Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης, Οι βαλκανικοί λαοί και το ελληνικό κοσμοσύστημα


Διάλεξη του Γ.Κοντογιώργη, στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου (16.12.2011), με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του "Η ελληνική δημοκρατία του Ρήγα Βελεστινλή", που κυκλοφόρησε στα ρουμανικά.

Βρίσκομαι εδώ για να σας προτείνω μια διαφορετική γνωσιολογία της ιστορίας και στο πλαίσιο αυτό να υποστηρίξω μια προσέγγιση της ιστορίας της Ευρώπης και των βαλκανικών λαών που τοποθετείται στον αντίποδα εκείνων που διδάσκει η νεοτερικότητα.
Αποκαλώ τη γνωσιολογία αυτή κοσμοσυστημική διότι επιχειρεί τη συγκρότηση ενός καθολικού συστήματος γνώσης (εννοιών, κατηγοριών συστημάτων, μεθόδου), στο οποίο υπάγει τα επιμέρους φαινόμενα ή περιόδους της ιστορίας. Αυτό σημαίνει ότι ορίζω τις έννοιες εξ υπαρχής, όπως τη δημοκρατία, την αντιπροσώπευση, την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, την εργασία, το κεφάλαιο, το κράτος κλπ, και, κατ'επέκταση, τα συστήματα (το οικονομικό, το πολιτικό κλπ) που καλούνται να τις εμπραγματώσουν. Κατά τον ίδιο τρόπο, η περιοδολόγηση της ιστορίας καλείται να συνεκτιμήσει τις γενικές κατηγορίες κοινωνιών και όχι τα γεγονότα ή τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται μεταξύ τους.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Γ. Κοντογιώργης - Το ελληνικό πρόβλημα και η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη - 9 Δεκ 11

Από τό "Lomak's blog"




Στα πλαίσια της εκπομπής "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 9.12.11, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης, ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Νικόλαος Φίλιππας και ο οικονομολόγος-αναλυτής κ. Δημήτρης Καζάκης κατέθεσαν τις απόψεις τους, συζήτησαν και διαφώνησαν σχετικά με το πόσο περιορίζεται ο ρόλος της Ελλάδας στη νέα Ευρώπη.
(Ολόκληρη η εκπομπή βρίσκεται στο ΑΝΤ1 Web TV)

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Τί σημαίνει υπακοή. Π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Η ελευθερία ως άνοιγμα στόν άλλον καί έξοδος από την φιλαυτία. Ως "Ομοούσιον". Ειδ᾿ άλλως, η ελευθερία είναι θέληση για δύναμη

Ομιλία του πρωτοπρεσβυτέρου π. Νικολάου Λουδοβίκου (καθηγητή της Ανωτ. Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης) στην Διακίδειο σχολή λαού Πατρών,με θέμα τι σημαίνει Υπακοή.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Συνέντευξη Γ. Κοντογιώργη στόν Μανόλη Κουρουπάκη στόν τοπικο ομογενειακό ραδιοσταθμο τής Νέας Υόρκης Hellas FM.

Από το Greekamericannewsagency καί τό ιστολόγιο τού Γ. Κοντογιώργη

Γεώργιος Κοντογιώργης: "η μεταπολίτευση του 1973 συνιστά επιστροφή στην φαυλοκρατία του 19ου αιώνα..για την σημερινή κατάσταση έχουν όλοι την ίδια ακέραιη την ευθύνη! Δεξιοί και αριστεροί! Εδικά οι αριστεροί κατέστρεψαν το ελληνικό πανεπιστήμιο!"

