Μιχάλης Χαραλαμπίδης: Οι νομενκλατούρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού αποδείχθηκαν περισσότερο εύθραυστες από τις νομενκλατούρες της υπαρκτής μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας.

Αρθρο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, στο ιστολόγιό του "Πόλις-Αγορά"

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη*


Είναι γνωστόν ότι καλούνται να πληρώσουν το χρέος κοινωνικές ομάδες οι οποίες δεν συμμετείχαν στην συσσώρευση εισοδημάτων που επέτρεπε μια οικονομία εξωτερικού δανεισμού, μια οικονομία πληρωμής χρεών και εξαγωγής κεφαλαίων δια μέσου του χρέους που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα από την δεκαετία του 80’. Τότε μίλησα για το διαρκές μαρτύριο του Σίσυφου.

Αντίθετα κατά ένα θρασύ και προκλητικό τρόπο δεν πληρώνουν οι ομάδες, οι κατηγορίες – το πλουτοκρατία είναι πολύ γενικό και αθωωτικό – που συσσώρευσαν μεγάλα εισοδήματα δια μέσου αυτού του πολιτικού – οικονομικού πρότυπου που έφθασε σε υψηλά επίπεδα λειτουργίας, ανευθυνότητας, ανομίας και ανηθικότητας. Όταν αναλυθούν αυτοί οι μηχανισμοί όχι με όρους και χρόνους λογιστικής έρευνας που είναι αργοί, αλλά με πολιτικούς που είναι σύντομοι και αποτελεσματικοί προκύπτουν πολλές κατηγορίες ομάδων και προσώπων που είναι υποχρεωμένες να κληθούν με το καλό να πληρώσουν. Μιλώ για τις πολλές υποδιαιρέσεις της Κάστας όπως τις αναλύω στο βιβλίο μου «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ» αλλά και στο άρθρο μου στην «Εφημερίδα Επενδυτής» Ιανουάριος 2010 με τίτλο «το Χρέος να το Πληρώσει η Κάστα».

Ας μείνουμε αρχικά σε δύο σημαντικές κατηγορίες που οφείλουν να πληρώσουν. Όχι μόνο λόγο της οικονομικής ύλης που συσσωρεύθηκε αλλά και λόγο της ηθικής σημασίας της για την διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής, οικονομικής και ηθικής συνοχής στην χώρα. Δια μέσου αυτού του δρόμου θα υπάρξει συγκέντρωση όχι μόνο οικονομικού για τα Κρατικά μας ταμεία αλλά και ηθικού κεφαλαίου για την χώρα.

Η πρώτη αφορά το Πολιτικό, Διοικητικό προσωπικό από την μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα. Επί δεκαετίες αυτή η γραφειοκρατία και ψευτοτεχνοκρατία είχε την διαχείριση της Επιχείρησης – Χώρα, της Επιχείρησης – Ελλάδα. Για την διαχείριση αυτή, ουσιαστικά το παρκάρισμα τους στις καρέκλες των θεσμών και οργανισμών, αμείφθηκαν πολύ πλούσια. Παρ’όλη την ανύπαρκτη πολιτική, σχεδιαστική, λειτουργική παραγωγικότητα τους και την καταστροφική για την χώρα διαχείριση τα εισοδήματα τους – εισοδήματα όχι μισθοί – ήταν πολύ υψηλά. Το κόστος του πολυάριθμου πολιτικού και γραφειοκρατικού προσωπικού ήταν και παραμένει υψηλό. Το κόστος της πολιτικής στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλο. Γίνεται μεγαλύτερο επειδή είναι μη παραγωγικό, καταστροφικό αλλά και γιατί το πολιτικός κατήντησε να έχει την ίδια σημασία που είχε η λέξη Πολιτικές στο Ηράκλειο (Χάνδακα) της Ενετοκρατίας. Έτσι μετά από δεκαετίες δανειοδοτούμενης Dolce Vita και κάλυψης των «Βασικών Ενστίκτων» αυτό το προσωπικό αντί να παραδώσει μια κερδοφόρα ανεπτυγμένη χώρα, μια δυναμική επιχείρηση Ελλάδα, παραδίδει μια προβληματική και χρεωμένη χώρα. Αυτή όμως η ίδια η κάστα παρ’ όλο που δεν έκανε καλά την δουλειά της αποθήκευσε και αποθηκεύει εισοδήματα. Στα ακίνητα έως τους χρηματιστηριακούς παραδείσους.

Π.χ. ποια είναι η πολιτική ή διανοητική παραγωγικότητα, οι αποδόσεις των Ευρωβουλευτών. Ορισμένοι υπερέβησαν σε θητείες την Σοβιετική και Κινέζικη νομενκλατούρα. Ποιο μεγάλο Ευρωπαϊκό ζήτημα ανέδειξαν πολύ περισσότερο ποιο Εθνικό; Ποια η παραγωγικότητα των Βουλευτών, Υπουργών, Διευθυντών Οργανισμών, ΔΕΚΟ. Κύρια όμως των πλέον μη παραγωγικών για την χώρα θεσμών των Κομμάτων.( Νομίζω ότι πρέπει να γίνει μια εκτίμηση σε Ευρω της κλοπής που υπέστη η δική μου μορφωτική, διανοητική και πολιτική παραγωγή. Ιδιαίτερα από τις νομενκλατούρες του ΚΚΚΑΣΟΡ).

Τόσο λοιπόν με όρους επιχειρηματικούς ως κακοί μάνατζερ της Επιχείρησης - Χώρα, όσο και πολιτικούς ως κακοί πολιτικοί, ως κακιστοκρατία, οφείλουν να επιστρέψουν ένα μεγάλο μέρος των εισοδημάτων που συσσώρευσαν.

Ο πρώτος φόρος για μια θετική διέξοδο από την μεταβατική περιόδο που διανύουμε είναι ένας Φόρος Επιστροφής των Εισπραχθέντων.

Αν όμως η συσσώρευση πλούτου δια μέσου αυτής της διαδικασίας της κατοχής του Κράτους γίνονταν τυπικά κατά νόμιμο τρόπο – μια πολιτική και δημόσια ηθική αντάξια του ονόματος της την θεωρεί άνομη – η κάστα είχε ταυτόχρονα συσσωρεύσεις κλεπτοκρατικού τύπου δια μέσω της μίζας. Η γενεσιουργός αιτία του Ελληνικού χρέους είναι Κλεπτοκρατική. Στο βιβλίο μου αναφέρομαι στο ζήτημα αυτό με τους όρους της μιζοπολιτικής και της μιζοοικονομίας. Η επιστροφή αυτής της οικονομικής ύλης, του πλούτου, των κεφαλαίων που συσσωρεύθυκαν δια μέσου αυτής της οδού θα πρέπει να γίνει δια της επιβολής ενός επί πλέον Πολιτικού φόρου. Αρχίζοντας από τον σημερινό και τους πρώην Πρωθυπουργούς, Υπουργούς κ.λ.π.. Ο αποκτηθείς δια της «πολιτικής» πλούτος αυτών των ομάδων και των οικογενειών δεν κρύβεται. Είναι Αφρικανικού, Τριτοκοσμικού τύπου.

Στην ιστορία πολλών χωρών όπου είχαμε καταρρεύσεις καθεστώτων που ταυτίσθηκαν με άνομους πλουτισμούς, την διαφθορά είχαμε ανάλογες ειρηνικές βελούδινες διαδικασίες. Η εγχώρια περίπτωση παρ΄όλα τα φύλλα σύκης και τις υπεκφυγές είναι αυτή της κατάρρευσης μια πολυκομματικής κάστας, ενός διακομματικού καθεστώτος. Μια θεσμική Επιτροπή με την ανάλογη σύνθεση μπορεί να χειρισθεί την επιβολή αυτού του δεύτερου Πολιτικού φόρου. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμα πρόσωπα που για πολλούς λόγους είναι αποφασισμένα να μιλήσουν. Για την δομή, τις δομές, τις λειτουργίες, της πυραμίδας της διαφθοράς. Όπως π.χ. ο Θεόδωρος Τσουκάτος, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Τάσος Μαντέλης, οι ταμίες της Ν.Δ.. Στις Δημοκρατίες για να είναι δημοκρατίες, για να γίνουν δημοκρατίες κλείνουν, θέτουν εκτός νόμου τα μιζοκκόματα. Στην περίπτωση μας το ΚΚΚΑΣΟΡ και την Ν.Δ.. Δεν ρίχνουν στην αρένα επιλεγμένα κεφάλια για τον όχλο. Οι αρένες είναι το πεδίο αθώωσης των σημερινών ενόχων και διατήρησης των δομών της αυριανής επιστροφής τους, της επανάληψης της ανομίας. Όπως έγινε τις τελευταίες δεκαετίες. Γράφω στο βιβλίο μου για αυτά.

Ποτέ στην ιστορία μια συμπαγής με υψηλό επίπεδο συνοχής ένοχη κλεπτοκρατική νομενκλατούρα δεν αυτοκαταδικάσθηκε. Οι νομενκλατούρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού αποδείχθηκαν περισσότερο εύθραυστες από τις νομενκλατούρες της υπαρκτής μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Το επίπεδο της συνοχής και της αλληλεγγύης τους, της αλληλοκάλυψης τους είναι πολύ υψηλό. Μέχρι σήμερα δεν υπήρξαν ρωγμές. Ούτε αυτοκτόνησε κανείς. Τα θράσος τους είναι πρωτόγνωρο Παγκοσμίως. Εκτός αυτού δεν είχαμε έναν Di Pietro ή έναν Δελαπόρτα και Σαρτζετάκη.

Τα κόμματα μη κόμματα δεν διαθέτουν μηχανισμούς και εσωτερικές δυνάμεις ελέγχου και αυτοκάθαρσης. Αντίθετα δρουν ως μηχανισμοί όχι μόνο πρόκλησης αλλά και αθώωσης της διαφθοράς.

Στις συνθήκες αυτές μια νέα κοινωνία Πολιτών, των πολλών Αγορών και Εκκλησιών του Δήμου, στις Πλατείες, στο Διαδίκτυο πρέπει να θέσει στην δημόσια πολιτική και ηθική ημερήσια διάταξη το ζήτημα της διαφθοράς. Να μετεξελιχθεί σε ένα κίνημα Αντιδιαφθοράς. Όχι με όρους βίας, όρους εκτόνωσης, μούντζες, συνθήματα κλέφτες – κλέφτες, ούτε σωτηριολογικούς και μεταφυσικούς Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και Άμεσης Δημοκρατίας. Αλλά με όρους Λόγου, Παιδείας, Πολιτικής Πρότασης και Άμεσης Πολιτικής Διεκδίκησης. Καθιέρωσης δηλαδή τώρα όχι για τους μελλοντικούς ενόχους ενός πολιτικού φόρου στις δύο κατευθύνσεις που ανέφερα.

Η διαφθορά έχει μια Κεντρικότητα, προτεραιότητα στην ανάλυση, την ερμηνεία, την αντιμετώπιση της κρίσης και την οικοδόμηση ενός νέου υγιούς Συστήματος Ελλάδα. Είναι η διαφθορά που παρέλυσε την Διοίκηση, μπλόκαρε την Οικονομία, κατήργησε την Δημοκρατία και χρέωσε την Χώρα.

