Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Ενα σχόλιό μου, σέ ενα σημαντικό άρθρο τού Δημήτρη Τζουβάνου, στην ιστοσελίδα www.filomantis.gr


Εξαιρετικά ενδιαφέρον τό άρθρο..
Σάν συμβολή στόν προβληματισμό:
Αυτόν τόν καιρό, μελετάω τό έργο τού Γιώργου Κοντογιώργη.
Τό ερέθισμα μού δόθηκε απο μια τοποθέτησή του στη παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου τού Γ. Καραμπελιά στό πατάρι τού Ιανού.
Βρέθηκα μπροστά σε μία γνωσιολογική αποκάλυψη:
Ο Γ. Κοντογιώργης, ως επιστημονικό έργο ζωής, επιχειρεί την επαναθεμελίωση των όρων της κοινωνιολογίας με τα εξής κριτήρια:
Αναγορεύει σαν βασικό κριτήριο κρίσης των κοινωνιών την Ελευθερία, πού την ταυτίζει με την αυτονομία (ως μη ετερονομία, δηλαδή ως αυτοκαθορισμό), σε ατομικό, πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό επίπεδο.
Μέ βάση αυτό τό κριτήριο, χωρίζει τις κοινωνίες ως ανθρωποκεντρικές (πού κατοχυρώνουν, δηλαδή, τουλαχιστον τίς ατομικές ελευθερίες), και ως δεσποτικές (με πλήρη ετεροκαθορισμό και στα τρία επίπεδα).
Τό ενδιαφέρον είναι τό εξής:
1. Θεωρεί, ότι στόν Ελληνικό κόσμο, από την κρητομυκηναϊκή περίοδο έως και στίς παρυφές τού 20ου αιώνα, διεγράφη ένα πλήρες τόξο εξέλιξης τού ανθρωποκεντρισμού, με επίκεντρο τήν πόλη-κρατος αρχικά, και έπειτα την πολη ως "κοινόν" στα πλαίσια της Κοσμόπολης (Ελληνιστικοί χρόνοι, Βυζάντιο,), αλλά και κατά την Τουρκοκρατία, η οποία αποτελούσε εναν ιστορικό συμβιβασμό, μεταξύ της κεντρικής δεσποτείας, και τού συστήματος τών "κοινών".
2. Θεωρεί, ότι η συνείδηση της Ιστορικής συνέχειας τού Ελληνικού κόσμου, έχει να κάνει, κυρίως με την συνείδηση της Ιστορικής συνέχειας τών αυτοκαθοριζόμενων "πολεων". Αρα, προϋπάρχει της νεωτερικότητας, και δεν είναι γένημα τού Εθνους-κράτους, οπως διατείνεται η νεωτερικότητα.
Αντίθετα, τό νεωτερικό κράτος, με τούς οργανικούς απολογητές-Ιστορικούς του (Παπαρηγόπουλος), προσπαθεί να αναπλάσει την Ιστορία, μιλώντας για συνέχεια τού Ελληνικού έθνους, μέν, εγκιβωτίζοντας την στίς ανάγκες τού κράτους , δε.(Βλέπε, ανάπλαση της Ιστορίας τού Μικρασιατικού Ελληνισμού απο τούς κρατικά εντεταλμένους Ιστορικούς)
3.Πώς η Εθνική ολοκλήρωση, τό 1821, αντί να συνοδευτεί από μία επαγωγή και ολοκλήρωση, στα πλαίσια τού νέου Εθνους-κράτους, της κατακτημένης Ελευθερίας τών πόλεων του Ελληνικού κοσμοσυστήματος, αντίθετα, σήμαινε ένα πισωγύρισμα, διότι:
Τό νεωτερικό κράτος επιδιώκει να κατοχυρώσει μόνον την ατομική ελευθερία (αυτονομία).