1. Αναλύει τον ρόλο του Δημοσιογράφου, κατά την κρίση και τις απόψεις του,
2. Αναλύει τις θέσεις και τις απόψεις του για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, 
3. Παρουσιάζει και αναλύει τις βαθύτερες αιτίες τις πρωτογενείς αιτίες της κρίσεις της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα. 
Συνοπτικά από αυτά που είπε στην συνέντευξη του ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης μεταξύ άλλων ανέφερε ότι :  
"Η εναλλαγή της εξουσίας στην Ελλάδα δεν είχε ποτέ ουσιαστικό ιδεολογικό περιεχόμενο. Ο Πολίτης απλώς  αντιδρούσε με την ψήφο του στην προηγούμενη πολιτική και τον προηγούμενο Πρωθυπουργό"
"Η μεταπολίτευση στην Ελλάδα. συνιστά ολοκληρωτική επάνοδο στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα"  "Η ευθύνη είναι ακέραιη προς όλους τους πολιτικούς όλων των κομμάτων. Όλοι έχουν ευθύνη από την αριστερά ως την δεξιά...ακόμα και αυτοί που δεν ανήλθαν στην εξουσία...μη ξεχνάμε ότι ειδικά εκείνοι της αριστερά που καταδυνάστευσαν τα ελληνικά πανεπιστήμια"  "Το πολιτικό σύστημα σήμερα το κατέχει το κράτος δηλαδή η κομματικόκρατια" Ακούστε Live ολόκληρη την συνέντευξη.  

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης από την Νέα Υόρκη: Ο πολίτης πρέπει να δράσει και γρήγορα! Είναι αδιανόητο να τον έχουν θέσει το περιθώριο με τις πολιτικές τους! Η Ελλάδα στο τέλος αυτής της πρωτοφανούς κρίσης δεν θα είναι αυτή που ξέρουμε σήμερα. Θα έχει μείνει η μισή και αν...

Από το ιστολόγιο του καθηγητού Γ. Κοντογιώργη

Τον κώδωνα του κινδύνου και  προς τους Έλληνες της Αμερικής, κρούει με συνεχείς δημόσιες παρεμβάσεις του, ο πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών και επισκέπτης  (ή και τακτικός) καθηγητής σε πολλά και γνωστά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια αλλά και δημόσια forum  Δρ Γιώργος Κοντογιώργης, οποίος την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου θα δώσει μια και μοναδική διάλεξη στην Νέα Υόρκη με θέμα:  Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος και η κρίση στην Ελλάδα: είναι η κρίση μόνον οικονομική ή και εθνική;  Ο κ. Κοντογιώργης είναι προσκεκλημένος του Συλλόγου επιστημόνων Αμερικής και του γνωστού  " Grand Prospect Hall" ιδιοκτησίας του ζεύγους Αλίκη και Μιχάλη Χαλκιά.  

Ο γνωστός πανεπιστημιακός που το τελευταίο διάστημα αναπτύσσει συγκεκριμένη δράση υπέρ της  αλλαγής του σημερινού  ελληνικού πολιτικού συστήματος ασκώντας σκληρή κριτική εναντίον συνολικά  του πολιτικού κατεστημένου  που έχει δομηθεί μετά την μεταπολίτευση ουσιαστικά καλεί σε συνεχή εγρήγορση, επαγρύπνηση, και αφύπνιση τον  απανταχού Ελληνισμού(εντός και εκτός συνόρων) για την εκ θεμελίων αλλαγή και ανασύνθεση του σημερινού πολιτικού συστήματος το οποίο καταγγέλλει για πολιτική και ηθική διαφθορά. 
Υπενθυμίζεται ότι  πρόσφατα με άρθρο ζήτησε την σύλληψη του πρώην  πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου ως πολιτικού εγκληματία ενώ παραμονές της 28ης Οκτωβρίου είχε ασκήσει δριμύτατη κριτική στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια για την "πολιτειακή ανεπάρκεια και απάθεια που επιδεικνύει με την συνεχή απραξία παρά τις δυνατότητες που του παρέχει το υπάρχον σύνταγμα" 



