Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011
Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011
Επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Ερζερούμ*: Ιθάκη ή Σούσα;
Σύμφωνα πάντα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, στη Σύνοδο του Ερζερούμ, που πρόκειται να παραστεί και ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μούν, οι πρωθυπουργοί της Ελλάδος και της Τουρκίας, Γ. Παπανδρέου και Ρ.Τ. Ερντογάν, πρόκειται να προβούν σε πολύ σοβαρές ανακοινώσεις για επικείμενη συμφωνία των δυο χωρών στα θέματα της υφαλοκρηπίδας, των θαλασσίων συνόρων και των άλλων ελληνοτουρκικών διαφορών. Να σημειωθεί ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές για την Ελλάδα περιορίζονται στην εξής μια, τον καθορισμό των ορίων της υφαλοκρηπίδας, ενώ για την Τουρκία είναι ένας μακρύς κατάλογος παράλογων τουρκικών απαιτήσεων, στον οποίο, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο σύνολο του Αιγαίου, τουλάχιστον 151 ελληνικότατα νησιά, η εξωτική Γαύδος και, φυσικά, η ελληνικότατη ΑΟΖ του Καστελορίζου, που αποτελεί ένα από τα τελευταία ...ορεκτικά του τουρκικού μενού.
Θεωρούμε ότι θα ήταν καλό να υπενθυμίσουμε στον κ. Πρωθυπουργό από αυτήν εδώ τη στήλη, σε περίπτωση που δεν τον έχουν ενημερώσει ακόμη αρμοδίως, ότι μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε το νέο Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, το γνωστό Κόκκινο Βιβλίο, που αποτελεί ένα ιδιότυπο μυστικό υπερσύνταγμα και δεσμεύει νομικά την κυβέρνηση και τα όργανα του κράτους να το υπηρετούν κατά γράμμα. Στο κείμενο αυτό, μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά και στο αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδος να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Συγκεκριμένα, στο έγγραφο αναφέρεται επί λέξει το εξής:
"Δεν θα επιτραπεί στην Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια".
Με άλλα λόγια, όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις, όσο ισχύει το προσφάτως εγκριθέν υπερσύνταγμα, δεν θα έχουν δικαίωμα να προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια, όπως για παράδειγμα υπογραφή συμφωνιών, που θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως δικαιούται με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας,
Επίσης, όσο βρίσκεται και συνομιλεί με το Τούρκο ομόλογό του στο Ερζερούμ, τον τόπο του μαρτυρίου δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Ανατολής, θεωρούμε ότι καλό θα ήταν να έχει υπόψιν του ο κ. Πρωθυπουργός το γαϊτανάκι των ελληνικών υποχωρήσεων στο Αιγαίο, με ‘κορυφαίες στιγμές’ το Πρωτόκολλο της Βέρνης, που υπέγραψε το 1997 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με το οποίο η Ελλάδα δεσμευόταν να μην κάνει έρευνες στις αμφισβητούμενες από την Τουρκία περιοχές του Αιγαίου, μέχρι την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, το Νταβός, όπου το 1987, ο τότε πρωθυπουργός και πατέρας του, Ανδρέας Παπανδρέου, υπέγραψε με τον Τούρκο ομόλογό του, Τουργούτ Οζάλ, συμφωνία με την οποία η Ελλάδα δεσμευόταν να αποφύγει έρευνες και οποιαδήποτε άλλη ‘προκλητική’ ενέργεια στο σύνολο του Αιγαίου, και τη Μαδρίτη, όπου η χώρα μας, δια χειρός Κωνσταντίνου Σημίτη, διεκήρυσσε ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο διανοούμενος που μελέτησε την ιστορία των Ελλήνων ίσως όσο κανείς άλλος, έγραψε δυο ποιήματα, που σχετίζονται με ιστορικά ταξίδια που έκαναν οι Έλληνες στο παρελθόν. Το ένα είναι η Σατραπεία, και σχετίζεται με τους Έλληνες που εμήδιζαν και έπαιρναν ως αντάλλαγμα τη θέση του ηγεμόνα σε μια περιφέρεια της Περσικής Αυτοκρατορίας. Στο ποίημα αυτό γίνεται λόγος για τη φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις), και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα.
Το άλλο, είναι η Ιθάκη, που μας θυμίζει το δρόμο που καλείται να πάρει ο κάθε Έλληνας στις μέρες μας, ανεξάρτητα από τη θέση και το αξίωμα που κατέχει, δρόμος που είναι ακόμα πιο δύσκολος κι απ’ αυτόν που διήνυσε ο Οδυσσέας, αφού η Ελλάδα διαβαίνει ένα από τα πιο δύσκολα δρομολόγια της ιστορίας της, με Σειρήνες, Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες που δημιουργήσαμε και καλέσαμε εμείς οι ίδιοι χρόνια τώρα, με πρώτους και καλύτερους τους πολιτικούς, τους υπουργούς και τους πρωθυπουργούς μας, μη εξαιρουμένου και του ιδίου του κ. Γιώργου Παπανδρέου.
