Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λάζαρος Μαύρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λάζαρος Μαύρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 12 Απριλίου 2010

Αν ο Ελ. Βενιζέλος κέρδιζε τις εκλογές…


Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Toυ Λάζαρου Μαύρου

Εάν δεν έχανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, θ’ αποφεύγαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή; Εάν επανεκλεγόταν τότε ο θριαμβευτής της μόλις προ 3μήνου (28.7.1920) Συνθήκης των Σεβρών κι εφ’ όσον συνέχιζε ν’ αξιοποιεί τις συμμαχίες μεγάλων τότε δυνάμεων, θα επιτύγχανε άραγε την εφαρμογή της; Θα είχαμε έκτοτε, μήπως, τη Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών; Με πρωτεύουσά μας την Κωνσταντινούπολη; Με τη Σμύρνη, την Ιωνία, την ανατολική Θράκη, τον Πόντο, αύτανδρες στην επικράτεια; Κι ένα κουρδικό, ένα αρμενικό κι ένα μικρό τουρκικό, κράτη, στα εδάφη της ηττημένης κατά τον Α΄ Παγκ. Πόλεμο (1914-18) Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Εάν, δηλαδή, αποτύγχανε την 1η 11.1920 η προσπάθεια των τότε βασιλοφρόνων και των κομμουνιστών ν’ ανατρέψουν τον Βενιζέλο;

Τα «εαν» και τα «εφ’ όσον» είναι, βεβαίως, μόνιμος πειρασμός όσων μελετούν την ιστορία. Δεν είναι, όμως, δουλειά των ιστορικών που εξιχνιάζουν τα ήδη τετελεσμένα γεγονότα και όσα πλείονα αίτια υπήρξαν οι συμπαραγωγοί τους. Αυτά τα πλείονα αίτια έχουν πάντα ύψιστη σημασία ως μάθημα. Επειδή «κατά το ανθρώπινον τοιούτων και παραπλησίων έσεσθαι», όπως ξυνέγραψε στο Α-22 του ο Θουκυδίδης κι αποδεικνύεται ήδη επί 25 αιώνες.
Ποιό σύνολο συντελεστών, εσωτερικών και εξωτερικών, οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή; Και πώς, άραγε, θα μπορούσε, με κάποια άλλη τότε πολιτική, να την απέφευγε ο Ελληνισμός; Με το αξιόπιστης αποτελεσματικότητας και αντικειμενικότητας νυστέρι της Θουκυδίδειας Παράδοσης, ο εκ Ζακύνθου διεθνολόγος, λέκτορας του Παν/μίου Πειραιώς, Διονύσιος Τσιριγώτης, επιχείρησε μια βαθύτατη ανατομία (α) του μικρασιατικού εγχειρήματος του Ελ. Βενιζέλου προς υλοποίηση της στρατηγικής της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνισμού και (β) της πολιτικής των αντιβενιζελικών, μετανοεμβριανών κυβερνήσεων, που οδήγησε στην Καταστροφή. Προϊόν, το πολύ σπουδαίο βιβλίο 461 σελ. του Τσιριγώτη, με πρόλογο του Γιώργου Κοντογιώργη, από τις εκδόσεις «Ποιότητα», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες βδομάδες, με τίτλο «Η ελληνική στρατηγική στη Μικρά Ασία 1919-1922 - Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία και Εξωτερική Πολιτική».

Χρησιμότατο και σήμερα. Όχι ως μνήμη των αλησμόνητων πατρίδων, για την οποία άλλα καταλληλότερα υπάρχουν βιβλία, αλλά ως πολύτιμο, εξαντλητικά λεπτομερέστατο, ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, εκ των παθημάτων. Πολύτιμο και για τις σημερινές κρίσιμες ανάγκες της πολιτικής του Ελληνισμού. Άλλη μια βεβαίωση ότι δεν ήταν τυχαίο που ο Ελευθέριος Βενιζέλος κάθισε και μετέφρασε τον Θουκυδίδη…

Σημερινή

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

Γενοκτονίες και ομοούσιο


Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Toυ Λάζαρου Μαύρου

Όσοι απο επταετία τρέφουν ψευδαισθήσεις περί του κ. Ερντογάν, σιώπησαν. Παριστάνουν τους αδιάφορους για τις αντιδράσεις της κυβέρνησής του απέναντι στα νεότερα από το μέτωπο της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, στις ΗΠΑ, των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, στη Σουηδία.