Σήμερα  Δευτέρα 14.11 το πρωί(τ.ω)  ο κ. Κοντογιώργης ήταν προσκεκλημένος του Μανόλη Κουρουπάκη στον Hellas FM, στην πλέον καθημερινή δημοφιλή πρωινή εκπομπή. Σταθμός  ο οποίος εκπέμπει και στις τρεις πολιτείες New York, New Jersey, Cunecticut   και θεωρείται  εκ των μεγαλυτέρων τοπικών Ρ/Σ της Ελληνικής κοινότητας στην Μητροπολιτική Νέα Υόρκη. Ακολούθησε μια ζωηρή συζήτηση που αξίζει να την παρακολουθήσετε και να την αναπαράγετε.  Ακούστε Live το συγκεκριμένο απόσπασμα της εκπομπής και όσα είπε στον κ. Μανόλη Κουρουπάκη. 


Αύριο Τρίτη 15 Νοεμβρίου θα ακολουθήσει το δεύτερο μέρος της ζωντανής συζήτησης την ίδια ώρα 10 30 με 12 00 στον Hellas FM προσκεκλημένος του κ. Μανόλη Κουρουπάκη.  

Την Κυριακή 13 Νοεμβρίου τον Γιώργο Κοντογιώργη φιλοξένησε ο COSMOS FM επίσης ένας γνωστός και δημοφιλής σταθμός που εκπέμπει στα FM. Στο studio ήταν ο Ομογενής Δημήτρης Φίλιος, μέλος της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας και μέλος του συλλόγου Γέρος του Μωριά Δημήτρης Φίλιος. Ακούστε ένα απόσπασμα από αυτά που είπε στην ολιγόλεπτη συζήτηση.  

Την Τρίτη 15 Νοεμβρίου ο Δρ. Κοντογιώργης είναι προσκεκλημένος του δημοσιογράφου Πανίκου Παναγιώτου στο τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο NGTV. 

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης, Η ελληνική δυναστική κομματοκρατία "συστημικός κίνδυνος" για την Ευρώπη και τον κόσμο. Να συλληφθεί ο πρωθυπουργός ως πολιτικός εγκληματίας[1]

.

