Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καραμπελιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καραμπελιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Η εξάντληση του «συστήματος ΠΑΣΟΚ»



του Γιώργου Καραμπελιά
Το σύστημα ΠΑΣΟΚ που εγκαθιδρύθηκε από τον «μεγάλο τιμονιέρη» και συνεχίστηκε από τον εκσυγχρονιστή διάδοχό του, Σημίτη, και τον δήθεν αντίπαλό του… Καραμανλή, έλαβε τέλος. Το σύστημα αυτό στηριζόταν στην απάτη και την αυταπάτη. Την αυταπάτη του «μικρομεσαίου σοσιαλισμού», ότι είναι δυνατόν εσαεί να βολεύουμε τους πάντες, και τα αφεντικά και τους εργάτες, και τα «νέα τζάκια» και τα συνδικάτα.
Και όλα αυτά χωρίς να αυξάνεται η παραγωγή πλούτου στη χώρα, που θα μπορούσε να κατανέμεται σύμφωνα με την παλιά καλή αρχή της σοσιαλδημοκρατίας, που λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 1970 και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Δηλαδή από την αύξηση του πλούτου και της παραγωγής, να έπαιρναν ένα ποσοστό οι εργαζόμενοι και ένα άλλο το κεφάλαιο. Αυτό υπήρξε το περιβόητο σοσιαλδημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη, από το 1945 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια νέα κοινωνική ρύθμιση, στηριγμένη στην απάτη! Στήριξε τον «σοσιαλισμό» στον δανεισμό και την παρασιτοποίηση των Ελλήνων. Στην πρώτη δεκαετία της ηγεμονίας του, τη δεκαετία του 1980, η παραγωγή της χώρας κατάρρευσε, αλλά τα εισοδήματα ανέβηκαν! Το «θαύμα» το πέτυχε ο «μάγος» της απάτης και της οφθαλμαπάτης με τον δανεισμό και τις εισαγωγές. Το χρέος ανέβηκε σε μια δεκαετία από το 20% του ΑΕΠ στο 100% με 110%, ενώ οι εισαγωγές από το 20% της εσωτερικής κατανάλωσης στη δεκαετία του 1970 έφτασαν στο 35% το 1988.
Το σύστημα άρχισε να καταρρέει από το 1988. Και όμως, μετά το 1993 και την παρένθεση Μητσοτάκη, θα διαιωνιστεί για άλλα δεκαπέντε χρόνια, με τον Σημίτη και τον… Καραμανλή. Η παραγωγή, στη βιομηχανία και τη γεωργία έμενε στάσιμη ή μειωνόταν, ενώ το εισόδημα και η κατανάλωση αυξάνονταν! Νέο θαύμα. Και βέβαια, πλέον, δεν αρκούσε ο δανεισμός που συνεχιζόταν.
Βρέθηκε ένα νέο κόλπο: Η παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή η απόλυτη παρασιτοποίηση των Ελλήνων. Τα εισοδήματα για την κατανάλωση θα έρχονται από έξω: τουρισμός 17 δις. ευρώ το 2008, ναυτιλία 18 δισ. ευρώ, χρηματιστήριο και δάνεια. Αλλά και οι εργάτες θα έρχονταν από έξω. Στα χωράφια, τις οικοδομές, τα εργοστάσια, τον τουρισμό, όλο και περισσότερο θα δουλεύουν οι μετανάστες αντί για τους Έλληνες. Έτσι θα πέσουν τα μεροκάματα και ο πληθωρισμός. Την ίδια στιγμή η εσωτερική παραγωγή θα συνεχίσει να καταρρέει. Το 2008 οι εισαγωγές θα φτάσουν τα 60 δισ. και οι εξαγωγές μόλις 16! Η κρίση του συστήματος άρχισε με την κατάρρευση του χρηματιστηρίου. Δισεκατομμύρια ευρώ έγιναν καπνός μέσα σε λίγους μήνες. Και η μόνη συνέπεια ήταν πως οι Έλληνες μετά από μερικά χρόνια έφεραν τον Καραμανλή για να συνεχίσει την πολιτική ΠΑΣΟΚ! Και πάλι Ολυμπιάδες και ευρωπαϊκοί «θρίαμβοι» στο ποδόσφαιρο θα αποτελούν το παραπέτασμα καπνού για να συνεχίζεται απρόσκοπτα η καταναλωτική τύφλωση