Παρ’ όλα αυτά τόσο στις Πλατείες , τα Πανεπιστήμια, τις σχολές Νομικών Επιστημών, στις Αντιπολιτεύσεις, στα «νέα» Κινήματα απουσιάζει η ανάλυση, η συζήτηση, τα πολιτικά μέτωπα για την γενεσιουργό αιτία της χολέρας που κτύπησε την χώρα. Ορισμένοι ανατρέχουν στον Ιμπεριαλισμό, στους ξένους κλπ. Αυτό επιτρέπει στους διεφθαρμένους του παρόντος να παραμένουν ατιμώρητοι και να παρουσιάζονται ως τιμωροί των διεφθαρμένων του μέλλοντος.

Η εικόνα αρχίζει να παραπέμπει στην ανάθεση της διαχείρισης της μεταπολεμικής μετάβασης στους Μαυραγορίτες της Κατοχής.

Ένα ώριμο κίνημα Αντιδιαφθοράς, ηθικοποίησης της Πολιτικής και Δημόσιας ζωής στο Εσωτερικό της Χώρας θα είναι νομιμοποιημένο και ηγεμονικό να κάνει τους λογαριασμούς του με την Εξωτερική διάσταση της κλεπτοκρατίας και τα χρηματιστικά δεσμά της χώρας. Ούτε οι Οθωμανοί ζητούσαν τόσο χαράτσι. Ένα κίνημα Αντιδιαφθοράς μπορεί να υπερασπίσει την αξιοπρέπεια και το όνομα της Ελλάδας. Η Ένοχη Εσωτερική κακιστοκρατία δεν μπορεί λόγω της ενοχής και της ψυχικής, διανοητικής και ηθικής ανεπάρκεια της να το κάνει. Αντίθετα για να καλύψει την ενοχή της αντιδρά όπως όλοι οι ένοχοι και εγκληματίες δείχνοντας άλλους ενόχους. Δυσφημίζοντας την χώρα και τον λαό της. Ακόμη και το κομμάτι εκείνο που οι ίδιοι αντιεκπαίδευσαν, του έδωσαν το αντιπαράδειγμα.

Το κρίσιμο μέγεθος για την χώρα δεν είναι το χρέος. Είναι το ΚΑΝΕΝΑΣ.

Τι θα γίνουν τα κεφάλαια που θα συγκεντρωθούν από αυτού του τύπου τους φόρους; Από αυτού του τύπου τις απαλλοτριώσεις. Θα κατατεθούν σε ένα Ταμείο Ανάπτυξης της Δημιουργικότητας και Επιχειρηματικότητας των νέων γενεών, των νέων ανθρώπων, των νέων μαστόρων όπως τους αποκαλώ, που έχουμε ανάγκη στην νέα δημιουργική Εθνική διαδρομή μας. Στον νέο αιώνα. Που ευτυχώς είναι πολύ φιλικός με εμάς.



*Το δεύτερο απόσπασμα από ην ομιλία μου στον Άλιμο που οργανώθηκε από το Κίνημα «Σιωπηλή Πλειοψηφία» Ελλήνων Πολιτών.







Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Η χρηματοπιστωτική κρίση της Ευρώπης, η αναγκαία αναδιάρθρωση των χρεών και η οικονομική καταδίκη του Νότου

 Αρθρο του Χρήστου Μήλιου, απο το Πολιτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης


Αναρτήθηκε από: Μήλιος Χρήστος
στην ενότητα: 2.Οικονομία






Παράταση στο καθεστώτος δανεισμού της Ελλάδας.
Μια δεύτερη ευκαιρία (;)


Τελικά, μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Ε.Ε, αποφάσισε να παρατείνει, για άλλα δύο χρόνια, το καθεστώς δανεισμού της Ελλάδας. Η χώρα μας «κέρδισε» και πάλι χρόνο (αυτή η αίσθηση υπάρχει) προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό της πρόβλημα. Το ερώτημα είναι: Θα μπορέσει να επωφεληθεί, από αυτή τη νέα παράταση; Και ακόμα: Με ποιο τρόπο; δηλ. τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει που να εκληφθεί σαν αξιοποίηση του χρόνου που υποτίθεται ότι κέρδισε;


Οι απαντήσεις δεν είναι τόσο εύκολες. Προϋποθέτουν την συνεκτίμηση πολλών παραμέτρων. Και κύρια των διεθνών εξελίξεων, όπου εντάσσεται το Ελληνικό πρόβλημα εκ των πραγμάτων. Τίποτα στις μέρες μας δεν μπορεί να κατανοηθεί έξω από μια γενική θεώρηση. Ο κόσμος έχει ενιαιοποιηθεί και πρώτα απ’ όλα στην οικονομία. Τα φαινόμενα έχουν αποκτήσει ταυτόχρονα μια οικουμενικότητα και μια αλληλεξάρτηση τέτοια που είναι αδύνατον να εξετάζονται πλέον μεμονωμένα. Το Ελληνικό πρόβλημα πρέπει να ειδωθεί σαν μέρος ενός γενικότερου προβλήματος, μιας κρίσης σε Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο που η πορεία της, μέσα από πλήθος αντιφάσεις και ανταγωνισμούς, θα επικαθορίσει τους ιδιαίτερους όρους αντιμετώπισής του.


Στο κείμενο που ακολουθεί γίνεται προσπάθεια να τεθούν τα ζητήματα σε μια τέτοια διάσταση. Με όσο γίνεται πιο συνοπτικό τρόπο. Επιγραμματικό κατά βάσιν παρά αναλυτικό. Στην πορεία θα υπάρξουν κι άλλα κείμενα πιο εκτεταμένα που θα αναφέρονται αναλυτικότερα σε όσα θίγονται εδώ.


Η Ευρώπη χρειάζεται χρόνο


Στο τραπέζι της Ε.Ε. υπάρχουν ανοιχτές προς εξέταση τρεις λύσεις για την Ελλάδα: α) Η συνέχιση του σημερινού καθεστώτος δανεισμού, με αυστηροποίηση συνεχώς των όρων του, β) κάποια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και γ) διακοπή των πιστώσεων (χρεοκοπία). Καμία από αυτές δεν έχει προκριθεί ως η οριστική λύση. Η παράταση του καθεστώτος δανεισμού αποτελεί μια πρόσκαιρη λύση έως ότου να δουν στην Ε.Ε. τι θα κάνουν. Από αυτή την άποψη και η Ε.Ε. χρειάζεται τον χρόνο της. Σήμερα είναι ανέτοιμη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της Ελλάδας και γενικότερα το πρόβλημα του χρέους της Νότιας Ευρώπης σε μακροπρόθεσμη βάση. Έτσι παραμένει στην γνωστή και δοκιμασμένη μέθοδο της «βήμα προς βήμα» προσέγγισης του προβλήματος. Και επειδή οι καταστάσεις πιέζουν, προχωρά στην κάλυψη των δανειακών αναγκών της Ελλάδας για άλλα δύο χρόνια αυστηροποιώντας τους όρους δανεισμού ενώ παράλληλα εξετάζει και κάποιες ενδιάμεσες τραπεζικές ρυθμίσεις. Με αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε. προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. «Κερδισμένοι», κατά τα επιφαινόμενα, και επί της ουσίας χαμένοι, από αυτή την μεταβατική κατάσταση που περνά η Ε.Ε., είναι η Ελλάδα αλλά και όλες οι χώρες της Ν. Ευρώπης. Το γιατί το εξηγούμε παρακάτω. Εδώ απλά να σημειώσουμε ότι το περιθώριο των δύο χρόνων, στο οποίο αναφερόμαστε, θα πρέπει να το θεωρούμε εντελώς σχετικό. Μπορεί η Ε.Ε. να καταλήξει πολύ πιο σύντομα σε μια οριστική λύση. Αυτό θα εξαρτηθεί από τις γενικότερες οικονομικές εξελίξεις αλλά και τα δικά της περιθώρια επιλογών. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο λεγόμενος « οικονομικός χρόνος» εξαντλείται όπου νάναι, και τα περιθώρια στενεύουν διεθνώς.


Η χρηματοπιστωτική κρίση που την είπαν κρίση χρέους


Η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη δεν πήρε, όπως προαλείφονταν από πολλούς, την μορφή χιονοστιβάδας. Ο κίνδυνος ντόμινο παραμένει αλλά υπάρχει μια ορισμένη επιβράδυνση του φαινόμενου που αφήνει περιθώρια για έναν καλύτερο χειρισμό του. Η επιβράδυνση αυτή είναι αποτέλεσμα της συγκεκριμένης παρέμβασης που έγινε από τη μεριά της Ε.Ε. στα οικονομικά των χωρών που εμφάνισαν την κρίση χρέους, και αφορούσε την υπαγωγή τους στον προσωρινό μηχανισμό στήριξης μέσω του οποίου εξασφαλίστηκε η προσωρινή έστω δυνατότητα αποπληρωμής των χρεών τους. Στα οικονομικά αυτό λέγεται αναχρηματοδότηση του χρέους (σου δανείζουν δηλ. οι δανειστές σου ή ενδιάμεσοι, για να πληρώσεις αυτά που τους χρωστάς). Αποφεύχθηκε με αυτόν τον τρόπο, πρόσκαιρα, η ανοιχτή εκδήλωση μιας τραπεζικής κρίσης πού θα ήταν πολύ πιο σημαντική κι επικίνδυνη (από την κρίση χρέους) για την οικονομία της Ευρωζώνης. Γιατί η πραγματική κρίση της Ευρωζώνης είναι χρηματοπιστωτική (όπως και της Αμερικής). Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες (κύρια οι γαλλογερμανικές) είναι φορτωμένες με «τοξικά» ομόλογα. Στην πραγματικότητα στην Ευρωζώνη έχουμε μια τραπεζική «φούσκα» που συγκαλύπτεται με πολλούς και διάφορους τρόπους. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι γίνεται μια «διεθνής συντονισμένη προσπάθεια» προκειμένου να συγκαλυφθεί το όλο θέμα γιατί είναι αδύνατον να πιστέψουμε ότι οι διεθνείς οικονομικοί κύκλοι το αγνοούν και το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι μια κρίση χρέους των χωρών της Νότιας Ευρώπης. Η κρίση χρέους είναι η μορφή με την οποία παρουσιάζεται η χρηματοπιστωτική κρίση των Ευρωπαϊκών τραπεζών. Χωρίς την χρηματοπιστωτική κρίση δεν θα υπήρχε η κρίση χρέους ή δεν θα υπήρχε σε αυτή τη διάσταση. Και το ότι τα πράγματα παρουσιάζονται με ανάποδο τρόπο είναι ένα ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει.


Παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές του το πρόβλημα της Ελλάδας είναι Ευρωπαϊκό. Και η χρηματοπιστωτική κρίση της Ευρώπης είναι συνέχεια της αντίστοιχης των ΗΠΑ. Υπάρχει μια συνεχής μετακύληση των συνεπειών και του κόστους της κρίσης. Οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν την κρίση βασικά με δανεισμό. Πέρα από την ανεργία, που προέκυψε εξ΄ αιτίας της ύφεσης, δεν κατέφυγαν στην αύξηση της φορολογίας και δεν μετέθεσαν τα βάρη της κρίσης στην κοινωνία (έως τώρα), αλλά με τα τρισεκατομμύρια που δανείσθηκαν, από την διεθνή αγορά για να στηρίξουν το τραπεζικό τους σύστημα, περιόρισαν σημαντικά τον όγκο του συνολικού διαθέσιμου πιστωτικού χρήματος, που γι αυτό το λόγο, έγινε πολύ ακριβό για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι μετατοπίστηκε το κόστος της κρίσης στην Ευρώπη και στους αδύναμους κρίκους της.
Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες, όλα τα προηγούμενα χρόνια, αγόραζαν ομόλογα της περιφέρειας χωρίς να υπολογίζουν τον παραμικρό κίνδυνο. Όλα τα ομόλογα στην Ευρωζώνη θεωρούνταν μηδενικού κινδύνου. Με την κρίση στη διεθνή πιστωτική αγορά έγιναν «τοξικά» δηλ. απόλυτα επισφαλή. Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες περιήλθαν σε κρίση. Η «φούσκα των ομολόγων» των Ευρωπαϊκών τραπεζών είναι το αντίστοιχο της «φούσκας των στεγαστικών δανείων» των τραπεζών της Αμερικής.


Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες δεν διαθέτουν επαρκή κεφαλαιακή βάση για να καλύψουν την ζημιά. Άρα θα χρειάζονταν ένα πρόγραμμα στήριξης και διάσωσης. Τα Ευρωπαϊκά κράτη όμως αρνούνται να πληρώσουν αυτό το κόστος. Αρνούνται δηλ. να κάνουν αναδιάρθρωση του χρέους. Πέραν αυτού υπάρχει όντως σοβαρή στενότητα στην άντληση κεφαλαίων από την διεθνή αγορά. Τα τοξικά ομόλογα εν τω μεταξύ συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να εμφανίζονται στους ισολογισμούς των τραπεζών που είναι πλέον, για τον λόγο αυτό, πλασματικοί. Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται σε οριακό σημείο. Η περίπτωση της Γαλλο-Ελβετικής τράπεζας Dexia, με 3,7 δις ομόλογα Ελληνικά στην κατοχή της, είναι χαρακτηριστική. Σε μία νύχτα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και χρειάζεται πλέον επειγόντως ένα πρόγραμμα διάσωσης από Γαλλία- Ελβετία. Η εξαργύρωση τριών δις δικών της ομολόγων δεν θα γίνονταν από δύο οίκους αν δεν ήταν επισφαλής η θέση της. Ανάλογα συμβάντα μπορούν να υπάρξουν, στη συνέχεια και με άλλες τράπεζες όσο η κατάστασή τους παραμένει προβληματική.


Η οικονομικά ενδεδειγμένη κίνηση της Ε,Ε, στην χρηματοπιστωτική κρίση που περνάει, θα ήταν η κεφαλαιακή στήριξη των τραπεζών, από την μια (που βασικά θα καλύπτονταν με δανεισμό), και η αναδιάρθρωση του χρέους του Ευρωπαϊκού Νότου από την άλλη. Αυτό βέβαια συνεπάγονταν ένα σημαντικό κόστος. Η ΕΚΤ βέβαια παρέχει μια ορισμένη στήριξη στις τράπεζες αλλά αυτό δεν αφορά την ενίσχυση της κεφαλαιακής τους βάσης. Επί πλέον, όπως είπαμε, έχει περιορισθεί σημαντικά διεθνώς η αγορά πιστωτικών διαθεσίμων. Για την αντιμετώπιση του πιστωτικού προβλήματος η Ε.Ε. προκρίνει μια διαδικασία αναχρηματοδότησης του χρέους παρέχοντας νέα δάνεια στις χώρες του Νότου με ολοένα πιο επαχθείς όρους που οδηγούν στην αφαίμαξη του όποιου πλεονάσματος και στην καταστροφή των οικονομιών τους. Μετακυλύει έτσι το κόστος της κρίσης στις χώρες της περιφέρειας χωρίς να λύνει το χρηματοπιστωτικό πρόβλημα των Ευρωπαϊκών τραπεζών. Αυτό όμως θα μπορεί να το κάνει ως ένα σημείο.


Η Ε.Ε. σήμερα προφασίζεται ότι δεν υφίσταται χρηματοπιστωτική κρίση και ότι οι Ευρωπαϊκές τράπεζες διαθέτουν επαρκή κεφαλαιακή βάση. Και αναφέρεται μόνο στην κρίση χρέους. Από την άλλη οι κυβερνήσεις των χωρών της Νότιας Ευρώπης προφασίζονται ότι θα μπορέσουν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρώπη συνεχίζει να υφίσταται, τα τοξικά ομόλογα υπάρχουν και θα υπάρχουν, όσο δεν αναδιαρθρώνονται τα χρέη. Και οι Χώρες του Νότου, αφού «κάψουν όλο το λίπος τους» και καταστραφούν οικονομικά, θα εμφανιστούν ασυνεπείς με την δέσμευσή τους να αποπληρώσουν το χρέος. Όλη η διαδικασία, όπως εξελίσσεται, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια ανακύκλωση της κρίσης και στην αναπαραγωγή της σε ένα παραπάνω επίπεδο, επώδυνο αυτή τη φορά και για την κεντρική και βόρεια Ευρώπη.


Έχει σημασία να τοποθετήσουμε την κρίση στις πραγματικές της διαστάσεις. Δεν είναι κατ΄ εξοχήν κρίση χρέους της Ελλάδας και των άλλων χωρών της Νότιας Ευρώπης. Είναι βασικά χρηματοπιστωτική κρίση των Ευρωπαϊκών τραπεζών Η κρίση χρέους είναι απόρροια αυτής της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Χωρίς αυτήν η Ελλάδα και οι άλλες χώρες θα μπορούσαν να συνεχίσουν να δανείζονται, με ακριβότερα ίσως (χωρίς και αυτό νάναι βέβαιο) επιτόκια, άλλα όχι απαγορευτικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η διαδικασία δεν θα έπιανε κάποτε ένα όριο και δεν θα έμπαινε σε κρίση. Αλλά δεν υπάρχουν αυστηρά καθορισμένα επίπεδα δανεισμού. Τόσο σαν απόλυτο ποσό όσο και σαν ποσοστό του ΑΕΠ. Όλα όσα αναφέρονται σχετικά είναι αυθαίρετα, δεν έχουν καμία βάση.
Όπως δανειζόμασταν όταν το χρέος ήταν 300-320 δίς έτσι θα μπορούσαμε να δανειστούμε και στα 350. Αλλά μεσολάβησε η χρηματοπιστωτική κρίση, πρώτα στην Αμερική και στη συνέχεια στην Ευρώπη. Από την φούσκα των στεγαστικών δανείων περάσαμε στην κρίση των Αμερικάνικων τραπεζών, στην στήριξή τους με τεράστια ποσά που αντλήθηκαν από την διεθνή αγορά και στη δραματική μείωση των πιστωτικών διαθεσίμων. Από κει και πέρα μεταφέρθηκε η κρίση στην Ευρώπη. Με τον περιορισμό των πιστωτικών διαθεσίμων οι Ευρωπαϊκές τράπεζες αδυνατούσαν πλέον να αναχρηματοδοτούν την εξόφληση των δανείων. Το πιστωτικό χρήμα περιορίστηκε και έγινε ακριβό. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανείζεται, και με ένα μέρος από αυτά, να εξοφλεί τα χρέη της. Η διαδικασία αναχρηματοδότησης των χρεών, από τις πιστώτριες τράπεζες, μετά από πολλά χρόνια, ακυρώθηκε. Για να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε, από αυτές, έπρεπε να πληρώνουμε πολλαπλάσιο επιτόκιο σε σχέση με το παλιό. Τα επιτόκια έγιναν απαγορευτικά. Η αποπληρωμή του χρέους προβληματική. Τα ομόλογα επισφαλή (τοξικά). Η Ευρωπαϊκή τραπεζική αγορά πέρασε σε κρίση. Και σε αυτήν παραμένει.


Εδώ ξεκινά ο παρεμβατικός ρόλος της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.
Η ανάμειξη του ΔΝΤ έγινε για συμβολικούς και ουσιαστικούς λόγους. Συμβολικούς για να τονίσει ότι η κρίση είναι κρίση χρέους (το ΔΝΤ παρεμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις) και δευτερευόντως και κρίση διεθνής. Και ουσιαστικούς για να υπάρχει επιμερισμός του κόστους (και πέραν της Ε.Ε.). Η αναχρηματοδότηση του χρέους πέρασε στην ευθύνη των κρατών της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Συντάχθηκαν μνημόνια, μπήκαν πλάνα δημοσιονομικής πειθαρχίας, περιορισμού της δημόσιας και ιδιωτικής κατανάλωσης, και αφαίμαξης του όποιου πλεονάσματος. Τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής είναι προδιαγραμμένα. Οι χώρες του Νότου βυθίζονται στην ύφεση και την ανεργία, και καταστρέφεται όλος ο οικονομικός τους ιστός. Αυτό στην αντιμετώπιση (την ουσιαστική) της χρηματοπιστωτικής κρίσης της Ευρώπης συμβάλει από ελάχιστα έως καθόλου. Συμβάλει απλά στην χρονική μετάθεση του προβλήματος. Συνιστά μια καθαρή καταστροφική επιλογή. Έχει τα ίδια αποτελέσματα που θα είχε, εκ μέρους της Ελλάδας, μια στάση πληρωμών. Και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί το ίδιο καταστροφικό πνεύμα: «Δεν θα σωθώ εγώ αλλά θα καταστρέψω και σένα»


Το αδιέξοδο λοιπόν γίνεται φανερό. Η χρηματοπιστωτική κρίση της Ευρώπης παραμένει σαν γενεσιουργός αιτία της κρίσης χρέους. Τα μνημόνια καταστρέφουν τις οικονομίες της Νότιας Ευρώπης τη στιγμή που στον ορίζοντα διαφαίνεται μια πιθανή παραπέρα επιδείνωση της κατάστασης των χρηματαγορών καθώς, το επόμενο διάστημα, δοκιμάζεται η δυνατότητα της Αμερικής να αποπληρώσει τα χρέη της. Αυτή την περίοδο στην Αμερική προβάλει η αναγκαιότητα για κάλυψη των χρεών που συνεπάγεται είτε αύξηση της φορολογίας και γενικά την λήψη υφεσιακών μέτρων είτε κάποια ευνοϊκή ρύθμιση των χρεών ή ταυτόχρονα την προώθηση και των δύο. Αλλά πάνω από όλα η Αμερική σήμερα δεν θα ήθελε να συρρικνωθούν παραπέρα τα διεθνή πιστωτικά αποθέματα. Αυτό θα σήμαινε αδυναμία των ΗΠΑ να προβούν σε νέα άντληση κεφαλαίων ή σε μελλοντικές ευνοϊκές ρυθμίσεις των χρεών τους (επιμηκύνσεις, μερικού χαρακτήρα αναδιαρθρώσεις, κατακρατήσεις κλπ.)