Αντίθετα, η πολιτική αρμοδιότητα, ξέφυγε από την κοινωνία (των "κοινών"), και περιήλθε πλήρως στην δικαιοδοσία τού νεοπαγούς νεωτερικού κράτους. Οι πολίτες έχουν μόνο πολιτικά δικαιώματα, αλλά όχι πολιτική Ελευθερία. Οφείλουν να ιδιωτεύουν. Πέρα απο το δικαίωμα της ψήφου ανα 4ετία (πού στην ουσία νομιμοποιεί τόν εκάστοτε κάτοχο τού κράτους), από κει και πέρα της κοινωνίας της επιφυλάσσεται ο ρόλος τού πολιτικά ιδιώτη και τού οικονομικά ετερόνομου παραγωγού και καταναλωτή.
Τό ίδιο συμβαίνει και στό κοινωνικό επίπεδο, όπου εξουσία επί του οικονομικού συστήματος, έχουν οι εργοδότες, (τό κράτος στόν Σοβιετικό σοσιαλισμό), καί όχι η κοινωνία ως βουλευόμενο σώμα (ως πόλις).
4. Συγκρίνοντας την νεωτερική δημοκρατία με τις φάσεις ωρίμανσης της δημοκρατίας τού ελληνικού κοσμοσυστήματος, διαπιστώνει, ότι όχι μόνον δεν είναι η τελειότερη δημοκρατία πού υπήρξε ποτέ, αλλά πώς μοιάζει εκπληκτικά, με ένα πρώιμο στάδιο της δημοκρατίας τού ελληνικού κόσμου, την αισυμνητεία, του 7ου-6ου π.χ. αιώνα, πρίν απο τό στάδιο της αντιπροσώπευσης, όπου η κοινωνία εξέλεγε έναν νομοθέτη (π.χ. Σόλων), με απεριόριστες δικαιοδοσίες και χωρίς δικαίωμα ανάκλησης μέχρι να ολοκληρώσει τό έργο του.
5. Κρίνει, ότι η σημερινή προαντιπροσωπευτική δημοκρατία, θα πρέπει να διευρυνθεί, μέ αιτούμενο τό πολιτικό σύστημα να πάψει να είναι αποκλειστικότητα τού κράτους, και σταδιακά να περιέλθει στίς αρμοδιότητες της βουλευόμενης, ως "πόλης", κοινωνίας.
Μέ αυτό, δεν εννοεί, να μαζευτούμε στό Σύνταγμα ή στην Αριστοτέλους υποδυόμενοι την εκκλησία τού Δήμου, αλλά, αξιοποιώντας καί τις σημερινές τεχνοδυκτιακές δυνατότητες, να απαιτήσουμε, ως κοινωνία, αρμοδιότητα ΕΝΤΟΛΕΑ, με ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟ τό προσωπικό του κράτους.
Αυτό πρακτικά σημαίνει, π.χ.:
α). Οι βουλευτές μιας εκλογικής περιφέρειας, να απολογούνται, ανα εξάμηνο, σέ ενα σώμα χιλίων ΚΛΗΡΩΤΩΝ πολιτών της εκλογικής τους περιφέρειας. Τό σώμα αυτό να έχει δυνατότητες ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ, εαν κρίνει ότι ο Βουλευτής δεν τήρησε τό πρόγραμμα για τό οποίο εξελέγη.
β). Τό πολιτικό προσωπικό, να υπόκειται στην Δικαιοσύνη για τίς πολιτικές του πράξεις ή παραλήψεις πού κρίνεται ότι παραβίασαν την βούληση τής κοινωνίας (και όχι μόνον για ποινικά αδικήματα).
γ).Γενίκευση δημοψηφισμάτων.
6. Η ανάληψη από πλευράς κοινωνίας, της πολιτικής αρμοδιότητας, (πού θα την καταστήσει πολιτικά αυτόνομη, δηλαδή ελεύθερη), θα της δώσει την δυνατότητα να ελέγξει το οικονομικό σύστημα, επιβάλλοντάς του τους δικους της κανόνες, και καθιστώντας την και κοινωνικά αυτόνομη (δηλαδή , ελεύθερη).
Περισσότερα γιά τα βασικά βιβλία τού Γ.Κοντογιώργη, θα βρείτε στό μπλογκ του "Κοσμοσύστημα",
http://contogeorgis.blogspot.com/,
καί στό ταπεινό μου μπλόγκ
http://kosmosystima.blogspot.com/
Στίς 3 Νοεμβριου, ο Γ.Κοντογιώργης, θα παρουσιάσει τό βιβλίο του "12/2008", στόν Ιανό.