και αποχαύνωση των Ελλήνων. Και θα έπρεπε να έρθει η κρίση της παγκοσμιοποίησης και το τέλος της δυτικής οικονομικής κυριαρχίας το 2008, για να καταρρεύσει αμετάκλητα το πασοκικό σύστημα. Ο Γεώργιος ο δόλιος, ο μικρός, που η μοίρα τον έφερε για να κλείσει το σύστημα που άνοιξε ο πατέρας του, πίστευε πως θα μπορούσε να συνεχίσει με τα ίδια ψέματα. Πως θα συνεχίζει να φέρνει λαθρομετανάστες να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, πως θα εξακολουθεί να δανείζεται και να διαιωνίζει το ίδιο σύστημα. Γι’ αυτό και αντικατέστησε τον τελευταίο των πασόκων, τον… Κωνσταντίνο Καραμανλή, με ψέματα και υποσχέσεις. Και γι’ αυτό, μέσα σε μερικούς μήνες, επιδείνωσε την κρίση. Τώρα όλα έρχονται αντίστροφα απ’ ό,τι προσδοκούσαν οι γελοίοι. Το σύστημα τινάζεται στον αέρα. Οι μικρομεσαίοι και ιδιαίτερα οι μισθωτοί θα χάσουν τουλάχιστον το 20% του εισοδήματός τους, η ανεργία θα εκτιναχθεί, οι μισθοί και τα μεροκάματα θα συρρικνωθούν, η απασχόληση θα γίνει «ελαστική», η ύφεση θα είναι γενικευμένη. Τώρα οι ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις, που επί τριάντα χρόνια κουκούλωνε το σύστημα ΠΑΣΟΚ, θα εκραγούν. Και μάλιστα με άναρχο τρόπο, διότι δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις και πολιτικά κόμματα ικανά να εκφράσουν με συνεκτικό τρόπο ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο. Φτωχοί εναντίον πλουσίων, μισθωτοί εναντίον των εμπόρων και των αφεντικών, αγρότες ενάντια στην «πόλη», Έλληνες εναντίον μεταναστών και παλιοί και σχετικά ενσωματωμένοι μετανάστες εναντίον πρόσφατων λαθρομεταναστών. Και αυτή η νέα ταξική και κοινωνική πάλη θα εκφραστεί σε όλα τα πεδία, με οξύτερες κοινωνικές συγκρούσεις, με άνοδο της εγκληματικότητας και καταστολή. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε την όξυνση των εθνικών ζητημάτων, από τα Σκόπια έως το Κυπριακό και από τη Θράκη έως το Αιγαίο, τότε κατανοούμε ότι η οικονομική και κοινωνική κρίση θα μεταβληθεί σε γενικευμένη κρίση του πολιτικού συστήματος. Κατά τον ίδιο τρόπο που το τέλος της μετεμφυλιακής δεξιάς ηγεμονίας πραγματοποιήθηκε με την κατάρρευση της χούντας και την εθνική καταστροφή στην Κύπρο, η οριστική αποσύνθεση της μεταπολίτευσης και του συστήματος ΠΑΣΟΚ την οποία βιώνουμε, θα συνοδευτεί από κοινωνικές και εθνικές συγκρούσεις και καταρρεύσεις. Βαδίζουμε, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιούμε, προς ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο, που θα αναδειχθεί μέσα από τους σπασμούς της κατάρρευσης του συστήματος ΠΑΣΟΚ, που μόλις αρχίζει. Και πάντα με τον κίνδυνο μιας παραπέρα ανέκκλητης συρρίκνωσης της ήδη απομειωμένης εθνικής μας κυριαρχίας. Προφανώς δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Πρέπει να πασχίσουμε ακόμα πιο συστηματικά, ακόμα πιο σύντονα, για τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ιδεολογικής και πολιτικής πρότασης, έτσι ώστε να συμμετάσχουμε δημιουργικά στη νέα εποχή που έρχεται. Και βέβαια να αντισταθούμε εδώ και τώρα στη συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος και της ανεξαρτησίας της χώρας.