Εμείς, που έχουμε ακόμα μπροστά μας την αποτρόπαια εικόνα της κατάθεσης στεφάνου του κ. Γιώργου Παπανδρέου στον τάφο του σφαγέα του Ελληνισμού Μουσταφά Κεμάλ -εξ ίσου αποτρόπαια είναι και η εικόνα του Κ. Καραμανλή να πράττει το ίδιο- ζητούμε από τον πρωθυπουργό της Ελλάδος να επισκεφθεί το Άσκαλε του Ερζερούμ, τόπο εξορίας-εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου και έδρα ταγμάτων εξορίας και να αποτίσει φόρο τιμής στους δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων, που χάθηκαν απροστάτευτοι από την Ελλάδα.
Τέλος, ευχόμαστε η επίσκεψη στο Ερζερούμ να είναι ένα ταξίδι προς την Ιθάκη και όχι προς τα Σούσα, που βρίσκονται λίγο πιο πέρα, στα νοτιοανατολικά της Θεοδοσιούπολης.
Ερζ ε ρούμ*: λέξη αρμενική, που σημαίνει τόπος Ελλήνων (Ρωμηών)
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ???
Ξαφνικά, άρχισαν να σημειώνονται καταιγιστικές εξελίξεις γύρω από Βαλκάνιους πολιτικούς ηγέτες. Εξελίξεις επώδυνες, που τείνουν να ανατρέψουν εκ βάθρων την πολιτική σκηνή ορισμένων χωρών της περιοχής μας.
του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Δεν χρειάστηκαν ούτε καν δύο εβδομάδες για να αρχίσουν να περιδινίζονται σε πολιτικές κρίσεις διαφορετικής έντασης η Κροατία, το Κόσοβο, το Μαυροβούνιο, η Αλβανία. Η αρχή έγινε την Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010, στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί από την Κροατία στη Σλοβενία, στον μεθοριακό σταθμό Μπρεγκάνα. Εκπληκτοι οι συνοριακοί φρουροί είδαν να περνάει με το αυτοκίνητό του ο επί πεντέμισι χρόνια τέως πρωθυπουργός Ιβο Σάναντερ. Λίγες ώρες αργότερα ο γενικός εισαγγελέας υπέβαλε αίτημα στη Βουλή για άρση της βουλευτικής ασυλίας του Σάναντερ, το οποίο ικανοποιήθηκε ακαριαία και μάλιστα με ομόφωνη (!) απόφαση του κοινοβουλίου. «Υποψίες για διαφθορά» ανέφερε ο εισαγγελέας.
Την Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου, ο Σάναντερ συνελήφθη σε αυτοκινητόδρομο της Αυστρίας, ενώ οδηγούσε. Εκτοτε κρατείται. Το Ζάγκρεμπ ζήτησε αμέσως την έκδοσή του, αλλά η Βιέννη δεν βιάζεται να τον εκδώσει στην Κροατία.
Προχθές, αυστριακό δικαστήριο αποφάσισε παράταση της κράτησής του στην Αυστρία για τουλάχιστον έναν μήνα ακόμη, ενώ Αυστριακοί ανακριτές άρχισαν έρευνα, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι ο τέως πρωθυπουργός της Κροατίας εμπλέκεται σε ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος μέσω και αυστριακών τραπεζών! Δύο μέρες αργότερα, την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου, έγιναν εκλογές στο Κόσοβο. Ο πρωθυπουργός Χασίμ Θάτσι νίκησε. Το κόμμα του ήρθε πρώτο με 33,5% εν μέσω κατηγοριών για νοθεία. Ο σχηματισμός κυβέρνησης όμως είναι περίπλοκη υπόθεση. Μόλις διαπιστώθηκε η πολιτική αποδυνάμωση του Θάτσι, ήρθε το χτύπημα από το εξωτερικό.
Την Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010, δημοσιοποιήθηκε έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης που κατηγορεί τον Θάτσι ευθέως για συμμετοχή ως αρχηγικό στέλεχος σε αλβανοκοσοβάρικη εγκληματική συμμορία που απήγαγε, μετέφερε στη Βόρεια Αλβανία και δολοφόνησε εκατοντάδες Σέρβους, για να πουλήσει τα όργανά τους για μεταμοσχεύσεις! Ηιστορία είναι δέκα και πλέον χρόνια παλιά. Οι κατηγορίες πιθανότατα ευσταθούν. Οι Ευρωπαίοι τα ήξεραν από τότε αυτά τα εγκλήματα, αλλά μαζί με τους Αμερικανούς τα είχαν συγκαλύψει, γιατί το κύριο πολιτικό τους κίνητρο ήταν η απόσπαση του Κοσόβου από τη Σερβία και η ανακήρυξή του σε ανεξάρτητο κράτος. Ο Θάτσι τούς ήταν απαραίτητος σε αυτή την επιχείρηση, γι’ αυτό και τον κάλυψαν και τον αναγνώρισαν ως κορυφαία πολιτική και δη ηγετική προσωπικότητα του Κοσόβου. Εύλογο επομένως το ερώτημα: ποιος και γιατί ανασύρει τώρα αυτή την παλιά ιστορία; Ποιο πολιτικό στόχο τίνος κράτους εξυπηρετεί η επιδιωκόμενη περιθωριοποίηση, αν όχι εξαφάνιση του Θάτσι από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό του Κοσόβου; Γιατί βεβαίως είναι αδύνατον πλέον να συνομιλεί η ΕΕ με έναν πρωθυπουργό - εγκληματία και μάλιστα τόσο ειδεχθή!