Για την Ευρώπη η αναδιάρθρωση του χρέους αποτελεί (θεωρητικά) μια λύση:
-Διευθετεί την χρηματοπιστωτική της κρίση. Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες απαλλάσσονται από το βάρος των τοξικών ομολόγων
- δίνει την ευκαιρία ανασυγκρότησης των οικονομιών του Νότου.
Τα υπαρκτά εμπόδια είναι:
- η στενότητα των χρηματαγορών
- η στάση των ΗΠΑ που είναι αντίθετες με οποιαδήποτε σημαντική άντληση διεθνών κεφαλαίων από την Ε.Ε.
- το κόστος της αναδιάρθρωσης που είναι και το πιο σημαντικό.
Θα μπορέσουν άραγε οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αυτά τα εμπόδια, να τα υπερβούν;
Τι εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν;


Τα πράγματα είναι περιπλεγμένα διεθνώς. Γι’ αυτό και οι λύσεις δεν είναι τόσο εύκολες και απλές. Η λύση του χρηματοπιστωτικού προβλήματος της Ευρώπης προσκρούει στην στενότητα των χρηματαγορών, στη στάση των ΗΠΑ, αλλά και στα τεράστια κόστη που συνεπάγεται οποιαδήποτε αναδιάρθρωση του χρέους, ενώ η διατήρηση, επί μακρόν, της σημερινής χρηματοπιστωτικής κρίσης εγκυμονεί γενικότερους αποσταθεροποιητικούς κινδύνους για το σύστημα.
Από την μεριά των ΗΠΑ δεν υπάρχει θετική άποψη για την λύση του χρηματοπιστωτικού προβλήματος της Ε.Ε. Ταχτικά υποστηρίζουν την συντήρηση της σημερινής κατάστασης, την αποφυγή οποιασδήποτε επιδείνωσης (γι’ αυτό άλλωστε υποστήριξαν θερμά την λύση της αναχρηματοδότησης των χρεών του Νότου με συμμετοχή του ΔΝΤ). Αλλά αυτή η πολιτική έχει ημερομηνία λήξης, δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Ο Ομπάμα βέβαια στα μάτια των Ελλήνων μπορεί να φαντάζει ως φιλέλλην αλλά αυτό αφορά ένα παρωχημένο κριτήριο των Ελλήνων που θέλουν να θεωρούν φίλους τους όσους συνεχίζουν να τους δίνουν δανεικά (βλέπε και περίπτωση Στρός Κάν).


Οικουμενικοί καταναγκασμοί και αδιέξοδα.


Αργά ή γρήγορα, όπως πάνε τα πράγματα, η Ε.Ε. θα υποχρεωθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση των χρεών. Και να πληρώσει το βαρύ τίμημα της χρηματοπιστωτικής της κρίσης, με συμμετοχή ή όχι του ιδιωτικού τομέα. Είναι σχεδόν αδύνατον να το αποφύγει. Σήμερα όμως είναι ανέτοιμη να το κάνει (πέρα από τους διεθνείς περιορισμούς που μπαίνουν για κάτι τέτοιο). Έτσι θα συνεχίσει προς το παρόν να επιμένει στο καθεστώς των δανειακών συμβάσεων με τις χώρες του Νότου, αυστηροποιώντας συνέχεια τα Μνημόνια και εξωθώντας τις χώρες αυτές σε οριακές καταστάσεις.
Η παράταση βέβαια της χρηματοπιστωτικής κρίσης της Ε.Ε εγκυμονεί γενικότερους κινδύνους κι ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με την διαφαινόμενη αδυναμία των ΗΠΑ να ανταποκριθούν στα χρέη τους και την γενικότερη αστάθεια στις χρηματαγορές.


Από την άλλη οι κυβερνήσεις, τα πολιτικά συστήματα στο σύνολό τους, των υπερχεωμένων χωρών, μπορεί να δίνουν την εντύπωση ότι διακατέχονται από μια αμηχανία και από κάποιες αναστολές, αλλά ιδεολογικά είναι αποφασισμένα να συμμορφωθούν. Δεν πρόκειται να ανακαινίσουν κανένα ζήτημα που να τα διαφοροποιεί από την γενική οικονομική κατεύθυνση που ακολουθείτε από την Ε.Ε και τις ΗΠΑ. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο. Δεν πρόκειται, με άλλα λόγια, να θέσουν επιτακτικά το θέμα της Ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής κρίσης και της αναδιάρθρωσης των χρεών. Θα υλοποιήσουν τα Μνημόνια, με λιγότερο ή περισσότερο αυστηρό τρόπο, και συνειδητά θα οδηγήσουν τις οικονομίες των χωρών τους σε αδιέξοδο. Θα λειτουργήσουν καθαρά ως εθνικοί ιμάντες μιας υπερεθνικής εξουσίας. Περί αυτού δεν πρέπει να υπάρχουν οι παραμικρές αυταπάτες. Έτσι δομείται και λειτουργεί πολιτικά, στις μέρες μας, η οικουμενικότητα. Όλα τα άλλα για διαφορετικά μίγματα και άλλες πολιτικές είναι προσχηματικές διαφοροποιήσεις χωρίς πρακτικό αντίκρισμα.


Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα θα πορευτούμε το επόμενο διάστημα. Κι αν το μνημόνιο Β υλοποιηθεί όπως το Α ελαστικά, ίσως βρεθεί μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην Ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, και τα πράγματα να συνεχίσουν να πηγαίνουν άσχημα αλλά να υπάρχει η πρόσκαιρη, έστω, αίσθηση ότι θα μπορούσαν να παν και χειρότερα. Και να μην υπάρξουν σοβαρές πολιτικές αναταράξεις ενώ βαθμιαία αλλά σταθερά θα διαμορφώνονται μη αναστρέψιμοι όροι καταστροφής της Ελληνικής οικονομίας.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΛΒΕΤΙΑΣ: ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! Η Ελβετία επιθυμεί τη φορολόγηση κεφαλαίων που κατάθεσαν έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, αλλά ή Ελλάδα δεν έχει κάνει καμία επίσημη κίνηση!

Της ΜΑΡΙΑΝΑΣ ΤΣΗΠΑ

Μετά από Ερώτηση του Βουλευτή της Ελβετίας Ιωσήφ Ζησιάδη, προς την κυβέρνηση της Ελβετίας, η Υπουργός Οικονομικών Eveline Widmer-Schlumpf αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα δεν επιθυμεί τη φορολογία των καταθέσεων ελλήνων στην Ελβετία!

Οι Ελβετοί θέλουν τη συνεργασία στoν τομέα της φορολογικής απάτης, μάλιστα από το 2005 επιδιώκουν την υπογραφή ενός νέου πρωτοκόλλου, που θα έδινε τη δυνατότητα να φορολογούνται στην Ελλάδα τα περιουσιακά στοιχεία (βλέπε οι καταθέσεις), αλλά η επίσημη Ελλάδα των Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου κοιμάται…

Κοιμάται ή απλώς καλύπτουν φίλους που μετέφεραν αφορολόγητα τεράστια ποσά στις ελβετικές τράπεζες και θα κινηθούν όταν τα χρήματα μεταφερθούν από την Ελβετία και «ασφαλιστούν» σε offshore τράπεζες του Ειρηνικού;
Γιατί τα συνεχιζόμενα ψέματα από τη σημερινή κυβέρνηση;
Γιατί οι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης μας διαβεβαιώνουν (προχθές ο κ. Ξυνίδης διαβεβαίωνε στην ΕΡΤ 3 ότι όλα βαίνουν καλώς σε ότι αφορά τα κεφάλαια που διέφυγαν στην Ελβετία), ότι δεν υπάρχει ανησυχία αφού η κυβέρνηση έχει λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα;

Αρκεί να σκεφθούμε ότι ο ελληνικής καταγωγής Ιωσήφ Ζησιάδης, ο πρώτος μετανάστης βουλευτής της Ελβετίας, δίνει συνεχώς αγώνες υπερασπιζόμενος την Ελλάδα σε διεθνή φόρα (ας θυμηθούμε την ανοικτή επιστολή του προς τον Χατζημαρκάκη: «Όχι» στην οικονομική υποδούλωση! Ανοικτή επιστολή προς τον ευρωβουλευτή Χατζημαρκάκη) και απηύθυνε Ερώτηση στην κυβέρνηση της Ελβετίας για να βοηθήσει την πατρίδα μας.
Θα λέγαμε ότι ο κ. Ιωσήφ Ζησιάδης «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος», αφού δεν γνώριζε πως οι ελληνικές κυβερνήσεις ουδόλως επιθυμούν να συλλάβουν τη φοροδιαφυγή των μεγαλοκαρχαριών και «πολιτικών» φίλων τους…
Ή μήπως υπάρχει άλλη απάντηση;

Σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά της Ελβετικής Βουλής, η μετάφραση Ερώτησης και Απάντησης, έχει ως εξής:
«Απάντηση στην ερώτηση του Βουλευτή Ζησιάδη Ιωσήφ με θέμα «Υποστηρίζει η Ελβετία την διαφυγή φόρων από την Ελλάδα;».
Στις 14.06.11 δόθηκε η παρακάτω απάντηση από την κα. Eveline Widmer-Schlumpf, Υπουργό Οικονομικών Ελβετίας:
Η συμφωνία μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας για την αποφυγή της διπλής φορολογίας, φέρει ημερομηνία 16 Ιουνίου 1983. Αυτή η σύμβαση αποφυγής διπλής φορολογίας δεν έχει ποτέ αναθεωρηθεί από τότε, γι ‘αυτό εξακολουθεί να περιέχει διατάξεις για την ανταλλαγή πληροφοριών, οι οποίες περιορίζονται στην παροχή πληροφοριών για τους σκοπούς της ορθής εφαρμογής της συμφωνίας. Για αρκετά χρόνια, η Ελβετία έχει προσπαθήσει να προσαρμόσει αυτή τη σύμβαση αποφυγής διπλής φορολογίας με τις εξελίξεις στον τομέα της πρόσβασης σε τραπεζικές πληροφορίες. Από το 2005, η Ελβετία επεδίωξε να επεκτείνει την ανταλλαγή πληροφοριών στις περιπτώσεις φορολογικής απάτης, χωρίς όμως η Ελλάδα να ανταποκριθεί στο Ελβετικό αίτημα. Το 2009, η Ελβετία ανακοίνωσε την προθυμία της να επεκτείνει την ανταλλαγή πληροφοριών κατά την έννοια του άρθρου 26 της Σύμβασης του ΟΟΣΑ και να παράσχει πληροφορίες για την ορθή χρήση του εθνικού φορολογικού δικαίου των κρατών-μελών συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.