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010

Διώκτες του Λαού

Ρήξη τ.60

Αναδημοσίευση από τό Lomak's blog


Γιώργος Καραμπελιάς

Διάφοροι ψευδοαριστεροί «επαναστάτες» συντάσσονταν με το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη για δύο βασικά λόγους. Ο πρώτος, –ο βασικός και ουσιώδης– ήταν και είναι ο εθνομηδενισμός του, ότι δηλαδή προωθεί τον νεο-οθωμανισμό, την υποταγή της Ελλάδας στους Αγγλοαμερικανούς, στοχεύει στην αποσύνθεση της εθνικής συνείδησης και ταυτότητας [Βλέπε Δραγώνα και νομοσχέδιο για την ιθαγένεια], ώστε να κάνει τους Έλληνες «Δανούς του Νότου», δηλαδή άβουλα Αμερικανάκια. Είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν πως τα «ανθρώπινα δικαιώματα» υπερακοντίζουν τις εθνικές ταυτότητες.

Ο δεύτερος ήταν, δήθεν, ότι ο Γιώργος είναι «φιλολαϊκός» και θα μας επιτρέψει να περάσουμε από την κρίση με λιγότερες αβαρίες για τα φτωχότερα στρώματα.

Κατά συνέπεια, «Εξάρχεια» και «Κολωνάκι» στήριξαν με τον έναν ή άλλο τρόπο τον Γιώργο. Αρκεί κανείς να δει τον λυσσαλέο φιλοπασοκισμό όλων εκείνων που ένα χρόνο πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, το έπαιζαν φιλολαϊκοί με το αζημίωτο: τους τηλεοπτικούς και δημοσιογραφικούς αστέρες καθώς και τον «προοδευτικό» Τύπο.

Αυτοί οι επώνυμοι «επαναστάτες» –και όχι βέβαια όσοι αφελείς τους ακολουθούν– σε μεγάλο ποσοστό ψωμίζονται από το κράτος των Αθηνών, ή των Βρυξελλών. Εργάζονται σε δημόσιες ή ημιδημόσιες υπηρεσίες, από το πανεπιστήμιο έως την ΕΡΤ και το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, συμμετέχουν σε αναρίθμητα ευρωπαϊκά και εγχώρια προγράμματα, αμείβονται πλουσιοπάροχα από εκδοτικά και τηλεοπτικά συγκροτήματα και προπαντός μετέχουν ως «φαντασιακό» (για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη που τους αρέσει) και ως τρόπος ζωής στην παγκοσμιοποίηση, συχνά μάλιστα στις πιο ακραίες εκδοχές της.

Είναι συνήθως «πιο αριστεροί» από τους πασόκους ή, στη χειρότερη περίπτωση, ανήκουν στην Αριστερά του ΠΑΣΟΚ. [Μέχρι και ο πρώην κνίτης Νίκος Κοτζιάς, για δέκα χρόνια σύμβουλος του Γιωργάκη, επανεμφανίστηκε στην πιάτσα ως «διαφωνών», μια και ο Γιώργος, με το γνωστό αίσθημα ευγνωμοσύνης που τον διακατέχει, δεν του έδωσε ούτε μία θέση στη Βουλή!]

Ο Γιώργος εξήγγειλε τα μέτρα που του υπαγόρευσαν οι πιο μονεταριστικοί κύκλοι και οι «αγορές», ενώ παράλληλα δεν δίνει ούτε ευρώ στους αγρότες. Όλος ο χορός των προοδευτικών τάχθηκε μαζί του. αν επρόκειτο για κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, θα είχε σηκώσει τον κόσμο στο πόδι. Όμως οι προοδευτικοί μας ασκούν μία «λελογισμένη» (!) κριτική. Πόσο μάλλον που την ίδια στιγμή η κυβέρνηση προωθεί το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια ώστε να τους τσουβαλιάσει και πάλι πίσω της. Διότι μπροστά στον «ακροδεξιό κίνδυνο» θα πρέπει να στηρίξουν την... κυβέρνηση.

Το ίδιο είχε κάνει και ο Σημίτης στην κόντρα με τον Χριστόδουλο. Για να μας κάνει να χωνέψουμε το χρηματιστήριο, τα Ίμια, τον Οτσαλάν, τη Λισσαβόνα, τη Γιουγκοσλαβία, για να μας κάνει να δεχθούμε την καταστροφή της Ολυμπιάδας, επιστράτευσε όλους τους «προοδευτικούς» στην κόντρα με την Εκκλησία. Ήταν το πιο πρόσφορο έδαφος, δεδομένων και των αναρίθμητων σφαλμάτων που διέπραττε η ηγεσία της Εκκλησίας, που σε ένα μεγάλο βαθμό είχε σκουριασμένα μυαλά και έδινε εύκολα λαβή τόσο στους καλοθελητές, όσο καμιά φορά και σε καλοπροαίρετους.

Τότε υπήρξαμε οι μόνοι –προερχόμενοι από τον εναλλακτικό χώρο– που αποκαλύψαμε αυτό το παιγνίδι. Και τονίσαμε πως η λυδία λίθος της αποδοχής ή όχι των σχεδίων της παγκοσμιοποίησης ή της Νέας Τάξης ήταν η τοποθέτηση σε αυτή τη σύγκρουση, που αφορούσε πολύ βαθιά το ζήτημα της ταυτότητάς μας. Όλοι εκείνοι που έκαναν κριτική στον Σημίτη για τα Ίμια, τον Οτσαλάν, ή τη Γιουγκοσλαβία, αλλά συντάσσονταν μαζί του κατά του Χριστόδουλου και της ορθοδοξίας, εντέλει πυροβολούσαν με άσφαιρα πυρά, από τον Αλαβάνο έως τα Εξάρχεια. Και αυτό κατεδείχθη στη συνέχεια.