Η παράξενη αυτή βαλκανική ιστορία έχει και συνέχεια. Την Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου, η σύνοδος κορυφής της ΕΕ επισημοποίησε την απόφασή της να χορηγήσει στο Μαυροβούνιο το καθεστώς χώρας υποψήφιας προς ένταξη στην ΕΕ. Την Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου, νέα πολιτική βόμβα: παραιτείται απροσδόκητα ο επί σχεδόν εικοσαετία πρωθυπουργός, πρόεδρος και εν γένει απόλυτος πολιτικός κυρίαρχος του Μαυροβουνίου, Μίλο Τζουκάνοβιτς, παρόλο που είναι νεότατος για πολιτικός - μόλις 49 χρόνων σήμερα! Επισήμως δηλώνει ότι παραιτείται επειδή ολοκλήρωσε όλους τους πολιτικούς στόχους της ζωής του: αφού οδήγησε το Μαυροβούνιο στην ανεξαρτησία το 2006, τώρα το οδήγησε και στον προθάλαμο της ΕΕ. Οι επαΐοντες όμως εκτιμούν ότι ο Τζουκάνοβιτς έλαβε αμέσως και κατανόησε πλήρως το μήνυμα της «υπόθεσης Θάτσι». Οι ειδικοί γνωρίζουν ότι ο Μίλο Τζουκάνοβιτς κατηγορείται ως πλήρως αναμεμειγμένος -και δη σε αρχηγικές θέσεις- σε κυκλώματα λαθρεμπορίας όπλων, ναρκωτικών, τσιγάρων κ.λπ. σε συνεργασία ακόμη και με την ιταλική μαφία! Υπάρχουν παλαιότερα εντάλματα εναντίον του. Ετσι, προτίμησε να παραιτηθεί ο ίδιος αντί να περιμένει να ξαναβγούν τα εντάλματα στην επιφάνεια.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ο Μπερίσα μαζί με τον Θάτσι
Η Σερβία προσπάθησε να αξιοποιήσει τις εξελίξεις αυτές. Μέσω της εφημερίδας «Πολίτικα», το Βελιγράδι επαναφέρει έκθεση της σερβικής εισαγγελίας που ισχυρίζεται ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα ήταν επικεφαλής του λαθρεμπορίου όπλων προς τον UCK κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στο Κόσοβο. Γνωρίζοντας ότι αυτό είναι πολιτικά φυσιολογικό, οι Σέρβοι προσπαθούν να εμφανίσουν τον Μπερίσα ως συνένοχο του Θάτσι και στο αποτρόπαιο εμπόριο οργάνων. Η έκθεση θα ήταν άνευ σημασίας, αν η σημερινή σερβική κυβέρνηση δεν ήταν τυφλό όργανο της Γερμανίας. Αυτό ίσως κάτι σημαίνει.
ΕΘΝΟΣ
Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010
Ξεκαθαρίζει η στρατηγική της Τουρκίας στη Μ. Ανατολή και τη ΝΑ Μεσόγειο
Του Σάββα Καλεντερίδη*
Όταν τον Ιανουάριο του 2009 ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, άφηνε άναυδο τον Ισραηλινό ομόλογό του, Σιμόν Πέρες, και εγκατέλειπε το φόρουμ στο Νταβός, στο οποίο συμμετείχαν αμφότεροι, με συντονιστή τον αρμενικής καταγωγής δημοσιογράφο Ντέιβιντ Ιγνάτιους, όλοι προσπαθούσαν να δώσουν εξήγηση για την πρωτοφανή για τα διπλωματικά ειωθότα κίνηση του Τούρκου πρωθυπουργού.
Οι περισσότερες εξηγήσεις συνέκλιναν στο γεγονός ότι ο Ερντογάν ήθελε να δείξει τη δυσφορία του για τη σφοδρή και πολυαίμακτη επίθεση που είχε εξαπολύσει το Ισραήλ εναντίον
της Λωρίδας της Γάζας, μόλις ένα μήνα πριν το διπλωματικό επεισόδιο. Άλλοι αναλυτές, πάλι, μιλούσαν για προσχεδιασμένοι ενέργεια που είχε ως στόχο την ηρωοποίηση του Ερντογάν στον αραβικό και τον μουσουλμανικό κόσμο.Όλες οι παραπάνω εξηγήσεις ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά κάπου έπασχαν και δεν ήταν πειστικές. Και αυτό γιατί η κίνηση του Ερντογάν έθετε τις 'βάσεις' μιας απότομης στροφής στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις, που από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ήταν περίπου σχέσεις ‘μάνας-παιδιού’.
Αν μελετούσε κανείς με προσοχή τον τουρκικό τύπο την περίοδο εκείνη, θα έβλεπε ότι διπλωματικές πηγές στην Άγκυρα δεν απέδιδαν την σφοδρή και οργίλη αντίδραση του Ερντογάν στην επίθεση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά στην απότομη υπαναχώρηση από την ειρηνευτική διαδικασία με τη Συρία, στην οποία η Τουρκία είχε επενδύσει πολλά και διεκδικούσε ρόλο ρυθμιστή, όπως ρόλο ρυθμιστή διεκδικούσε και στο Παλαιστινιακό αλλά και στη διαδικασία επίλυσης των προβλημάτων που υφίστανται μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου. Και ο ρόλος αυτός τινάχτηκε στον αέρα με την επίθεση στη Γάζα, η οποία, όπως φαίνεται, ήταν η αφορμή και όχι η αιτία. Δηλαδή, πίσω από την αντίδραση του Ερντογάν, δεν κρυβόταν ο πόνος του ιδίου και των Τούρκων για το δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης ή για την τύχη των υψωμάτων του Γκολάν, αλλά η στρατηγική της Άγκυρας να εμπλακεί ενεργά και καθοριστικά στις πολιτικο-διπλωματικές διαδικασίες της Μέσης Ανατολής, με σκοπό να αποτρέψει αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας και εννοούμε τις κινήσεις που γίνονται για την εκμετάλλευση των υποθαλασσίων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη ΝΑ Μεσόγειο και όχι μόνο.