Σε τι, άραγε, διαφέρουν ως προς το ουσιωδέστερο του τουρκικού προβλήματος, οι Τούρκοι ισλαμιστές του Ερμπακάν παλαιότερα, του Ερντογάν τα τελευταία επτά χρόνια, από τους Νεότουρκους του τέλους της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τους έκτοτε Κεμαλιστές; Τι είναι εκείνο που τους συνενώνει στην ομοούσια και αδιαίρετη άρνησή τους να αναγνωρίσουν τις γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις που διέπραξαν οι πρόγονοί τους πριν από ένα σχεδόν αιώνα στη μαρτυρική γη της Μικρασίας; Η απάντηση στο ερώτημα τούτο αποτελεί κλειδί για την αποκρυπτογράφηση και της σημερινής πολιτικής της Τουρκίας.

Ο σκοπός για τον οποίο σχεδιάστηκαν και διαπράχθηκαν, υπό τις συνθήκες κυρίως του Α΄ Παγκ. Πολέμου και τα επόμενα χρόνια οι φρικτές γενοκτονίες των αυτοχθόνων Αρμενίων, Ελλήνων Ποντίων, Ασσυρίων και Χαλδαίων στη Μικρασία, είναι ο ίδιος για τον οποίο εξαπολύθηκε το ανθελληνικό πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, οι διωγμοί των Ελλήνων Ίμβρου και Τενέδου, και η εθνοκάθαρση που διαπράττει η Τουρκία από την εισβολή του Αττίλα το 1974 μέχρι και σήμερα, στις υπό κατοχήν περιοχές της Κύπρου η Τουρκία.

Διαφέρουν μεν στις μεθόδους, που κάθε φορά, υπό διαφορετικές προσφερόμενες περιστάσεις, επιλέγουν. Εμμένουν όμως στην «αρχέγονη» κατευθυντήρια γραμμή. Η οποία αποτελεί «γενέθλιο» συστατικό υλικό όρο συγκρότησης και ύπαρξης του τουρκικού κράτους. Όταν οι Ερντογάν, Γκιουλ, Μπαγίς, Νταβούτογλου, υπερηφανεύονται και σήμερα, το 2010, για το Κυπριακό, διακηρύσσοντας ότι, επιτυγχάνουν «χωρίς να φύγει ούτ’ ένας στρατιώτης και χωρίς να δώσουν σπιθαμή εδάφους», αυτό στην ουσία σε τι διαφέρει από την ουσία της πολιτικής των Νεοτούρκων Εμβέρ - Ταλαάτ - Τζεμάλ, πρωταυτουργών το 1915 της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ή από την ουσία της πολιτικής του Κεμάλ Αττατούρκ 1919-1924 στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ή από την ουσία της πολιτικής των Μεντερές - Ζορλού το 1955 στην Πόλη, ή από την ουσία της πολιτικής των Ετζεβίτ - Ερμπακάν το 1974 στην Κύπρο και, έκτοτε, όλων ανεξαιρέτως των τουρκικών κυβερνήσεων;

Τραγική ειρωνία, διαπιστώνουν οι μελετητές της ιστορίας: Πόσοι πολλοί Αρμένιοι και Έλληνες -μετέπειτα σφαγιασθέντες- είχαν υποδεχθεί με… ενθουσιασμό και πανηγυρισμούς, την Επανάσταση των Νεοτούρκων του 1908!

Σημερινή