Ο Γ.Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με απάτη διακηρύσσοντας ότι "λεφτά υπάρχουν", ενώ γνώριζε ότι η χώρα ευρίσκετο ένα βήμα πριν από το αδιέξοδο, έχοντας επί μακρόν, με συστηματικό τρόπο, λεηλατηθεί ο δημόσιος πλούτος και το κράτος διαφθαρεί από την πολιτική τάξη. Ως πρωθυπουργός, για πολλούς μήνες, δεν έπραξε το παραμικρό για να προλάβει τη συμφορά, κάνοντας έτσι αναπόφευκτη την υπαγωγή της στη διεθνή επιτροπεία υπό την τρόικα. Αλλά και καθόλη τη μετέπειτα περίοδο έως σήμερα, πολιτεύθηκε ως κατακτητής επί της κοινωνίας, μετακυλίοντας σ'αυτήν το σύνολο των βαρών που συσσώρευσε η πολιτική τάξη. Μοναδική του μέριμνα ήταν να διατηρήσει ατόφιους τους πυλώνες του δυναστικού και διεφθαρμένου κράτους, τα προνόμια της πολιτικής τάξης και των συμμάχων της. Στο διάστημα αυτό, όχι μόνο δεν ελήφθησαν μέτρα για τη μεταρρύθμιση του κράτους, αλλά και βάθυνε η διαφθορά, διευρύνθηκε η φοροδιαφυγή, η ευνοιοκρατία και η αναποτελεσματικότητά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι το σώμα της νομοθεσίας που συντηρεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά, αντί να μειωθεί, ενισχύθηκε. Ακόμη και τα κραυγαλέα και ομολογημένα σκάνδαλα συγκαλύφθηκαν. Κανένας πολιτικός δεν προσήχθη στη δικαιοσύνη. Ούτε ο πιο ευφάνταστος κακοποιός δεν θα είχε στήσει τόσα συνταγματικά, νομικά και πραγματικά αναχώματα, προκειμένου να προστατευθεί από τις ανομίες του, όσα η πολιτική τάξη της χώρας. Η κοινωνία έχει αναδειχθεί σε μείζονα εχθρό της πολιτικής τάξης. Και η κοινωνία την έχει στοχοποιήσει ως την μείζονα αιτία της δυστυχίας της. Μια πολιτική τάξη που δεν διαθέτει την παραμικρή νομιμοποίηση στην κοινωνία δεν μπορεί να εκπροσωπεί τη χώρα.
Η πολιτική Ευρώπη επέλεξε δυστυχώς να στηριχθεί και να στηρίξει την ηγεσία αυτή για τη διαχείριση της κρίσης, βλάπτοντας την ελληνική κοινωνία, χωρίς να αναλογισθεί ότι αργά ή γρήγορα θα εκκαλείτο να καταβάλει το τίμημα. Η ελληνική κοινωνία, αντιμέτωπη με τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης, σε κατάσταση ασφυξίας, με τη βεβαιότητα ότι δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμία προοπτική εξόδου από την κρίση, παρά τις πρωτοφανείς θυσίες στις οποίες υπεβλήθη, οδηγήθηκε στη διαμόρφωση ενός εκρηκτικού μίγματος επιθετικής συμπεριφοράς κατά της πολιτικής τάξης, ιδίως κατά της κυβέρνησης. Η τελευταία, επέλεξε με προκλητικό τρόπο την καταστροφή της χώρας, από την απαλλοτρίωση του προνομίου της ιδιοποίησης του δημόσιου αγαθού, το οποίο εμμένει να διατηρεί ατόφιο μέχρι και σήμερα. Το αδιέξοδο αυτό έγινε πασιφανές όταν κατά την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου, η κοινωνία κατέβασε από τις εξέδρες των επισήμων τους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του μικρού ανθρώπου που έστησε η πολιτική τάξη στην προεδρία της πολιτείας.
Η απόφαση του Γ.Παπανδρέου να διεξαγάγει δημοψήφισμα δεν υπαγορεύθηκε από δημοκρατική ευαισθησία. Αποβλέπει στον εκβιασμό της κοινωνίας. Την οποία αφού έστησε στο χείλος του γκρεμού την απειλεί ότι θα την πυροβολήσει εάν δεν αυτοκτονήσει.
Η πολιτική Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, να συμπήξει συμμαχία με την ελληνική κοινωνία, να την βοηθήσει -βοηθώντας έτσι τον εαυτό της- να απαλλαγεί από τη δυναστική κομματοκρατία, η οποία είναι σε δυσαρμονία με το εθνικό - και το ευρωπαϊκό- συμφέρον. Να αντιληφθεί ότι η ελληνική πολιτική τάξη αποτελεί την πρωτογενή αιτία της ελληνικής κρίσης και, κατά τούτο, συνιστά "συστημική απειλή" εφεξής και για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και, όπως όλα δείχνουν, για τον κόσμο.
Όσο και αν για τα ευρωπαϊκά ήθη φαντάζει υπερβολικό, είναι επείγον να συνδράμει την ελληνική κοινωνία: (α) με την έκδοση διεθνούς εντάλματος για την σύλληψη του πρωθυπουργού και την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη, για το ενσυνείδητο έγκλημα που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και, περαιτέρω, εναντίον της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή κοινότητα καλείται να πράξει αυτό που το ελληνικό Σύνταγμα απαγορεύει. Η σύλληψή του θα λειτουργήσει παραδειγματικά, ως καταλύτης, για να συνετισθεί το σύνολο της πολιτικής τάξης της χώρας, που διακατέχεται από την ίδια λεηλατική λογική. (β) επιλέγοντας να στηρίξει τη συγκρότηση μεταβατικής κυβέρνησης στη χώρα, αποκλειστικά από εξωπολιτικούς παράγοντες, με συγκεκριμένη εντολή την υπέρβαση του δυναστικού κράτους και την αποκάθαρση του πολιτικού συστήματος από τις πολιτικές συμμορίες που το λυμαίνονται.
Η ελληνική κοινωνία, μια κατά παράδοση και φύσει ευρωπαϊκή κοινωνία, αξίζει τη συμπαράσταση αυτή. Για το συμφέρον της ίδιας της πολιτικής Ευρώπης. Πολλώ μάλλον, αφού η εναντίωση της κοινωνίας στην πολιτική τάξη και, ειδικά, στην κυβέρνηση της χώρας, δεν στοιχειοθετεί την επιλογή της υπέρ της χρεωκοπίας, της εξόδου από το ευρώ και φυσικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο δίλημμα αυτό σπρώχνει την ελληνική κοινωνία ο τυχοδιωκτισμός του Γ. Παπανδρέου, δεν την αντιπροσωπεύει.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Υπεράνω της πατρίδας η φαμίλια Παπανδρέου