Η Τουρκία διακατέχεται από το σύνδρομο του αποκλεισμού από τις ανοιχτές θάλασσες, από ποιόν άλλον, από τους 'κακούς Έλληνες' αλλά και από τη Δύση, που συνωμοτεί εις βάρος της, όπως προσφιλώς αρέσκονται να χαρακτηρίζουν την ιστορική διεθνή πραγματικότητα που έχει καθορίσει τα ίδια της τα σύνορα και το διεθνές νομικό πλαίσιο που αφορά το Δίκαιο της Θάλασσας, που, είναι αλήθεια, δεν της δίνει για εκμετάλλευση τις θαλάσσιες περιοχές που θα επιθυμούσαν οι ίδιοι οι (παραδοσιακά) άπληστοι Τούρκοι. Όμως, τί να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή. Θα μπορούσαν να είναι και πολύ χειρότερα τα πράγματα για την Τουρκία -που μάλλον ξεχνάει ότι ήταν με την πλευρά των ηττημένων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο- αν η Ελλάδα και η 'κακή' Δύση χειριζόταν λίγο διαφορετικά τα πράγματα το 1919-1922. Τότε το τουρκικό κράτος μπορεί να ήταν αποκλεισμένο εντελώς από τις θάλασσες, κάτι που, άλλωστε, είναι και απολύτως συμβατό με την ιστορία του τουρκικού έθνους, που έλκει την καταγωγή του από την Κεντρική Ασία.
Επανερχόμενοι στη σκληρή πραγματικότητα, η Τουρκία 'έβλεπε' ότι η εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στις χώρες και τις περιοχές που παραδοσιακά παράγουν αυτά τα 'αγαθά', θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα τους μεγάλους παγκόσμιους παίκτες στην εκμετάλλευση νέων περιοχών, που μέχρι τώρα παρέμεναν ανεκμετάλλευτες είτε για τεχνικούς (μεγάλο βάθος κλπ) είτε για πολιτικούς λόγους. Στην περίπτωσή μας, τέτοιες περιοχές, πλούσιες σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, με βάση τις έρευνες και τις επιστημονικές εκτιμήσεις που έχουν γίνει, βρίσκονται στη ΝΑ Μεσόγειο, στη θάλασσα μεταξύ Κύπρου-Ρόδου και Κρήτης και φυσικά στο Αιγαίο. Και επειδή η Τουρκία, με βάση τα διεθνώς παραδεδεγμένα σύνορα και το διεθνές δίκαιο, είναι αποκλεισμένη από τις αυτές τις περιοχές, ανέπτυξε και υπηρετεί επί δεκαετίες με συνέπεια μια στρατηγική διεκδίκησης και απόκτησης 'δικαιωμάτων' στις επίμαχες περιοχές, με καθαρά πολιτικά κριτήρια, με την απειλή χρήσης βίας και με την επίκληση 'ζωτικών συμφερόντων' εδώ κι εκεί.
Και λέμε εδώ κι εκεί, για τους εξής λόγους. Το 1997, η Τουρκία, συνεπικουρούμενη και από τις ΗΠΑ, απαίτησε να συμπεριληφθεί στη Διακήρυξη της Μαδρίτης άρθρο που αναφέρεται σε νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο, παρότι είναι γνωστό ακόμα και σε φοιτητές του πρώτου έτους της πολιτικής επιστήμης ότι η επίκληση ζωτικών συμφερόντων κατά κάποιο τρόπο ΄νομιμοποιεί' τη χρήση βίας και άρα και το casus belli της Άγκυρας στο Αιγαίο.
Πριν λίγες μέρες, μετά την υπογραφή της μείζονος σημασίας συμφωνίας καθορισμού των ορίων της ΑΟΖ μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κράτους του Ισραήλ, ο Τούρκος υπηρεσιακός υφυπουργός εξωτερικών, Φεριντούν Σινιρλίογλου, κάλεσε τον πρέσβη του Ισραήλ στην Άγκυρα και διαμαρτυρήθηκε έντονα εξ ονόματι της τουρκικής κυβέρνησης για την υπογραφή της εν λόγω συμφωνίας. Ο Τούρκος αξιωματούχος, αφού υπενθύμισε στον πρέσβη του Ισραήλ ότι σε προηγούμενη απόπειρα της Κύπρου να κάνει έρευνες εντός της δικής της ΑΟΖ, η Άγκυρα έστειλε στην περιοχή πολεμικά πλοία, κάτι που προτίθεται να πράξει και οποιαδήποτε άλλη φορά επιδιώξει να πράξει μονομερώς κάτι ανάλογο, υπονοώντας και την περίπτωση της συνεκμετάλλευσης του κοιτάσματος Λεβιάθαν, αναφέρθηκε και πάλι σε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας σε μια περιοχή με την οποία όχι μόνο δεν συνορεύει, αλλά παρεμβάλλονται οι ΑΟΖ τριών άλλων χωρών, και εννοούμε τις ΑΟΖ της Συρίας, του Λιβάνου και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η στάση της Τουρκίας στο θέμα, ξεκαθαρίζει την ακολουθούμενη στρατηγική και 'φωτίζει' πλέον τους λόγους για τους οποίους η Άγκυρα έχει προβεί τα προηγούμενα χρόνια σε μια σειρά από ενέργειες, μερικές από τις οποίες -και πολύ κρίσιμες- είναι η διπλωματική αλλά και έμπρακτη αμφισβήτηση της Γαύδου, που κόστισε και τη ζωή του σμηναγού Ηλιάκη, η ναύλωση του νορβηγικού ερευνητικού πλοίου και η δραστηριοποίησή του στην εξαιρετικής σημασίας θαλάσσια περιοχή νότια του Καστελόριζου, που είναι εκτός της τουρκικής ΑΟΖ και οι 'βόλτες' των φρεγατών του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στη Μύκονο, τον Καφηρέα, τη Ραφήνα και την Κύμη.