Με τη συμφωνία σε ένα τροποποιητικό Πρωτόκολλο μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας θα μπορούσε αυτός ο στόχος να υλοποιηθεί στις 4 Νοεμβρίου του 2010. Τα Ομοσπονδιακά Κοινοβούλια θα πρέπει να συναινέσουν στο Πρωτόκολλο που τροποποιεί τη σύμβαση αποφυγής διπλής φορολογίας με την Ελλάδα με την τελική ψηφοφορία της 17ης Ιουνίου 2011 προκειμένου να εγκριθεί η συμφωνία από την πλευρά της Ελβετίας. Αυτή η νέα κατάσταση θα επιτρέψει στις ελληνικές αρχές να διασφαλίσουν, στη συνέχεια, ότι τα περιουσιακά στοιχεία των ελλήνων που βρίσκονται σε ελβετικές τράπεζες θα φορολογούνται στην Ελλάδα.»

ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ

“Ανιχνεύσεις”: νέοι θεσμοί για νέο πολιτικό σκηνικό.

Αναδημοσίευση απο το "Αντίφωνο"

Το θέμα που απασχόλησε την εκπομπή ήταν οι θεσμοί και η αναγκαιότητα ενός νέου πολιτικού περιβάλλοντος σε περίοδο κρίσης.

Προσκεκλημένοι: Νίκος Αλιβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντώνης Μανιτάκης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Κοντογιώργης, πρώην πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου, Χρήστος Γιανναράς, Ομότιμος Καθηγητής Παντείου. (14/6/2011)

Ανιχνεύσεις: νέοι θεσμοί για νέο πολιτικό σκηνικό. from Αντίφωνο on Vimeo.

Στο παρακάτω, συμπτυγμένες οι τοποθετήσεις του Γ. Κοντογιώργη (από το LoMak's blog)

Τί γίνεται στην πλατεία; Ποιοί λειτουργούν προς την κατεύθυνση διάσπασης και τερματισμού των συγκεντρώσεων;

Του Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού
Καθηγητή Πανεπιστημίου Αιγαίου

Η κάτω πλατεία στο Σύνταγμα, που τόσο εκθειάζεται στα ξεπουλημένα ΜΜΕ ως ομοαίματη των πλατειών της Ισπανίας και του Καΐρου, κρύβει μέσα της το αυγό της έχιδνας για να καταστρέψει το ελληνικό έθνος. Θέλει να επιβάλει την τρομοκρατία της στην πάνω πλατεία, για να μην πει «ζήτω η Ελλάς» και να θέσει καθοριστικά το μεταναστευτικό μαζί με τα άλλα μεγάλα εθνικά προβλήματα. Εμποδίζεται ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι το θράσος της κλεπτοκρατίας που τον κυβερνάείναι ευθέως ανάλογο με την αποδυνάμωση του έθνους απέναντι στο οποίον αυτή κατ’ ανάγκην θα λογοδοτούσε.

Με αφορμή την κατάσταση στην πλατεία Συντάγματος να διατυπώσω μερικές παρατηρήσεις γενικότερης σημασίας. Υπάρχει η «πάνω πλατεία», δηλαδή ο χώρος απέναντι από το κτίριο του Κοινοβουλίου και η «κάτω πλατεία», δηλαδή η κατ’ εξοχήν πλατεία, η οποία από τρεις πλευρές είναι χαμηλότερη απ’ το επίπεδο του δρόμου.

Η πάνω πλατεία είναι γεμάτη κόσμο που καθυβρίζει κυβέρνηση και βουλευτές με μικρές ομοβροντίες ομαδικών κραυγών. Ακούγονται επίσης τουμπελέκια και ανεμίζουν πολλές ελληνικές σημαίες. Ο κόσμος περνάει, κοντοστέκεται, κάνει πηγαδάκια, συνομιλεί, δεν υπάρχει κεντρική φωνή πουθενά ούτε οργάνωση, μόνο μια διάχυτη ελληνικότητα, ένας πατριωτισμός των απλών ανθρώπων.

Η κάτω πλατεία πάλι δίνει μια εντύπωση τελείως διαφορετική. Το κέντρο της τελεί τεχνικώς «υπό κατάληψιν» από έναν αριθμό ατόμων νέας ηλικίας καθισμένων κάτω ώστε να μην μπορούν άλλοι να διεισδύσουν. Υπάρχει λίστα ομιλητών και συνεχείς ομιλίες από εξέδρας. Υπάρχει οργανωτική επιτροπή η οποία αποφασίζει για όλα, αποκλείοντας «αλλότριες» παρεμβάσεις ομιλητών ή ακόμα και καλλιτεχνών (π.χ. «έκοψαν» τον μουσικό Παπακωνσταντίνου και την συναυλία του από την κάτω πλατεία). Υπάρχουν μεγάλα αντίσκηνα για να ξενυχτάει μεγάλος αριθμός ατόμων στην πλατεία και κέτερινγκ που μοιράζει πίτσες. Υπάρχει μουσική και όμορφες, πολλά υποσχόμενες χορεύτριες (υπάρχουν δηλαδή χρηματοδότηση και οργάνωση). Υπάρχουν και τάγματα εφόδου ικανά να εκστρατεύουν στην πάνω πλατεία (όταν τα ανοργάνωτα πλήθη της έχουν πάει για ύπνο εν όψει της πρωινής εργασίας) για να εκφοβίσουν (προς το παρόν μόνο ως εκεί) κάποιους εθνικόφρονες θύλακες που, παρά το προκεχωρημένον της ώρας, «επιμένουν ελληνικά» στην πάνω πλατεία (ένα τέτοιο επεισόδιο σημειώθηκε τη Δευτέρα, ευθύς μόλις ακούστηκε αντιμεταναστευτική κριτική στην πάνω πλατεία!).

Όπως θα ανέμενε κανείς, ελληνικές σημαίες δεν έχει το κέντρο της κάτω πλατείας, απαγορεύονται διά ροπάλου. Με ποια δικαιολογία; Μα με το ότι στο τέλος-τέλος η μόνιμη συνέλευση είναι «άτομα», που το καθένα για «δικούς του λόγους» διαμαρτύρεται, χωρίς να «καπελώνεται» από «σχήματα» (από τη διακήρυξη της συνέλευσης του Σαββάτου 29 Μαΐου). Έτσι η ελληνική σημαία και η ελληνικότητα γίνονται μερικότητες που τοποθετούνται ως «σχήματα» στο ίδιο επίπεδο με τα πολιτικά κόμματα, τις ενώσεις καταναλωτών ή τους συλλόγους ποδηλατών για να εξοβελιστούν (συλλήβδην) από την πλατεία στο όνομα της “άμεσης δημοκρατίας” που απαγορεύει τα «καπελώματα».

Η ιδέα είναι έξυπνη: υποκρινόμενη αρχικά ευαισθησία προς την δικαιολογημένη απέχθεια του Έλληνα για καπελώματα πολιτικής φύσεως, καταλήγει να τον καπελώσει ανεπαισθήτως με το ψεύδος ότι είναι «άτομο» που δεν ανήκει σ’ έναν λαό και σε μια πατρίδα. Η αυταρέσκεια της δήθεν αυτόνομης ατομικότητας και της ελευθερίας της λειτουργεί ως λωτός, προοριζόμενος να κάνει τον Έλληνα που τον καταναλώνει επιλήσμονα της καταγωγής του και της εθνικής του ταυτότητας. Αυτό επιτυγχάνεται εδώ χωρίς κατευθείαν επίθεση στην ελληνικότητα του γνωστού τύπου: «φασίστες-εθνικιστές». Η Πλατεία Συντάγματος είναι ένα ανοιχτό πεδίο, γεμάτο Έλληνες οικογενειάρχες που θα αποδοκίμαζαν τέτοιες ακρότητες. Ακόμη και κάτω, όπου κυριαρχούν οι πράκτορες -για την περίσταση κουρεμένοι και ευπρεπισμένοι- αντιεξουσιαστές και καταληψίες της Αθήνας, υπάρχουν άβγαλτοι, ανυποψίαστοι φοιτητές που διψούν για κάτι ωραίο και υψηλό. Σ’ αυτούς απευθύνεται η «άμεση…» δημοκρατία, που δεν είναι βεβαίως ελληνική, εθνική δημοκρατία, αλλά «οικουμενική», παγκόσμια δημοκρατία. Στην Ελλάδα η παγκόσμια δημοκρατία θα πραγματωθεί όταν οι μετανάστες θα έχουν την εξουσία. Εξ ου και ένα πανό που διακοσμεί την «αμεσοδημοκρατική» κάτω Πλατεία Συντάγματος: «Είμαστε όλοι μετανάστες!»

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών στην Ελλάδα, μαζί με το δικαίωμα να διατηρούν και να επιβάλουν την εθνική, πολιτιστική, θρησκευτική τους ταυτότητα είναι η μεγαλύτερη προτεραιότητα τόσο του κράτους όσο του παρακράτους της Ελλάδας. Γι’ αυτό το πρώτο νομοθέτημα της παρούσης κυβέρνησης τον Μάρτιο του 2010 ήταν η αλλαγή του Κώδικα Ιθαγένειας έτσι ώστε να αποδίδεται η ελληνική ιθαγένεια σε ευρύ φάσμα λαθρομεταναστών, να εγκαθιδρυθεί «πολυπολιτισμικό» κρατικό μόρφωμα στο ελληνικό έδαφος και να επιτευχθεί γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων.

Η κάτω πλατεία στο Σύνταγμα, που τόσο εκθειάζεται στα ξεπουλημένα ΜΜΕ ως ομοαίματη των πλατειών της Ισπανίας και του Καΐρου, κρύβει μέσα της το αυγό της έχιδνας που θα καταστρέψει το ελληνικό έθνος. Θέλει να επιβάλλει την τρομοκρατία της στην πάνω πλατεία, για να μην ακουστεί το «ζήτω η Ελλάς» και να θέσει καθοριστικά το μεταναστευτικό μαζί με τα άλλα μεγάλα εθνικά προβλήματα.

Για να μην πορευτεί άλλη μια φορά ο λαός στα τυφλά, χωρίς συνείδηση της δύναμης, της αυτονομίας και αξιοπρέπειάς του που απορρέει αποκλειστικά από το συνανήκειν στο ελληνικό έθνος. Εμποδίζεται ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι το θράσος της κλεπτοκρατίας που τον κυβερνά είναι ευθέως ανάλογο με την αποδυνάμωση του έθνους απέναντι στο οποίον αυτή κατ’ ανάγκην θα λογοδοτούσε.

Το αυτό ισχύει για όλους τους εσωτερικούς εχθρούς των Ελλήνων χωρίς εξαίρεση, ενώ για τους εξωτερικούς εχθρούς ισχύει ότι αποθρασύνονται στον βαθμό που διαισθάνονται την ενδοτικότητα μιας ασθενούς εθνικής συνειδήσεως. Για τους φίλους και συμμάχους ισχύει ότι χάνουν τον σεβασμό τους για εμάς στον βαθμό που εμείς χάνουμε την αυτοεκτίμησή μας όταν λησμονούμε ποιοι είμαστε.