Αδίστακτος αλλά και εθνικά επικίνδυνος πλέον αποδεικνύεται ο Γ. Παπανδρέου

Με τη χθεσινή τυχοδιωκτική απόφασή του για δημοψήφισμα επιβεβαιώνει ότι είναι έτοιμος να παίξει κορόνα γράμματα την τύχη της χώρας, προκειμένου να σωθεί ο ίδιος από την ολοκληρωτική κατάρρευση και να κάνει το καπρίτσιο του. Διαπιστώνεται, δυστυχώς για άλλη μια φορά, ότι η οικογένεια Παπανδρέου θέτει το συμφέρον της υπεράνω της πατρίδας και των Ελλήνων.

Με τα εκβιαστικά διλήμματα που σχεδιάζει να θέσει δημιουργεί συνθήκες εθνικού και κοινωνικού διχασμού, τον οποίο πλήρωσε πανάκριβα στο παρελθόν η Ελλάδα και οι σύγχρονες γενιές πίστευαν ότι δεν θα χρειαστεί να ζήσουν ποτέ ξανά. Αλλωστε, μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου που προβλέπεται να διεξαχθεί το δημοψήφισμα (αν φυσικά αντέξει μέχρι τότε η κυβέρνηση), η χώρα μπαίνει σε δραματική περίοδο. Τουλάχιστον ένα τρίμηνο χάους ξεκινά σε όλα τα επίπεδα. Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή διαλύεται εντελώς, μόνο και μόνο διότι ο κ. Παπανδρέου, που μέχρι προχθές εμφανιζόταν κήρυκας της σταθερότητας, θέλει διά της βίας να επιβάλει τις επιλογές που τον βολεύουν.
Η στιγμή που προχώρησε σε αυτήν την κίνηση, αδειάζοντας ακόμη και κορυφαίους υπουργούς του -μεταξύ των οποίων και τον ίδιο τον «ύπαρχο» Ευ. Βενιζέλο- που διαφωνούσαν από καιρό με το ενδεχόμενο του δημοψηφίσματος, δεν είναι τυχαία. Η οργή της κοινωνίας σε βάρος του έχει φουντώσει. Οι πολιτικοί συσχετισμοί έχουν αλλάξει θεαματικά. Η εσωκομματική αμφισβήτηση έχει κορυφωθεί και τα δεδομένα σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν διαφοροποιηθεί ύστερα από την απόφαση της κυβέρνησης της Πορτογαλίας να ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές της, φέροντας έτσι σε δύσκολη θέση, εξ αντιδιαστολής, την πειθήνια και υποταγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας. Ολα αυτά σηματοδοτούσαν πια την αντίστροφη μέτρηση για την παραμονή του κ. Παπανδρέου στην εξουσία.
Υστερα λοιπόν από το αναγκαίο οικογενειακό συμβούλιο, αποφάσισε να το παίξει «ήρωας» και αφού δεν μπόρεσε να εκβιάσει τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, για να τις καταστήσει συνένοχες στην πολιτική του, τώρα παίζει το τελευταίο του χαρτί, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη χώρα. Με μια απίστευτη ανευθυνότητα, προσπαθεί να βαφτίσει από χθες το βράδυ εθνικό θέμα το απόλυτα κινδυνολογικό, καταστροφικό και εν τέλει ψευδεπίγραφο ερώτημα για την υποταγή της χώρας σε νέα πολυετή δεσμά μιας αποτυχημένης συνταγής ή την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή. Αυτό είναι και το δίλημμα που σε συνθήκες τρομοκράτησης και εκφοβισμού των πολιτών θα αρχίσει να προβάλει από σήμερα η κυβερνητική προπαγάνδα, αδιαφορώντας για την εθνική περιπέτεια που προκαλούν.