Μετά από όλα αυτά, θεωρούμε ότι ξεκαθαρίζει η στρατηγική της Άγκυρας, κάτι που μας δίνει το δικαίωμα να πούμε ότι πλέον 'Έχουν γνώσιν οι φύλακες'.
*Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στη στήλη ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, της εφημερίδας ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ, φύλλο 24-12-2010
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Κυκλοφορεί σήμερα (Παρασκευή 17/12) στα βιβλιοπωλεία και την Τρίτη στα περίπτερα το νέο περιοδικό "Νέος Λόγιος Ερμής"
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 37, 106 77 Αθήνα, τηλ.: 210 3826319 fax: 210 3839930,
ΤΕΥΧΟΣ 1 (Ιανουάριος – Απρίλιος 2011)
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ
Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του νέου επιστημονικού περιοδικού νέος Ερμής ο Λόγιος. Πρόκειται για μια τετραμηνιαία έκδοση με αντικείμενο την ιστορία, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και την τέχνη. Το πρώτο τεύχος ανοίγει με ένα εισαγωγικό κείμενο της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού, όπου δηλώνονται οι ιδεολογικές κατευθύνσεις της και ο χαρακτήρας του περιοδικού.
Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει κείμενα ενδεικτικά των αντιλήψεων της συντακτικής ομάδας και των συνεργατών του περιοδικού. Ο Μιχάλης Μερακλής γράφει για τις ανθρωπιστικές σπουδές, ο Δημήτρης Μαυρίδης για την συνέχεια του ελληνισμού, ο Σπύρος Βρυώνης παραθέτει τις αντιλήψεις που επικρατούν στις κοινωνικές επιστήμες γύρω από το έθνος και τον εθνικισμό, ενώ ο Ερατοσθένης Καψωμένος αναφέρεται στην νεοελληνική κουλτούρα και το μεσογειακό πολιτισμικό πρότυπο.
Ακολουθεί ένα αφιέρωμα στην ελληνική Αναγέννηση, που προηγείται της ελληνικής επανάστασης του 1821. Περιλαμβάνονται 6 κείμενα: του Γιώργου Καραμπελιά (Η ελληνική Αναγέννηση), του Απόστολου Διαμαντή (Έθνος και λόγιοι στην Τουρκοκρατία), του Δημήτρη Καραμπερόπουλου (Το γνωστικό επίπεδο των ιατρικών γνώσεων κατά τη Νεοελληνική Αναγέννηση), του Στέφανου Μπεκατώρου (Ιωάννης Πρίγκος, εραστής των βιβλίων), του Αλέξανδρου Παπαδερού (Μετακένωσις) και του Τάσου Χατζηαναστασίου (Κοινοί τόποι στη βαλκανική λογοτεχνία της Τουρκοκρατίας).
Στο τρίτο μέρος υπάρχει μία ποικιλία κειμένων και θεματικών, ενδεικτικών των προθέσεων και των κατευθύνσεών μας. Ο Γιώργος Κοντογιώργης γράφει για την γνωσιολογία των συλλογικών ταυτοτήτων, η Παναγιώτα Βάσση αναλύει την θεώρηση της Ουτοπίας στο έργο του Κ. Παπαϊωάννου, ο Χρίστος Δάλκος γράφει για την ανάγκη υπέρβασης της νεωτερικής και μετανεωτερικής αντίληψης για την γλώσσα και την διδασκαλία της, ενώ ο Νίκος Βαρβατάκος αναφέρεται στον θεσμό των οικογενειακών επικέψεων στην ελληνική σωφρονιστική νομοθεσία και την κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων.
