΔΟΛ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)