Ιδιαίτερα βαραίνει ο θυμός των εθνών, ο πολιτισμός των οποίων έχει ελληνικές βάσεις, κατά των συγχρόνων Ελλήνων εφόσον αυτοί προδίδοντας τον εαυτό τους προδίδουν ολάκερη την ελληνογενή ανθρωπότητα. Είτε το θέλουν είτε όχι, οι Έλληνες είναι μάρτυρες του Ελληνισμού και φυσικά φύλακες μιας παρακαταθήκης, η εγκατάλειψη της οποίας θα επιφέρει όνειδος, ατίμωση, υποδούλωση και θάνατο στο γένος των Ελλήνων. Ενδείξεις για τα ανωτέρω υπάρχουν ήδη αρκετές. Ας μην περιμένουμε τις αποδείξεις, γιατί θα είναι τόσο βασανιστικές όσο δεν βάζει ο νους του ανθρώπου.

Ενα σχόλιό μου, στο ιστολόγιο του Δ. Καζάκη, στην ανάρτησή του, όπου αναγγέλει την συγκρότηση του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.Πα.Μ)

Σήμερα στο ιστολόγιο του Δημήτρη Καζάκη. http://dimitriskazakis.blogspot.com/ Η μεγάλη ώρα έφτασε.
Κάλεσμα για την άμεση συγκρότηση Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.Πα.Μ.) .
Κάτω από το βάρος των δραματικών εξελίξεων, με την επιβίωση της ίδιας της χώρας και του λαού της να έχει τεθεί πλέον ολοφάνερα στην ημερήσια διάταξη, αλλά και με μεγάλο μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας να κινητοποιείται μαζικά ενάντια στο καθεστώς, πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα ψέματα τελείωσαν. Ήρθε η ώρα η αγανάκτηση των πολιτών να μετατραπεί σε πολιτική απόφαση. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν. Στην αδιαλλαξία και την αποκτήνωση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, πρέπει να αντιτάξουμε την οργανωμένη πάλη του ίδιου του λαού. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο: με την συγκρότηση ενός μετώπου της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού ικανό να κερδίσει τον αγώνα που ήδη έχει ξεκινήσει με τις μαζικές κινητοποιήσεις στην πλατεία συντάγματος και αλλού μέσα στην χώρα.
Εμείς που υπογράφουμε το παρών κάλεσμα αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία συγκρότησης ενός Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ) . Στόχος του Μετώπου είναι η πολιτική οργάνωση της αποφασιστικότητας που αποδεικνύει στην πράξη σήμερα ότι έχει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.
Βασικές άμεσες επιδιώξεις του Μετώπου είναι:


• Η ανατροπή του καθεστώτος κατοχής της χώρας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ.
• Η τιμωρία όλων των ενόχων και των δωσιλόγων που οδήγησαν την χώρα σ’ αυτήν την κατάσταση.
• Η μη αναγνώριση και η άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα.
• Η έξοδος από το ευρώ με την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος,
• Η εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας και με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας και της κίνησης των κεφαλαίων,
• Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό μοχλό ένα άλλο παραγωγικό και αναγεννημένο κράτος, που θα υποστηρίζει και θα στηρίζεται στις ανάγκες των εργαζομένων και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου,
• Η αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα ασφυκτικά δεσμά που της έχουν επιβληθεί.
Βασική προϋπόθεση όλων αυτών είναι η πάλη για την κατάκτηση της δημοκρατίας. Η διάσωση της χώρας και του λαού δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας, όπως είναι σήμερα.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Εμείς που υπογράφουμε το παρόν κάλεσμα πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα τέτοιο Μέτωπο του ίδιου του λαού, που θα απαντήσει αποτελεσματικά σε όλους τους αιφνιδιασμούς και τους σχεδιασμούς του επίσημου πολιτικού συστήματος και των επικυρίαρχων.
Μόνο με τη δημιουργία αυτού του μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορεί να είναι υπόθεση οργανώσεων, ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εντάξεις. Ούτε μπορεί να συγκροτηθεί ως άθροισμα οργανώσεων, ή ως μέσος όρος πολιτικών ιδεολογιών.
Το Μέτωπο είναι ανοιχτό σε όλους με μοναδική προϋπόθεση την συνειδητή στράτευση στους βασικούς στόχους του. Συγκροτείται στη βάση της αυτοκέφαλης οργάνωσης κατά τόπους δουλειάς και γειτονιές.
Καλούμε όλες τις πρωτοβουλίες και κινήσεις που υπάρχουν ανά την Ελλάδα να στρατευθούν στην συγκρότηση του Μετώπου. Καλούμε κάθε έντιμο αγωνιστή που κινητοποιείται στο κίνημα των πλατειών, κάθε πολίτη που ανησυχεί για την τύχη της χώρας του, κάθε εργαζόμενο που δοκιμάζεται από την κατάσταση να αγκαλιάσει και να κάνει δική του υπόθεση τη συγκρότηση του Μετώπου.
Στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί συγκεκριμένα τις επόμενες ημέρες, θα συγκληθεί Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με σκοπό την επίσημη ίδρυση και την έκδοση ιδρυτικής διακήρυξης του Μετώπου.


Καί το σχόλιό μου:

vripol είπε...

Κ. Καζάκη, δυστυχώς, ο λόγος σας χαρακτηρίζεται απο τις ιδεοληψίες του Κομμουνιστικού χώρου απο τον οποίον προέρχεσθε, και με το οποίον δεν έχετε διαρρήξει τον ιδεολογικό και πολιτικό ομφάλιο σας λώρο.

1. Ο παραδοσιακός αντιευρωπαϊσμός είναι παρών στο παραπάνω κείμενο. Αδιαφορείτε για τις επιπτώσεις που θα έχει στην Ευρωπαϊκή ένωση μια κίνηση εξόδου απο το Ευρώ.Χωρίς να το λέτε, προφανώς επιθυμείτε την διάλυση της ευρωζώνης. Καί ίσως, και την απαρχή της πτώσης του καπιταλισμού..

2. Εξωραϊζετε τους δυσβάστακτους κλυδωνισμούς που θα επιφέρει στην Ελληνική κοινωνία η επιστροφή στην δραχμή. Χαρακτηρίζεστε απο τον γνωστο μονομανιακό αναγωγισμό της κομμουνιστικής αριστεράς: Στην σύνθετη πραγματικότητα, μία είναι "σε τελική ανάλυση" η λύση: ¨Οτι ορίσει η ευθεντία μας", δηλ. η έξοδος απο το ευρώ, προκειμένου να μπορέσει να αξιοποιηθεί το νομισματικό εργαλείο.
Και η σύγκρουση που θα επέλθει με τους λαούς της Ευρώπης, καθώς θα μας θεωρήσουν υπέυθυνους για την αλυσιδωτή έκκριξη που θα συμβεί στην Ε.Ε;
Καί η αδυναμία μας να τροφοδοτήσουμε άμεσα με πανάκριβο, πλέον, πετρέλαιο την πετρελαιοκίνητη οικονομία μας;

3. Η διέξοδος, είναι πολύ πιό σύνθετη : Προαπαιτεί υπευθυνότητα και ως πρός τον Ελληνικό και ως πρός τους Ευρωπαϊκούς λαους:
Εμείς, να πληρώσουμε, σε βάθος χρόνου, τμημα του χρέους μας,(το μη επαχθές, συνυπολογιζομένων των γερμανικών χρεών) μακριά απο διακονιάρικους κουτσαβακισμούς, αλλά και απο δουλοπρέπεις οσφυοκαμψίες.
Εκείνοι, να συνειδητοποιήσουν,πως δεν μπορούν να μας φέρονται ως τοκογλύφοι, αλλα εν αλληλεγγύη. Και να τους προσάψουμε δημοσίως την ευθύνη τους για την πιθανή διάλυση της Ευρωζώνης, εάν εξακολουθούν να μας φέρονται ως τοκογλύφοι. Οι κινησεις μας πρέπει να μας καθιστούν υπεύθυνη Ευρωπαϊκη δύναμη, που θα πρέπει να πρωτοπορήσει στις αναγκαίες αλλαγές στην Ε.Ε.:
Δηλ. α)Βάθεμα της δημοκρατίας με την κινητοποίηση των λαών και τον θεσμικό (στο μέλλον) εξαναγκασμό των ηγεσιών να λαμβάνουν υπόψιν κυρίως τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των οικονομικών κολοσσών.

β)Προαγωγή της πολιτικής Ευρώπης, θωράκιση έναντι των επιθέσεων της Αμερικανικής υπερδύναμης, οικοδόμηση στρατηγικών συμμαχιών με Κίνα, Ρωσσία, κλπ

Αυτά, παράλληλα με την άμεση επιδίωξη θεσμικής ενσωμάτωσης της Ελληνικής κοινωνίας, ως Δήμου και όχι ως μονάδων, στο πολιτικό σύστημα της χώρας, προκειμένου να επιτύχουμε το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν" του πολιτικού προσωπικού, το οποίο πρέπει να καταστήσουμε θεσμικό εντολοδόχο μας (από την σημερινή θέση του, ως εκλεγμένης ολιγαρχίας που εφιππεύει και λεηλατει την κοινωνία).

Ελβετός τραπεζίτης κατηγορεί τη Λέσχη Bilderberg για δολοφονίες ηγετών ενώ υποστηρίζει ότι στόχος της είναι η καταστροφή της Ευρώπης!

Posted by Κωνσταντίνος
Bilderberg, Άρθρα, διάφορα, Μυστικές Εταιρείες, Ροή, Συνεντεύξεις
Δευτέρα, Ιούνιος 13, 2011


Σοκάρει η εξομολόγηση ενός Ελβετού τραπεζίτη στο wearehange.org, για τις δολοφονίες με εντολή της Λέσχης Bilderberg, οι οποίες πληρώνονται μέσω ελβετικών τραπεζών.

Ο τραπεζίτης υποστηρίζει ότι η Ευρώπη βρίσκεται κάτω από τη σιδερένια γροθιά της Λέσχης η οποία φοβάται μόνο την αλήθεια και τη δημοσιότητα και δηλώνει ότι αποφάσισε να μιλήσει επειδή έγινε στην Ελβετία-αυτό το Σαββατοκύριακο- η Σύνοδος της Λέσχης:

"Κυνηγούν τη δύναμη και καταστρέφουν ολόκληρες χώρες όπως την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία και η Ελβετία θα είναι η τελευταία στη σειρά. Χρησιμοποιούν τους Κινέζους σαν σκλάβους. Ένα άτομο σαν τον Josef Ackermann, που είναι Ελβετός πολίτης, είναι ο κορυφαίος άνθρωπος γερμανικής τράπεζας και χρησιμοποιεί όλη του την ενέργεια για την απληστία του και δεν σέβεται τους απλούς ανθρώπους..."