Το περιοδικό κλείνει με δύο βιβλιοκριτικές του Δημήτρη Μπαλτά, (Χριστιανισμός και Αναρχία του Ζακ Ελύλ και Το καλό και το κακό στην τέχνη και το Δίκαιο του Βασίλη Μαρκεζίνη), μία εκτενή παρουσίαση του βιβλίου του Α. Νταβούτογλου Το στρατηγικό βάθος: η θέση της Τουρκίας από τον Σπύρο Κουτρούλη και μία συζήτηση του Γιώργου Καραμπελιά με τον Βασίλη Καραποστόλη, γύρω από την ελληνική ιδιοπροσωπία, με αφορμή το βιβλίο του τελευταίου Διχασμός και Εξιλέωση.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
ΑΙΓΑΙΟ-ΚΥΠΡΟΣ: Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010
To κράτος είναι ο εχθρός. Δεν πρόκειται για σύνθημα αναρχικών, ούτε για ρητορεία εξεγερμένων επαναστατών. Πρόκειται για το πρόγραμμα της πιο μαύρης αντίδρασης που έχει εμφανισθεί στην παγκόσμια σκηνή από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, των “δολοφόνων με άσπρα κολλάρα”, ΔΝΤ και ΕΚΤ, ΗΠΑ και ΕΕ. Αυτή είναι η ουσία του πολέμου χρέους που εξαπέλυσαν από κοινού, Γερμανία και αγορές, κατά των κρατών της Νότιας Ευρώπης, οικονομικού ισοδύναμου των στρατιωτικών μεθόδων που μετήλθε η “Αυτοκρατορία” (των Τραπεζών, των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Βρετανίας), εναντίον των αραβομουσουλμανικών κρατών την περασμένη δεκαετία.
“To δημόσιο είναι ο μεγάλος ασθενής”, δηλώνει ο, κατά τους γερμανικούς “Φαϊνάνσιαλ Τάιμς”, άνθρωπός τους στην Ελλάδα Γιώργος Παπανδρέου, ο Πρόεδρος μιας εξαμερικανισμένης Διεθνούς, ακολουθούμενος από ένα πλήθος ανιστόρητων, ιδιοτελών και διεφθαρμένων νεοφιλελεύθερων και από μια “συμμαχία προθύμων”, από Κουβέλη-Κύρκο μέχρι Καρατζαφέρη-Μητσοτάκη.
Κράτος και κοινωνία είναι όντως μεγάλοι ασθενείς στην Ελλάδα: αν έχαιραν υγείας η σημερινή κυβέρνηση θάπεφτε σε ένα μήνα, σωστότερα δεν θάχε ποτέ εκλεγεί! Οι κατ¨ εξοχήν υπεύθυνοι για την αρρώστια, είναι αυτοί ακριβώς που την επικαλούνται τώρα: τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα 35 χρόνια και την κυβερνούν και σήμερα, με την αξιοσημείωτη διαφορά ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η πρώτη που εκδηλώνει περίπου ανοιχτά τόση περιφρόνηση για την Ελλάδα και τον λαό της. ¨Όπως επίσης μια άρχουσα τάξη κλεπτοκρατών ραντιέρηδων που, αφού απομύζησαν, επί δεκαετίες, διαλύοντας για να λεηλατήσουν το ελληνικό δημόσιο, τώρα, των ξένων τα ρήματα πειθόμενοι, θέλουν να το ξεπαστρέψουν, αφήνοντας στο ελληνικό κράτος μόνο περιορισμένες λειτουργίες αποικιακής διοίκησης των ιθαγενών.
Το ελληνικό κράτος χρειάζεται απελπιστικά ριζική μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμό με την αυθεντική έννοια, δηλαδή εκδημοκρατισμό. Αντί όμως να χρησιμοποιούμε τις αδυναμίες και τα προβλήματά του για να το διαλύσουμε, κάνοντάς το όργανο ξένων δυνάμεων, ο ελληνικός λαός χρειάζεται να το ξανακάνει δικό του εργαλείο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται το κράτος του, ένα κράτος βέβαια πολύ διαφορετικό από αυτό που διαθέτει, για να αμυνθεί απέναντι στην κοινωνική βία των αγορών, να προστατεύσει δημοκρατικά δικαιώματα και εθνική κυριαρχία από τις επιβουλές γειτονικών και πιο μακρινών δυνάμεων, που, από την ιστορία ξέρουμε, πάντα επιβουλεύτηκαν τον άφθαστης στρατηγικής, γεωπολιτικής και γεωοικονομικής, όπως φαίνεται, αξίας, χώρο που κατοικούν σήμερα οι ‘Eλληνες, από τον Βαρδάρη και τον ¨Εβρο μέχρι τo Ριζοκάρπασο και την Λάρνακα.
Αν η ανάλυσή μας για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και στη Νότιο Ευρώπη είναι σωστή, είναι απίθανη η περίπτωση να μην επιδιώξουν οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας να εκμεταλλευθούν την παρούσα τόσο ευνοϊκή συγκυρία, όπως και την ταυτόχρονη παρουσία δύο πολιτικών “τύπου Γκορμπατσώφ” στην εξουσία, σε Αθήνα και Λευκωσία, για να μην επιχειρήσουν να περάσουν, στο Αιγαίο, την Αν. Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, τις γεωπολιτικές ρυθμίσεις που επιδιώκουν εδώ και δεκαετίες, αφαιρώντας, οριστικά ει δυνατόν, δηλαδή ντε γιούρε, από τον ελληνικό λαό, τα νόμιμα δικαιώματα κυριαρχίας του στον χώρο που κατοικεί.