Ζητεί και ψήφο εμπιστοσύνης για να εκβιάσει (και) τους βουλευτές του
Τον μεγαλύτερο εκβιασμό της Μεταπολίτευσης επιχειρεί ο Γιώργος Παπανδρέου, βάζοντας σε κίνδυνο ακόμα και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, πολλώ δε μάλλον, καλλιεργώντας τον εθνικό διχασμό, με ένα δημοψήφισμα που δρομολογεί για τα τέλη Ιανουαρίου του 2012. Την ίδια ώρα, εκβιάζει και την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης, όταν λίγες ώρες νωρίτερα άλλοι βουλευτές τού ζητούσαν να φύγει και να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας και άλλοι να κάνει εκλογές.
Ο κ. Παπανδρέου για άλλη μια φορά αποφάσισε, με γνώμονα το προσωπικό του συμφέρον και της οικογένειάς του, και άδειασε με την απόφασή του όχι μόνο τους βουλευτές αλλά και κορυφαίους υπουργούς του, ανακοινώνοντας δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ισχυρίστηκε, για να δικαιολογήσει τον εκβιασμό του, ότι «για τη νέα σύμβαση πρέπει να πάμε σε δημοψήφισμα. Για μια εθνική απάντηση στο μείζον εθνικό ερώτημα, ο λαός πρέπει να τοποθετηθεί υπεύθυνα (...) Θέλει να υιοθετήσουμε τη νέα συμφωνία ή θέλει να την απορρίψουμε; Αν δεν τη θέλει ο λαός, δεν θα εφαρμοστεί. Εάν ναι, θα προχωρήσουμε» είπε, επιδεικνύοντας πρωτοφανή ανευθυνότητα για το μέλλον της χώρας, μια και αρνητική απάντηση σημαίνει ουσιαστικά και έξοδο της χώρας από το ευρώ. Την ίδια ώρα, δεν τόλμησε να πάει σε εκλογές, επιμένοντας να παραμένει γαντζωμένος στην εξουσία, απορρίπτοντας ταυτόχρονα τα σενάρια συγκυβέρνησης και «συγκατοίκησης».
Παράλληλα, επιχειρώντας να εκβιάσει πρωτίστως τη στήριξη των δικών του βουλευτών, ζήτησε την ανανέωση της εμπιστοσύνης της Βουλής, για να προχωρήσει δήθεν σε μεγάλες αλλαγές στο κεντρικό κράτος, στη δικαιοσύνη, στην οικονομία κ.α.
Νωρίτερα, άλλωστε, ο κ. Παπανδρέου είχε μιλήσει για τους όρους με τους οποίους διεξάγεται η πολιτική σύγκρουση στη χώρα και είχε αναφερθεί σε συνασπισμό ετερόκλητων δυνάμεων που «παίζουν τα ρέστα τους». Επιχείρησε άλλωστε, να καλοπιάσει τους βουλευτές του, εξαίροντας τη στάση τους στην τελευταία ψηφοφορία.
Αναφερόμενος εμμέσως στα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου, υποστήριξε ότι μπορεί να συμμεριστεί την οργή του κόσμου, πλην όμως δεν δικαιολογεί τη βία. Αγνοώντας επιδεικτικά δε το ότι η δική του επιλογή μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσει στον εθνικό διχασμό, αναρωτήθηκε αν θέλει η πλειοψηφία την αστάθεια και την αναρχία, και αν θέλει τον εθνικό διχασμό, υποστηρίζοντας ότι το να χωρίζονται οι πολίτες σε εθνικόφρονες και μιάσματα δεν υπηρετεί την πατρίδα.
Μαριτίνα Ζαφειριάδου
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