Ε.: Πείτε μας λίγα πράγματα σχετικά με την εμπλοκή σας στον Ελβετικό Τραπεζικό Επιχειρηματικό κλάδο;

Α.: Έχω δουλέψει στις Ελβετικές Τράπεζες για πολλά χρόνια. Με είχαν ορίσει κορυφαίο διευθυντικό στέλεχος σε μία από τις μεγαλύτερες Ελβετικές τράπεζες. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου, ενεπλάκη στην πληρωμή, στην απευθείας πληρωμή μετρητών ενός προσώπου που δολοφόνησε τον Πρόεδρο μιας ξένης χώρας.

Παρευρισκόμουν στη συνάντηση κατά την οποία αποφασίστηκε να δοθεί το μετρητό χρήμα στον δολοφόνο. Αυτή η υπόθεση μου προκάλεσε δραματικούς πονοκεφάλους και βάρος στη συνείδησή μου. Δεν ήταν βέβαια και η μοναδική. Υπήρξαν πολλές υποθέσεις που με έκαναν να αισθάνομαι πολύ άσχημα, αλλά σίγουρα η συγκεκριμένη ήταν η χειρότερη.

Εδώ είχαμε να κάνουμε με μια χειρόγραφη εντολή πληρωμής κατά παραγγελία μιας ξένης μυστικής υπηρεσίας σύμφωνα με την οποία θα έπρεπε να γίνει πληρωμή μετρητών τα οποία θα προέρχονταν από μυστικούς λογαριασμούς που χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για τη χρηματοδότηση επαναστατικών εξεγέρσεων ή τη δολοφονία ανθρώπων. Μπορώ με κάθε βεβαιότητα να επιβεβαιώσω αυτά που γράφει στο βιβλίο του “Confessions of an Economic Hit Man” ο John Perking. Υπάρχει όντως το σ΄συτημα που περιγράφει στο βιβλίο του και οι Ελβετικές Τράπεζες εμπλέκονται σε τέτοιου είδους υποθέσεις.

Ε.: Μπορείτε να μας πείτε ποια είναι αυτή η τράπεζα και ποιος ήταν υπέυθυνος;
Α.: Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες εκείνης της εποχής και τον Πρόεδρο μιας χώρας του Τρίτου Κόσμου. Όμως δεν θα επιθυμούσα να δημοσιοποιήσω περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα ονόματα τράπεζας και Προέδρου διότι κάτι τέτοιο θα αποκάλυπτε την ταυτότητά μου. Θα ρίσκαρα τη ζωή μου.

Ε.: Δεν μπορείτε να μας δώσετε ένα όνομα στελέχους της τράπεζας;
Α.: Όχι δεν μπορώ, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό που σας περιγράφω συνέβη. Εκτός από μένα, υπήρχαν και μερικά ακόμη άτομα στο χώρο της συνάντησης. Ο υπεύθυνος που κλήθηκε να εκταμιεύσει αυτό το υπέρογκο ποσό των μετρητών, κάποια στιγμή ήρθε στο χώρο που βρισκόμασταν όλοι μαζί, μας πλησίασε και μας ρώτησε εάν του επιτρέπεται να προβεί σε μια τέτοιου είδους συναλλαγή μεταξύ τράπεζας και ενός φυσικού προσώπου (του δολοφόνου). Όλοι του είπαν ότι μπορεί να προχωρήσει τη διαδικασία.

Ε.: Συνέβαινε συχνά συτό;
Α.: Ναι. Επρόκειτο για ένα ειδικό ταμείο, σε έναν ειδικό χώρο μέσα στην τράπεζα. Εκεί έφταναν και όλα τα κωδικοποιημένα γράμματα από το εξωτερικό. Εμείς έπρεπε να τα αποκρυπτογραφούμε. Μέσα εκεί υπήρχαν εντολές πληρωμών συγκεκριμένων ποσών σε μετρητά από λογαριασμούς για δολοφονίες, χρηματοδοτήσεις επαναστατικών εξεγέρσεων, χρηματοδοτήσεις απεργειακών κινητοποιήσεων, χρηματοδοτήσεις διαφόρων παρατάξεων. Γνωρίζω ότι ορισμένα άτομα της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ ήταν μπλεγμένα σε τέτοιου είδους εντολές. Εννοώ πως έδιναν εντολές δολοφονιών.

Ε.: Μπορείτε να μας πέιτε ποια δεκαετία συνέβη αυτό;
Α.: Θα προτιμούσα να μη σας πω συγκεκριμένη χρονιά, αλλά μπορώ να πω πως πρόκειται για τη δεκαετία του '80.

Ε.: Εσείς είχατε πρόβλημα με αυτού του είδους τη δουλειά;

Α.: Ναι. Πολύ μεγάλο πρόβλημα. Έχασα τον ύπνο μου για πολλές μέρες και μετά από λίγο διάστημα έφυγα από την τράπεζα. Φοβάμαι πως σας δίνω πολλές λεπτομέρειες και θα με αναγνωρίσουν. Αρκετές μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών, κυρώς αγγλόφωνων, έδιναν εντολές χρηματοδότησης παράνομων δραστηριοτήτων, ακόμη και τις δολοφονίες ανθρώπων μέσω των Ελβετικών τραπεζών. Εμείς έπρεπε να κάνουμε τις πληρωμές των εντολών ξένων δυνάμεων για τις δολοφονίες ανθρώπων που δεν ακολουθούσαν τις εντολές της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ή της Παγκόσμιας Τράπεζας για παράδειγμα.

Ε.: Κάνετε μια τρομακτική αποκάλυψη. Γιατί νιώσατε την ανάγκη να το κάνετε αυτό τώρα;


Α.: Διότι η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ συνέρχεται στην Ελβετία. Διότι η παγκόσμια κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη. Και διότι οι μεγαλύτερες τράπεζες της Ελβετίας εμπλέκονται σε ανήθικες δραστηριότητες. Οι περισσότερες από αυτές, είναι εκτός ισολογισμού και είναι πολλαπλάσιες αυτών που έχουν επισήμως δηλωθεί. Οι πραξεις αυτές δεν ελέγχονται και δεν φορολογούνται. Τα ποσά που κινούνται έχουν πολλά μηδενικά στο τέλος. Πρόκειται για τεράστια ποσά.

Ε.: Άρα μιλάμε για δισεκατομμύρια;
Α.: Είναι πολύ περισσότερα. Είναι τρισεκατομμύρια, παντελώς ανέλεγκτα, παράνομα και εκτός φορολογικού συστήματος. Βασικά πρόκειται για καταλήστευση όλων μας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η πλειοψηφία των κανονικών ανθρώπων πληρώνουν φόρους και τηρούν τους νόμους. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι εντελώς κόντρα στις Ελβετικές αξίες, όπως η ουδετερότητα, η εντιμότητα και η καλή πίστη. Όλες οι συζητήσεις που γίνονταν στις εν λόγω συναντήσεις που παρευρισκόμουν, ήταν παντελώς αντιδημοκρατικές. Βλέπετε, τα περισσότερα διευθυντικά στελέχη των ελβετικών τραπεζών δεν είναι πια Ελβετοί, είναι ξένοι.

Οι πιο πολλοί είναι Αγγλο-Σάξονες, είτε Αμερικανοί είτε Βρετανοί, οι οποίοι δεν σέβονται την ουδετερότητά μας, τις αξίες μας, είναι κατά της άμεσης δημοκρατίας μας, απλά χρησιμοποιούν τις ελβετικές τράπεζες για τους παράνομους σκοπούς τους. Χρησιμοποιούν τεράστια ποσά χρημάτων που δημιουργούνται από το τίποτα, καταστρέφουν την κοινωνία μας και καταστρέφουν και τους ανθρώπους παγκοσμίως μόνο και μόνο από απληστία. Κυνηγούν τη δύναμη και καταστρέφουν ολόκληρες χώρες όπως την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία και η Ελβετία θα είναι η τελευταία στη σειρά. Χρησιμοποιούν τους Κινέζους σαν σκλάβους. Ένα άτομο σαν τον Josef Ackermann, που είναι Ελβετός πολίτης, είναι ο κορυφαίος άνθρωπος γερμανικής τράπεζας και χρησιμοποιεί όλη του την ενέργεια για την απληστία του και δεν σέβεται τους απλούς ανθρώπους. Έχει εμπλακεί σε αρκετές νομικές υποθέσεις στη Γερμανία και τώρα πια και στην Αμερική. Είναι μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και δεν τον ενδιαφέρει ούτε η Ελβετία ούτε και καμία άλλη χώρα.

Ε.: Εννοείτε δηλαδή ότι μερικά από τα άτομα που αναφέρατε, θα παρευρίσκονται στην επερχόμενη σύνοδο τον Ιούνιο στο St. Moritz;
A.: Ναι

Ε.: Συνεπώς σήμερα βρίσκονται σε θέση ισχύος
Α.: Ναι. Έχουν στη διάθεσή τους τεράστια χρηματικά ποσά και τα διαθέτουν προκειμένου να καταστρέψουν ολόκληρα κράτη. Εδώ καταστρέφουν την βιομηχανία μας και τη χτίζουν στην Κίνα. Από την άλλη μεριά ανοίξαν τις πύλες της Ευρώπης για όλα τα κινέζικα προϊόντα. Το εργατικό δυναμικό της Ευρώπης κερδίζει όλο και λιγότερα. Ο πραγματικός στόχος είναι να καταστραφεί η Ευρώπη.

Ε.: Θεωρείτε πως η σύνοδος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ έχει συμβολική αξία; Διότι το 2009 έγινε στην Ελλάδα, το 2010 στην Ισπανία και δες τι έχει συμβεί σε αυτές. Μήπως αυτό σημαίνει ότι αναμένεται κάτι κακό για την Ελβετία;

Α.:Ναι. Η Ελβετία είναι μία από τις πιο σημαντικές χώρες γι' αυτούς για το λόγο ότι εδώ υπάρχει πάρα πολύ κεφάλαιο. Θα συναντηθούν εκεί διότι πέρα από άλλα πράγματα, θέλουν να καταστρέψουν τις αξίες της. Βλέπετε αποτελεί εμπόδιο γι' αυτούς για το ότι δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Εuro, δεν είναι από απόλυτα ελεγχόμενη από τις Βρυξέλλες κ.ο.κ. Όσον αφορά τις αξίες, δεν εννοώ τις μεγάλες ελβετικές τράπεζες, διότι δεν είναι ελβετικές πια, οι περισσότερες διοικούνται από τους Αμερικανούς. Μιλάω για το αληθινό ελβετικό πνεύμα που οι καθημερινοί άνθρωποι όχι μόνο το διατηρούν αλλά και το κρατούν ψηλά.

Ε.: Πιστεύετε πως στόχος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ είναι να δημιουργήσει ένα είδος δικτατορίας που θα ελέγχεται από μεγάλες παγκόσμιες εταιρίες ενώ δεν θα υπάρχουν κυρίαρχα κράτη πια;

Α.: Ναι. Και η Ελβετία είναι το μοναδικό μέρος που απόμεινε με άμεση δημοκρατία και τους κλείνει το δρόμο. Χρησιμοποιούν τον εκβιασμό "too big to fail" όπως στην περίπτωση της UBS προκειμένου να βυθίσουν τη χώρα σε τεράστιο χρέος όπως έκαναν και με πολλά άλλα κράτη. Πιθανόν τελικά να θέλουν να κάνουν με την Ελβετία ότι ακριβώς έκαναν και με την Ισλανδία όπου όλες οι τράπεζες της χώρας χρεοκόπησαν.