Κανονικά, το πολιτικό συμφέρον του ΠΑΣΟΚ επιβάλλει, λόγω του τεράστιου κόστους που συνεπάγεται η οικονομική πολιτική, να μην ανοίξει θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η ηγεσία όμως του κόμματος είναι τύπου Γκορμπατσώφ, έχει καταστήσει πρόγραμμά της την αυτοκαταστροφή της δομής της οποίας ηγείται: κατασκεύασε μια ψυχολογική πραγματικότητα που πιστεύει και την εξυπηρετεί, αναμένει αναγνώριση από διεθνείς δυνάμεις και όχι από το λαό, δεν διαθέτει επαρκή κατανόηση της χώρας και του διεθνούς περιβάλλοντος, τις κυρίαρχες δυνάμεις του οποίου θαυμάζει άκριτα, δεν διαθέτει εθνικό σχέδιο. Ο Παπανδρέου δεν είναι “πράκτορας” όπως πιστεύουν μερικοί, ούτε και ο Γκορμπατσώφ ήταν στον καιρό του: πιστεύει ειλικρινά στην πολιτική του, κάτι που τον καθιστά απείρως πιο επικίνδυνο για τον εαυτό του, το κόμμα του και την Ελλάδα. Φυσικά, το ότι δεν Γκορμπατσώφ και Παπανδρέου (ή Χριστόφιας) δεν είναι οι πράκτορες, δεν σημαίνει ότι αυτοί που τους συμβούλευαν και συμβουλεύουν δεν είναι.
Η «Διεθνής των Συμβούλων» (Ρόντος, Στρως-Καν, Τσιόπα, ‘Αξελροντ και δεν συμμαζεύεται), δεν θέλει να θέσει σε κίνδυνο την κυβέρνηση με επικίνδυνες πρωτοβουλίες στα εθνικά. Από την άλλη γνωρίζει ότι έχει ημερομηνία λήξης και πρέπει να κάνει ότι έχει να κάνει όσο διαθέτει ακόμα πολιτικές δυνάμεις. ‘Oσο ο ελληνικός λαός παραμένει σε μεγάλη σύγχυση, όσο παλεύουν μέσα στην ψυχή του ισχυρότατες αντίθετες δυνάμεις, όπως έδειξε η αμφισημία των δημοτικών εκλογών: το απαράμιλλο πολιτικό του ένστικτο και κάποιο σύνδρομο του Κολοκοτρώνη από τη μια, οι τεράστιες παραδόσεις ραγιαδισμού, ευτελούς ιδιοτέλειας, φόβου και ενοχών από την άλλη. ‘Oσο, κυρίως, δεν συγκροτείται πολιτική εναλλακτική, αριστερή ή δεξιά. Αυτός είναι ο παράγων που σπρώχνει ίσως τη “Διεθνή” και αυτή την Αθήνα να ανοίξει τα καυτά ζητήματα του Αιγαίου στο άμεσο μέλλον. (Και υπό τον όρο ότι οι σχεδιασμοί αυτοί δεν θα ναυαγήσουν επί του απέραντου μαξιμαλίσμού της Αγκυρας).
Πετρέλαια και Αιγαίο: το τυρί και η φάκα
¨¨Ολο και περισσότερες πληροφορίες συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προχωρήσει σε μείζονος, στρατηγικής σημασίας ρυθμίσεις στο Αιγαίο. Οι άξονες των ρυθμίσεων περιλαμβάνουν σχέδια “συνεκμετάλλευσης” του πετρελαϊκού πλούτου που εικάζεται ότι υπάρχει σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αρχής γενομένης, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, με την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Ρόδου, περιοχή τα οικονομικά δικαιώματα επί της οποίας ανήκουν καθ¨ ολοκληρίαν και πέραν οποιασδήποτε αμφιβολίας στην Ελλάδα. Το νομικό καθεστώς της περιοχής δεν θα διευκρινισθεί, θα αφεθεί για το μέλλον, αλλά θα παύσει όντως και να έχει μεγάλη σημασία, αφού τα τουρκικά κέρδη από την συνεκμετάλλευση θα ισοδυναμούν και παραπάνω με το οικονομικό αποτέλεσμα που θα είχε η αποδοχή των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο!(1)
Η κυβέρνηση ετοιμάζεται επίσης να αποποιηθεί, ανατολικώς του 25ου μεσημβρινού, του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, που της παρέχουν οι διεθνείς συνθήκες, να μειώσει τον ελληνικό εναέριο χώρο, να αποποιηθεί των δικαιωμάτων σε ΑΟΖ που παρέχει επίσης στην Ελλάδα το διεθνές δίκαιο, ενώ πιέζεται από την Αγκυρα να παραιτηθεί των σημαντικότατων δικαιωμάτων στη Θάλασσα της Λυκίας που θεμελιώνει για την Ελλάδα η κυριαρχία στο Καστελλόριζο. Και, αφού κάνει αυτές τις παραχωρήσεις στην Τουρκία, ενδεχομένως να προσφύγει στη Χάγη, επί των υπολοίπων διεκδικήσεων της! Το όλον θα συμπληρωθεί με ένα σύστημα ΝΑΤΟϊκής συνδιαχείρησης των δραστηριοτήτων των πολεμικών αεροποριών στο Αιγαίο.
Πρόκειται ουσιαστικά για την μετατροπή του νησιωτικού όγκου της Ελλάδας σε ζώνη περιορισμένης κυριαρχίας, γιγαντιαία ‘Ιμια, μια περιοχή όλο και πιο πολυεθνική στις δραστηριότητές της, και προοπτικά, ποιος ξέρει, κατοικούμενη από ένα πολύ πιο “πολύχρωμo» απότι σήμερα εθνικό μωσαϊκό.