MEGA Σαββατοκύριακο - Γ. Κοντογιώργης - Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και οι ευθύνες του Προέδρου της πολιτείας - 29 Οκτ 11

Από τό LoMak's blog





Στα πλαίσια της εκπομπής "MEGA Σαββατοκύριακο", στις 29.10.11, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης ερμηνεύει τα γεγονότα της προσβολής της Εθνικής Επετείου και του Προέδρου της Πολιτείας.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Ο Πρόεδρος της Πολιτείας, πολιτικά συνυπεύθυνος για την ταπείνωση και καταστροφή της χώρας

Από τό ιστολόγιο του Γ. Κοντογιώργη "Κοσμοσύστημα"



Ο Γιώργος Κοντογιώργης στο Κανάλι 10, στις 27 Οκτωβρίου 2011, επισήμανε για μια ακόμη φορά την ευθύνη του πολιτικού προσωπικού για την καταστροφή της χώρας και περιέγραψε τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος ως δυναστικού στη συμπεριφορά του και "νεκρόφιλου". Γι αυτό και φέρνει στην προεδρία του κράτους πολιτικά νεκρούς, για να τους ελέγχει. Ο Πρόεδρος Παπούλιας έχει σημαντική πολιτική ευθύνη και αρμοδιότητα, την οποία έχει απεκδιθεί. Το αντίθετο είναι απολύτως ψευδές και συνιστά υπεκφυγή. Όφειλε εξ αρχής να είχε συνετίσει την πολιτική τάξη. Εν εναντία περιπτώσει, είχε καθήκον να απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, εγκαλώντας την πολιτική τάξη να αλλάξει σελίδα και να πάψει να συμπεριφέρεται ως δυνάστης της κοινωνίας. Ο Πρόεδρος είναι, κατά τούτο, συνυπεύθυνος για την εθνική ταπείνωση και για την καταστροφή που συντελείται σε βαρος της ελληνικής κοινωνίας. Κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει πραγματικά συγνώμη και να αλλάξει την πορεία του "πολιτεύεσθαι". Σύσσωμη η πολιτική τάξη οδηγεί τη χώρα στην απόγνωση και η διέξοδος δυστυχώς θα έρθει μόνο μέσα από την κατάρευση του πολιτικού συστήματος. Με ασύμετρες επιπτώσεις για τη χώρα. Σε μια αποστροφή του λόγου του, ο Γ.Κ. προκειμένου να καταδείξει το αδιέξοδο της χώρας, είπε, με δόση υπερβολής, ότι θα ελπίσουμε ότι κάτι θα γίνει μόνο την ημέρα που θα πληροφορηθούμε ότι ένας σημαίνων πολιτικός ανέλαβε την ευθύνη για όλη την πολιτική τάξη και αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το ψηλότερο σημείο της σημαίας της Βουλής.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

DE L' EUROPE POLITIQUE

Ποιός φοβάται το κούρεμα; του Γιάννη Βαρουφάκη


Ποιός φοβάται το κούρεμα

25/10/2011


του Γιάνη Βαρουφάκη



"Τι θα σημάνει ένα μεγάλο κούρεμα για τον πολίτη και την χώρα;" Αυτό το ερώτημα έχει σχεδόν αντικαταστήσει την "καλημέρα". Λογικό είναι: Δυο χρόνια τώρα, μέσες άκρες, πολιτικοί και opinion makers μας λένε ότι η διαγραφή μέρους του ελληνικού δημοσίου χρέους (γιατί αυτό σημαίνει "κούρεμα") θα ήταν εθνική καταστροφή. Τώρα που οι ίδιοι, θέλοντας και μη, συζητούν αυτή την εξέλιξη ως αναπόφευκτη, ο κόσμος φοβάται ότι η καταστροφή τελικά ήρθε.