Έτσι και σήμερα η λυδία λίθος της σημερινής περιόδου είναι το μεταναστευτικό. Όσοι προτιμούν να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε αυτό το ζήτημα και να το αφήνουν στον Καρατζαφέρη και τη Χρυσή Αυγή, όπως επιθυμεί να συμβεί το ΠΑΣΟΚ, προσφέρουν τις χειρότερες υπηρεσίες, τόσο στον ελληνικό λαό όσο και στους ίδιους τους μετανάστες. Και ευτυχώς που το ΚΚΕ, παρ’ όλες τις αγκυλώσεις του, το κατανόησε, ή υποχρεώθηκε από τη βάση του να το κατανοήσει.

Κατανόησε πως δεν μπορείς να είσαι με τον ελληνικό λαό ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης και ταυτόχρονα υπέρ της παγκοσμιοποίησης και εναντίον των εθνικών κρατών που αποτελούν το μόνο ανάχωμα ενάντιά της.

Αντίθετα, όσοι είναι πολιτισμικά παγκοσμιοποιητές και παγκοσμιοποιημένοι, δεν μπορούν να αντισταθούν αποτελεσματικά ούτε στο οικονομικό, ούτε στο πολιτικό, ούτε στο κοινωνικό πεδίο. Διότι το πολιτισμικό, δηλαδή η ένσαρκη ιδεολογία, είναι το αποφασιστικό.

Γι’ αυτό λοιπόν είναι και εθνομηδενιστές και αντιλαϊκοί!

Αναδημοσίευση από τη Ρήξη φ.60 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 06-02-10

Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010

Δόλιος βλάξ


Τού Γιώργου Καραμπελιά, από το νεο φύλλο της "Ρήξης"

Πολλοί από μας επέμεναν πως είναι βλάξ και δεν πρόκειται να κυβερνήσει ποτέ. Άλλοι, ανάμεσά τους και μερικοί που τον γνώριζαν, αντέτειναν πως είναι δόλιος και μνησίκακος ως καμήλα. Όταν την έφερε στον άχρηστο παρλαπίπα μέσα στο κόμμα του, εξόντωσε τον Σημίτη, χρίστηκε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και εν συνεχεία κέρδισε τις εκλογές απέναντι στον παραδομένο, επιβεβαιώθηκαν όσοι επέμεναν στη δεύτερη άποψη, πως είναι όντως δόλιος και σιγανό ποτάμι.

Ωστόσο, τέσσερις μήνες διακυβέρνησης ανέβασαν τις μετοχές εκείνων που πόνταραν στην ευήθεια. Διότι στη διάρκειά τους κατέστρεψε ήδη ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία, φουσκώνοντας ο ίδιος τα ελλείμματα και αυτοπροβαλλόμενος σαν το εύκολο θύμα των κερδοσκόπων. Παράλληλα, τα πρώτα του ταξίδια στο εξωτερικό ήταν στην Τουρκία και την Αγγλία, δηλαδή στους ορκισμένους εχθρούς μας, (βλέπε και Φαϊνάνσιαλ Τάιμς) και όχι στη Γαλλία, τη Γερμανία ή τη Ρωσία, απ’ όπου θα μπορούσε ίσως κάτι να κερδίσει η Ελλάδα. Και μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς κρίσης δραπετεύει για τέσσερις (!) μέρες στην Ινδία για την… αειφόρο ανάπτυξη.

Όμως και πάλι μπερδεύει τους «παρατηρητές». Εξαγγέλλει μια πολιτική λιτότητας που υπερακοντίζει το Πρόγραμμα Σταθερότητας, αφού πρώτα εξαπάτησε τον Σαμαρά, στη συνάντηση που είχαν, ώστε αυτός να τον στηρίξει δημοσίως χωρίς να του αναφέρει τα νέα μέτρα, που εξήγγειλε δύο ώρες μετά! Επρόκειτο για καταπληκτικό δούλεμα. Εξαγγέλλει τα πιο αντιλαϊκά μέτρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, κερδίζοντας και τη στήριξη του Καρατζαφέρη, και τη στιγμή που τα συνδικάτα, οι συριζαίοι και οι γραφειοκρατίες ετοιμάζονται για κινητοποιήσεις, προωθεί το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια ώστε να τσουβαλιάσει όλους τους εθνομηδενιστές και «πολυπολιτισμικούς» αριστερούς.

Συμπέρασμα, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Βλέπε Κόφι Ανάν, Μπαν Γκι Μουν και άλλους υπαλλήλους των Αμερικανών. Και υπάρχει μια παμπάλαια σύνθετη ελληνική λέξη, που το αποδίδει θαυμάσια: κουτοπονηριά.