Φυσικά, η παρούσα κυβέρνηση και, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η “Διεθνής των Συμβούλων” που την “μανατζάρει”, έχει αποδείξει, πέραν αμφιβολίας, τις εξαιρετικές ικανότητές της, βοηθούσης και της αφλογιστίας αριστεράς και δεξιάς, να βαφτίζει το κρέας ψάρι και τις εθνικές καταστροφές σωτηρίες της πατρίδας (ποιάς ακριβώς παραμένει ερώτημα, εδώ η αλήθεια και οι Ερινύες παίζουν κρυφτούλι με το ψέμμα και την προδοσία, προτιμώντας τον όρο πατρίδα από τον όρο Ελλάδα).
Δεν θα μας πει ποτέ η κυβέρνηση ότι παραχωρεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Τουρκία, τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες ή το ΝΑΤΟ. Θα παρουσιάσει την αποποίηση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια ως εθνική επιτυχία επέκτασής τους στα εννιά! Θα κάνει λόγο για μια νέα εποχή ειρήνης και ευημερίας, εκμεταλλευόμενη τον φόβο που η ίδια και η πολιτική της δημιούργησε στον ‘Eλληνα (μετρώντας χάσαμε τον λογαριασμό, αλλά ο κ. Παπανδρέου πρέπει νάπε ως και σαράντα φορές τη λέξη χρεωκοπία στη δίωρη διακαναλική) για να κάμψει την ευθυκρίσία και το φρόνημα των Ελλήνων πολιτών. Μια μερίδα των οποίων θα σκεφθεί τα οφέλη από την εκμετάλλευση των πετρελαίων, όχι το ότι η μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο, θα εκμηδενίσει τελικά και αυτά! (Aντίστοιχο παιχνίδι παίζεται και στην Κύπρο από το Ισραήλ).
Ιστορικός ή ανιστόρητος συμβιβασμός;
Μήπως όμως δεν πρέπει επιτέλους να κάνουμε έναν συμβιβασμό με την Τουρκία; ‘Όπως όμως έλεγε ο Λένιν υπάρχουν συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. Ακόμα και μια μερική παραχώρηση εθνικών δικαιωμάτων θα μπορούσε να γίνει δεκτή, αν οδηγούσε πράγματι σε περιβάλλον ειρήνης, φιλίας, συνεργασίας και ασφάλειας, αν γινόταν κατανοητή από την άλλη πλευρά ως χειρονομία καλής θέλησης και όχι ως επιβράβευση του τσαμπουκά της. Καμμία από τις προϋποθέσεις αυτές δεν συντρέχει σήμερα.
Οι παραχωρήσεις που σχεδιάζει η κυβέρνηση θα επιβεβαιώσουν ακόμα μια φορά το διαρκές συμπέρασμα του τουρκικού κράτους μετά το 1922, ότι με τους ‘Ελληνες περνάει ο τσαμπουκάς: εκδίωξη χωρίς συνέπειες των Ελλήνων από την Πόλη, την ‘Ιμβρο και την Τένεδο στη δεκαετία του ’50 και του ’60, εισβολή στην Κύπρο το 1974 που κατέληξε στην πρόταση αυτοδιάλυσης του κυπριακού κράτους ως λύση του κυπριακού, το 2004, αμφισβήτηση του καθεστώτος της Λωζάννης στο Αιγαίο που κατέληξε στην ενθουσιώδη υποστήριξη Αθήνας και Λευκωσίας προς την τουρκική υποψηφιότητα στην ΕΕ και μύρια όσα άλλα. Μια ακόμα, μείζων ελληνική παραχώρηση, θα τροφοδοτήσει αναπόφευκτα νέες τουρκικές ορέξεις σε Αιγαίο, Θράκη, Κύπρο.
Οι όροι συνεκμετάλλευσης θα είναι πιθανότατα αποικιακοί. Αντί να ωφελήσουν τη χώρα, θα εντείνουν την καταστροφική πορεία της προς προτεκτοροποίηση.
Οι συζητούμενες ρυθμίσεις είναι ασαφείς. Η φιλία προϋποθέτει καλούς λογαριασμούς. Στην ιστορία των των ελληνοτουρκικών, η ‘ δημιουργική ασάφεια’ των ρυθμίσεων υπήρξε πάντα εργαλείο εξωτερικών δυνάμεων που θέλουν να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την περιοχή και κατεξοχήν μηχανισμός επανέναρξης του ανταγωνισμού.
Αν η ελληνική αριστερά-κεντροαριστερά θέσει το όποιο κύρος διαθέτει στην υπηρεσία τέτοιων, καθαρά ιμπεριαλιστικών σχεδίων, θα προσυπογράψει η ίδια την καταδίκη της. Αντί να προσφέρει υπηρεσία στον ελληνικό, ή τον τουρκικό λαό, θα ενισχύσει εξ αντιδιαστολής αλλά αποφασιστικά, καθαρά φασιστικές, εθνικιστικές, ακροδεξιές τάσεις στον ελληνικό χώρο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
1) μιλώντας στη βουλή, ο κ. Παπανδρέου απέκλεισε, τουλάχιστο υπό τους σημερινούς όρους συμφωνία συνεκμετάλλευσης. Βεβαίως τίποτα δεν αποκλείει να επανέρθει το θέμα στο άμεσο μέλλον, προς το παρόν όμως το βάρος πέφτει στις διερευνητικές επαφές. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η Αθήνα, παρά τη διάθεσή της να κλείσει τα ελληνοτουρκικά, εξακολουθεί να βρίσκεται προ τόσο εξωφρενικών τουρκικών απαιτήσεων που την έχουν τρομάξει.
Δρόμος της Αριστεράς, 4.12.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)