Ε.: Και επίσης να το μεταφέρουν σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Α.: Φυσικά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται υπό τη σιδερένια γροθιά της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.

Ε.: Τι θα μπορούσε να σταματήσει αυτό το σχέδιο πιστεύετε;
Α.: Λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που μιλάω σε σας. Είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ο μόνος τρόπος. Ρίξτε φως σε αυτή την υπόθεση, εκθέστε τους. Δεν τους αρέσει να είναι στο προσκήνιο. Πρέπει να δημιουργήσουμε διαφάνεια στην τραπεζική βιομηχανία και σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Ε.: Αυτό που λέτε είναι ότι από τη μια πλευρά υπάρχει σωστή ελβετική τραπεζική επιχειρηματικότητα και από την άλλη υπάρχουν μερικές τράπεζες που κάνουν κακή χρήση του οικονομικού συστήματος προκειμένου να εκπληρώσουν παράνομες δραστηριότητες.
Α.: Ναι. Οι μεγάλες τράπεζες εκπαιδεύουν το προσωπικό τους με Αγγλο-Σαξονικές αξίες. Τους μαθαίνουν να είναι άπληστοι και αδίστακτοι. Και η απληστία καταστρέφει την Ελβετία και όλους τους άλλους. Στη χώρα μας βρίσκεται η πλειοψηφία των τραπεζών με το αρτιότερο λειτουργικό σύστημα στον κόσμο, εάν κοιτάξετε τις μικρές και μεσαίες τράπεζες. Το πρόβλημα είναι οι μεγάλες τράπεζες, αυτές που δραστηριοποιούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν είναι ελβετικές πλέον και δεν θεωρούν και οι ίδιες ότι είναι.

Ε.: Πιστεύετε ότι είναι καλό ο κόσμος να μαθαίνει την αλήθεια για τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και ποιοι αληθινά είναι αυτοί που συμμετέχουν σ' αυτή;
Α.: Πιστεύω πως η υπόθεση Στρος Καν είναι μια καλή ευκαιρία για μας, διότι μας δείχνει πόσο διεφθαρμένοι και άρρωστοι είναι. Μερικοί από αυτούς όπως ο Στρος Καν, βιάζουν γυναίκες, άλλοι είναι σαδομαζοχιστές ή παιδόφιλοι ενώ πολλοί είναι σατανιστές. Όταν πας σε κάποιες τράπεζες μπορείς να δεις σατανιστικά σύμβολα όπως για παράδειγμα στην Rothschild Bank στη Ζυρίχη. Αυτοί οι άνθρωποι κοντρολάρονται με εκβιασμούς εξαιτίας της αδυναμίας που έχουν. Οφείλουν να εκτελέσουν εντολές αλλιώς θα εκτεθούν, θα καταστραφούν ή ακόμη θα θανατωθούν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης "τελείωσαν" τη φήμη του Στρος Καν. Εκτός από αυτά θα μπορούσαν να τον "τελειώσουν" και τον ίδιο στην κυριολεξία.

Ε.: Δεδομένου ότι ο Ackermann βρίσκεται στην διοικούσα επιτροπή της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, πιστεύετε είναι αυτός βασικά που λαμβάνει τις αποφάσεις;
Α.: Ναι. Ωστόσο υπάρχουν και πολλοί άλλοι όπως η Lagarde που μάλλον θα είναι και η νέα επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μετά ο Σαρκοζί και ο Ομπάμα. Το νέο σχέδιο που έχουν, είναι η λογοκρισία του Ιnternet μιας και το Internet είναι ακόμη ελεύθερο. Θέλουν να το ελέγξουν και χρησιμοποιούν την τρομοκρατία ή ο,τιδήποτε άλλο σαν αιτία. Θα μπορούσαν ακόμη και να στήσουν ένα φρικτό σκηνικό προκειμένου να έχουν δικαιολογία.

Ε.: Συνεπώς ποιος είναι ο φόβος σας;
Α.: Δεν είναι απλά φόβος, είμαι βέβαιος γι' αυτό. Όπως σας είπα, έδιναν εντολές για δολοφονίες, συνεπώς είναι ικανοί να κάνουν φρικτά πράγματα. Εάν έχουν το αίσθημα πως χάνουν τον έλεγχο, όπως συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και την Ισπανία και ίσως να ακολουθήσει και η Ιταλία είναι πολύ πιθανό να εφαρμόσουν ένα νέο Gladio. Ήμουν κοντά στο δίκτυο Gladio. Όπως γνωρίζετε συγκεκριμένες τρομοκρατικές οργανώσεις υποκινούνταν και πληρώνονταν από αμερικανούς, προκειμένου να ελέγξουν το πολιτικό σύστημα της Ιταλίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Όσον αφορά τη δολοφονία Aldo Moro, η πληρωμή έγινε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σας περιέγραψα.

Ε.: Ήταν ο Ackermann μέρος αυτής της μεθόδου πληρωμής σε ελβετική τράπεζα;
Α.: (Χαμόγελο…) εσείς είστε ο δημοσιογράφος. Δείτε την καριέρα του και πόσο γρήγορα έφτασε στην κορυφή.

Ε.: Τι νομίζετε ότι μπορεί να γίνει για να τους εμποδίσουμε;
Α.: Κοιτάξτε, υπάρχουν μερικά καλά βιβλία εκεί έξω που εξηγούν το παρασκήνιο και ενώνουν τις τελείες. Σαν κι αυτό που σας ανέφερα πριν του Perkins. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πράγματι στη δούλεψή τους δολοφόνους (hit men) που πληρώνονται για να σκοτώνουν. Ορισμένοι από αυτούς λαμβάνουν τα χρήματά τους μέσω ελβετικών τραπεζών. Αλλά και όχι μόνο. Έχουν στήσει ένα ολόκληρωμένο παγκόσμιο σύστημα. Και θα πρέπει να εκτεθούν στον κόσμο αυτοί οι άνθρωποι που είναι προετοιμασμένοι να κάνουν τα πάντα προκειμένου να κρατούν τον έλεγχο στα χέρια τους. Και εννοώ τα πάντα.

Ε.: Μέσω της έκθεσης θα μπορούσαμε να τους σταματήσουμε;
Α.: Μάλιστα. Λέγοντας την αλήθεια. Είμαστε αντιμέτωποι με αδίστακτους εγκληματίες καθώς επίσης και με εγκλήματα πολέμου. Είναι έτοιμοι και ικανοί να σκοτώσουν εκατομμύρια ανθρώπους προκειμένου να διατηρήσουν οι ίδιοι τη δύναμη και τον έλεγχο.

Ε.: Μπορείτε να εξηγήσετε από τη δική σας οπτική, το γεγονός ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη Δύση είναι σχεδόν σιωπηλά σχετικά με τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ;
Α.: Διότι υπάρχει συμφωνία μεταξύ αυτών και των ιδιοκτητών των μέσων. Δεν μιλάτε γι' αυτό. Τους εξαγοράζουν. Επίσης κάποιες κορυφαίες περσόνες των media προσκαλούνται στις συνόδους αλλά φυσικά τους έχουν πει και γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να αναφέρουν ο,τιδήποτε δουν ή ακούσουν.

Ε.: Στη δομή της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ υπάρχει ένας κεντρικός πυρήνας που σχεδιάζει τα πλάνα και από εκεί και πέρα υπάρχει και η πλεοψηφία που απλά ακολουθεί τις εντολές;
Α.: Ναι. Υπάρχει ένας κεντρικός κύκλος που ασπάζεται το σατανισμό και μετά είναι τα αφελή και λιγότερο πληροφορημένα άτομα. Μερικοί μάλιστα που ανήκουν στον εξωτερικό κύκλο πιστεύουν ότι κάνουν κάτι καλό.

Ε.: Σύμφωνα με έγγραφα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας αλλά και με δικές τους δηλώσεις η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ αποφάσισε το 1955 τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Euro, συνεπώς πήραν σημαντικές και μακρόπνοες αποφάσεις.
Α.: Έτσι είναι. Και θα γνωρίζεται ότι η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ ιδρύθηκε από τον Prince Bernard, ένα πρώην μέλος των SS και των Ναζί που εργάστηκε επίσης για την IG Farben θυγατρική εταιρία της οποίας παρήγαγε το Cyclone B. Ο άλλος ιδρυτής ήταν ο επί κεφαλής της Occidental Petroleum ο οποίος είχε στενές σχέσεις με τους κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης. Δούλευαν και από τις δύο πλευρές αλλά στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι παρά φασίστες που θέλουν να ελέγχουν τα πάντα και τους πάντες. Και όποιος σταθεί εμπόδιο στο δρόμο τους, "απομακρύνεται".

Ε.: Η μέθοδος πληρωμής που μας εξηγήσατε γίνεται ξεχωριστά από την κανονική λειτουργία της τράπεζας, σε άλλο τμήμα και με μυστικότητα;
Α.: Σε αυτές τις ελβετικές τράπεζες οι κανονικοί υπάλληλοι δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει. Λειτουργεί ξεχωριστό μυστικό τμήμα μέσα στην τράπεζα γι' αυτή τη δουλειά. Όπως προανάφερα αυτές οι πράξεις δεν εμφανίζονται στον ισολογισμό και γίνονται χωρίς καμία επίβλεψη. Κάποιες από αυτές λαμβάνουν χώρα μέσα στο κτίρο της τράπεζας, κάποιες άλλες εκτός. Υπάρχει ξεχωριστή ασφάλεια γι' αυτό το ειδικό τμήμα ενώ στο χώρο επιτρέπεται να εισέρχονται μόνο εξουσιοδοτημένα άτομα.

Ε.: Με ποιο τρόπο κρατούν εκτός διεθνούς συστήματος Swift αυτές τις συναλλαγές;
Α.: Κάποιες από τις Clearstream λίστες ήταν αληθινές στην αρχή. Απλώς συμπεριλάμβαναν ψεύτικα ονόματα για να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει ότι ολόκληρη η λίστα είναι ψευτική. Βλέπετε και αυτοί κάνουν λάθη. Η πρώτη λίστα ήταν αληθινή και από εκεί μπορούν να ανιχνευτούν πολλά πράγματα. Βλέπετε, υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που ανακαλύπτουν παρατυπίες και βγαίνουν και λένε την αλήθεια. Μετά βέβαια υπάρχουν οι αγωγές και αυτοί οι άνθρωποι αναγκάζονται να κλείσουν το στόμα τους. Ο καλύτερος τρόπος να τους σταματήσουμε είναι λέγοντας την αλήθεια και βγάζοντάς τους στο προσκήνιο. Εάν δεν τους σταματήσουμε θα καταλήξουμε σκλάβοι τους.

Ε.: Ευχαριστώ πολύ γι' αυτή τη συνέντευξη.