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009

"Η Δημοκρατία ως Ελευθερία. Δημοκρατία και αντιπροσώπευση". Τού Γιώργου Κοντογιώργη

Από τό οπισθόφυλλο τού βιβλίου:

Η δημοκρατία ορίζεται στο βιβλίο αυτό ως το ταυτολογικό ισοδύναμο της καθολικής ελευθερίας.
Κατά τούτο η δημοκρατία απάδει προς την ιδιοκτησιακή συγκρότηση του κοινωνικο-οικονομικού καί πολιτικού συστήματος, επειδή δημιουργεί σχέσεις εξουσίας που απομειώνουν στο οικείο πεδίο την ελευθερία.
Η δημοκρατία αντίκειται στό αντιπροσωπευτικό καί, μάλιστα, στο προ-αντιπροσωπευτικό σύστημα πού βιώνει ο κόσμος στίς μέρες μας.
Η προσέγγιση της δημοκρατίας ως ελευθερίας συνεπάγεται τη σαφή διαφοροποίηση του πολιτικού συστήματος από τό κράτος. Όταν τό κράτος ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα, η πολιτεία είναι ως εκ φύσεώς της μή δημοκρατική.
Η δημοκρατική αρχή επαγγέλεται την ενσάρκωση της πολιτείας από το κοινωνικό σώμα των πολιτών. Γι΄αυτό και η δημοκρατία προϋποθέτει την κατάργηση του καταμερισμού των κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών έργων που επάγεται "συμβάσεις" εξουσίας και, συνακόλουθα, της διαφοροποίησης του πολιτικού απο το κοινωνικό. Αναδεικνύει επίσης την ταυτοτική πολυσημία των ομάδων οι οποίες καλούνται να συγκροτηθούν με πρόσημο την αυτονομία.
Η προσέγγιση της δημοκρατίας ως ελευθερίας αποκαλύπτει ότι προτάγματα της νεοτερικότητας, όπως εκείνα της "κοινωνίας πολιτών", της "διακυβέρνησης", της "συμμετοχικής δημοκρατίας" κ.ά., είναι προφανώς μη δημοκρατικά, καθώς δεν αναιρούν και μάλλον ενισχύουν τη θεμέλια βάση του κρατούντος προ-αντιπροσωπευτικού συστήματος.
Ο συγγραφέας παρακολουθεί τις εφαρμογές της δημοκρατικής αρχής στο πλαίσιο του ελληνικού κοσμοσυστήματος αλλά και την προοπτική της ενόψει της μετάβασης στην τεχνοδικτυακή εποχή.
Υπό την έννοια αυτή, φαινόμενα όπως η "παγκοσμιοποίηση" αποτιμώνται σε συνάφεια με το καθολικό ανθρωποκεντρικό γινόμενο και όχι με γνώμονα την ιδεολογική επιλογή του κόσμου της νεοτερικότητας που ηγεμονεύει.

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Σχόλιο στην προεκλογική ανάρτηση τού Μίμη Ανδρουλάκη "Εκκληση"

Blogger Ο/Η vripol είπε...

Νέο 1909, σημαίνει:
Κατάργηση τού μονοπωλίου της πολιτικής εξουσίας από τό κράτος.
Απόδοσή της πολιτικής στην βουλευόμενη "πόλη".
Έτσι θα ατονήσουν οι εξωθεσμικοί οργανισμοί (κόμματα) πού σαν καρκινώματα αλλοτριώνουν και υποκαθιστούν την πολιτική φωνή της κοινωνίας.
Νέο 1909, αλλά με νέους όρους : Οι πολίτες, όχι Βενιζελικοί ή Βασιλικοί οπαδοί, αλλά εντολοδόχοι και ελεγκτές της πολιτικής κρατικής εξουσίας
Έτσι θα αποδυναμωθεί η δυνατότητα των οικονομικών δυνάμεων (βλέπε Siemens), να αλώνουν το πολιτικό προσωπικό και να μένει απροστάτευτη η κοινωνία στο έλεος των ανεξέλεγκτων δυνάμεων της αγοράς.
Πραγματικά αντιπροσωπευτική δημοκρατία: Η "πόλη" να είναι πραγματικός εντολέας και οι πολιτικοί πραγματικοί εντολοδόχοι
πού σημαίνει:
1. Εκτεταμένη χρήση κλήρωσης για τό σπάσιμο των μηχανισμών
2. Εντολή για την διεκπεραίωση συγκεκριμένου έργου σε συγκεκριμένο χρόνο.
3. Δυνατότητα ελέγχου και ανάκλησης ενδιάμεσα.
πχ ανά εξάμηνο απολογισμός βουλευτού σε σώμα κληρωτών πολιτών. Δυνατότητα ανάκλησης αν θεωρείται ότι δεν προωθεί τα υποσχεθεντα.
4. Αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών για συνεχή δημοψηφίσματα (βλέπε Ελβετία)
Αν σαν νέο 1909 εννοείς μία από τα πάνω επαναστατική πολιτική, πού θα την διεξάγει το έστω βελτιωμένο , αλλά πάντα πολιτικά κυρίαρχο επί της ιδιωτεύουσας κοινωνίας κράτος, με τους αυτοαναπαραγόμενους μηχανισμούς του,ξέχνα την..

4/9/09 1:18 πμ

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

Μία αγωνιώδης έκληση για τις εκλογές και μια απάντησή μου

Ενα αγωνιώδες σχόλιο τού αγαπητού μου Αργικέραυνου, στό ινφογνωμων-πολιτικά:

Αδέρφια του ινφογνώμων
Όπου κι αν ανήκετε πολιτικά, ψηφίστε τους άξιους, τους νέους, τους έντιμους και τους αδιάφθορους. Καταψηφίστε τους αποτυχημένους, τα τζάκια, τους αλαζόνες, τους επαγγελματίες πολιτικούς, τους λαοπλάνους και τους σκανδαλίσαντες την κοινωνία.

Η χρονική στιγμή είναι η δυσκολότερη για την χώρα μας και οι εχθροί καραδοκούν. Μην απαξιώνετε την ψήφο σας με αποχή, γιατί αυτό σημαίνει ανενεργούς πολίτες. Χρησιμοποιήσετε σωστά το όπλο σας την ψήφο και στο σωστό στόχο.

Φιλικά

Αργικέραυνος

Τό δικό μου σχόλιο:

Blogger Ο/Η vripol είπε...

Δεν έχουμε "την τελειότερη Δημοκρατία πού υπήρξε ποτέ".
Εχουμε πρωτόγονη δημοκρατία, πού κατ αναλογία μοιάζει με την "αισυμνητία", εκείνο δηλαδή τό στάδιο της Αθηναϊκης Δημοκρατίας, τού 6ου-7ου αιώνα, πού η κοινωνία ανέθετε σέ κάποιον με απόλυτη εξουσία, να νομοθετήσει(Σόλων).
Η Δημοκρατία μας κατοχυρώνει μόνο τις ατομικές Ελευθερίες (Ελευθερία=αυτονομία=δικαίωμα αυτοκαθορισμού και όχι ετεροκαθορισμού).
Αποκλειστικό δικαίωμα άσκησης πολιτικής έχει μόνο τό κράτος και η κυβέρνησή του.
Εμείς ως πολίτες, οφείλουμε κατά την σύγχρονή "Δημοκρατία", να ιδιωτεύουμε.
Εχουμε τό πολιτικό δικαίωμα (όχι Ελευθερία=πολιτική αυτονομία), να ξυπνάμε πολιτικά καθε 4 χρόνια, για να παμε στις κάλπες και να νομιμοποιήσουμε τό προσωπικό τού κράτους.Ενδιάμεσα, αυτοί αποφασίζουν ερήμην μας για τά πάντα..
Υπάρχουν 3 διακριτά επίπεδα κοινωνικών ετέρων:
1.Πολιτικά ιδιωτεύουσα κοινωνία
2. Κράτος με πλήρη πολιτική εξουσία.
3.Οικονομικές δυνάμεις πού τωρα τελευταία έχουν κάνει απροκάλυπτα υποχείριό τους τό προσωπικό τού κράτους, πού αφήνει την κοινωνία τελείως απροστάτευτη έναντι των οικονομικών δυνάμεων (αρα η κοινωνία δεν είναι αυτόνομη, δηλαδή ελέυθερη κοινωνικά, αφού ούτε τό δικαίωμα πχ τού οκταώρου δεν μπορεί να διασφαλίσει..)
Ο Πολίτης δεν μπορεί να πιέσει τό κράτος παρά μόνο με εξωθεσμικούς-παρακρατικούς μηχανισμούς (κόμματα-συνδικάτα, κλπ)
Οποιον και να ψηφίσουμε, θέλει να μπεί στό κράτος για να ασκεί εξουσία ερήμην μας.
Πρώτα-πρώτα θα κοιτάξει την πάρτη του και τα συμφέροντα των χρηματοδοτών του ή στην καλύτερη περίπτωση τό κόμμα του.
Ακόμα και οι πλέον ακέραιοι πολιτικοί, θα ασκούν εξουσία επι τετραετία ερήμην μας.
Είναι σαν να δίνεις εντολή σε κάποιον μηχανικό να σού κτίσει τό σπίτι, αλλά να μην έχεις δυνατότητα να τον ελέγξεις παρά μόνο μετά από 4 χρόνια.
Προτάσεις:
1. Ο εκλεγμένος βουλευτής να απολογείται κάθε εξάμηνο, σέ σώμα 1000 κληρωτών πολιτών. Αν κριθεί ότι παραβιάζει τις υποσχέσεις του να ανακαλείται.
2.Ο πολιτικός να είναι δικαστικά υπόλογος για τις πράξεις του.
Οι σκέψεις δέν είναι δικές μου, αλλά τού καθηγητή Γ. Κοντογιώργη, πού δεν τόν ξέρετε γιατί τον θάβουν συστηματικά.

3 Σεπτέμβριος 2009 8:58 μμ

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

"ΝΥΝ...ΑΙΩΡΟΥΜΑΙ". Θουκυδίδης Αρχέτυπος, Τού Κώστα Ζουράρι

Το βιβλίο αυτό ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη.
Σ' αυτό, ο Κ.Ζουράρις, προτείνει μία διαφορετική ανάγνωση τού Θουκυδίδη.
Διαφορετική από αυτήν των Δυτικών και Δυτικότροπων μελετητών του.
Αυτοί, θεωρεί, όντας γαλουχημένοι με έναν μανιχαϊστικό, προτεσταντικό τρόπο σκέψης, ψάχνουν στις λέξεις και στις φράσεις τού Θουκυδίδη νοήματα και αποφάνσεις καθαρές, απόλυτες, όπου το Α είναι Α και σε καμιά περίπτωση Β.
Κι, όμως, θεωρεί ο Ζουράρις, οι λέξεις τού Θουκυδίδη, είναι πολλές φορές ασαφείς, προσπαθώντας να αποδώσουν την ίδια την αμφιβολία του για τα γεγονότα πού εξιστορεί, αμφιβολία πού απορρέει από την σύνθετη και αντιφατική φύση των εννοιών πού οι λέξεις προσπαθούν να αποδώσουν
Διότι, ο Θουκυδίδης, αναγνωρίζει , πώς οι πολλές παράμετροι πού καθορίζουν την πιστότητα μιάς εξιστόρησης, αναγκαστικά περιορίζουν την ακρίβειά της:
1. Η επιχειρηματολογία των δύο αντιμαχόμενων στρατοπέδων, των Αθηναίων και των Πελοπονησίων, πριν από το γεγονός, πχ μία μάχη.
2. Το ίδιο το γεγονός της σύγκρουσης.
3. Η εξιστόρηση της κάθε πλευράς για το συντελεσθέν γεγονός, πού πάντα τείνει να δικαιώσει την εξιστορούσα πλευρά.
4. Η άποψη τού συγγραφέα για τα πριν, τα μετά και για το ίδιο τό γεγονός.
Ο Θουκιδίδης ομολογεί πώς η εξιστόρηση του δεν μπορεί παρά να τείνει προς την απόδοση της αλήθειας (του), αλλά πώς υπάρχει μεγάλο περιθώριο σφάλματος...
Ε, αυτήν την αιώρηση, την φασματική απόδοση γεγονότων, δεν μπορεί να την αποδεχθεί το μυαλό τού ανθρώπου πού έχει μάθει να πνίγει την συνθετότητα τού κόσμου μέσα στην απολυτότητα των λέξεων και των εννοιών.
Η Θεώρηση τού Ζουράρι και τού Θουκυδίδη, οδηγεί στην αντιμετώπιση των ανθρώπων με επιείκεια.
Οι άνθρωποι είναι σύνθετοι, καλοί και κακοί στην συσκευασία τού ενός, άγγελοι και διάβολοι μαζί, συναμφότεροι, όπως λέει ο Ζουράρις
Έχει κάποιο δίκαιο και ο Κρέοντας και η Αντιγόνη..
Γλώσσα ρέουσα, γλαφυρή.
Κείμενο άκρως ευδιάβαστο και κατανοητό.
Ο Ζουράρις, είναι δάσκαλος, με όλη την σημασία της λέξεως..