Επειδή η αγωνία είναι διάχυτη, θα πάω κατ´ ευθείαν στο δια ταύτα:

1. Το κούρεμα ήταν αναπόφευκτο από τον Γενάρη του 2010.

2. Η καθυστέρησή του επί δυο σχεδόν χρόνια ζημίωσε την Ελλάδα, φτώχυνε τον μέσο έλληνα, καθυστέρησε την μεταρρυθμιστική διαδικασία στην χώρα μας, συρρίκνωσε ακόμα και μέρος του υγιούς παραγωγικού ιστού, και έβαλε την Ευρώπη σε μια διαδικασία αποδόμησης που απειλεί την Ήπειρό μας. Ακόμα πιο σημαντικό, η διετής καθυστέρηση σημαίνει ότι, αντί η ελληνική κυβέρνηση να χρησιμοποιεί το κούρεμα ως διαπραγματευτικό χαρτί με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, σήμερα παρακολουθεί τις διαπραγματεύσεις μεταξύ άλλων μερών που θα προσδιορίσουν το ύψος και την μορφή του κουρέματος και ερήμην των ελληνικών συμφερόντων.

3. Το ύψος του κουρέματος θα κυμανθεί μεταξύ του 60% και του 80%, ανεξάρτητα από το νούμερο που θα ανακοινωθεί αύριο. Μην ξεχνάμε ότι την 21η Ιουλίου είχε αποφασιστεί ότι τα ομόλογα δεν θα κουρευτούν ως προς την ονομαστική τους αξία αλλά απλώς θα επιμηκυνθεί η διάρκεια τους στα 30 χρόνια. Το κούρεμα του 21% που λέγαμε ότι προέκυψε τότε υπολογίστηκε "διαχρονικά", λαμβάνοντας υπ´ όψη τις απώλειες τόκων από την επιμήκυνση. Η διάφορα με το νέο κούρεμα είναι ότι θα κουρευτεί και η ονομαστική αξία. Όπερ μεθερμηνευόμενο, μια διαγραφή του μισού της ονομαστικής αξίας των ομολόγων αντιστοιχεί, διαχρονικά, σε πάνω από 85% κούρεμα.

4. Αν το κούρεμα μπορούσε να γίνει χωρίς να έρθει πακέτο με άλλες εξελίξεις, τότε όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερα για την Ελλάδα και τους έλληνες. Όπως και στην περίπτωση της General Motors η οποία κούρεψε το 90% του χρέους της, το 2009, για να καταφέρει να ξανασταθει στα πόδια της, το κούρεμα δίνει στον υπερχρεωμένο την ευκαιρία της ανάκαμψης.

Οπότε; Το κούρεμα είναι αναπόφευκτο, πρέπει να είναι μεγάλο (για να έχει νόημα) και οι επιπτώσεις του στην ζωή μας, εδώ που φτάσαμε μετά από την διετή καθυστέρηση, εξαρτάται από το πακέτο εξελίξεων μέσα στο οποίο θα μας έρθει. Ας δούμε τις πιο σημαντικές από αυτές:

Α. Επίπτωση στις τράπεζες: Εξ αρχής, όσοι μας έλεγαν ότι ένα κούρεμα θα ήταν καταστροφικό, επιχειρηματολογούσαν πως θα έπληττε τις τράπεζες (που είναι εκτεθειμένες πράγματι παρά πολύ στο δημόσιο χρέος της χώρας). Ο κόσμος άκουγε αυτό το επιχείρημα, φοβόταν για τις καταθέσεις του, και έτσι απευχόταν το μεγάλο κούρεμα. Άποψη μου ήταν και παραμένει ότι οι τράπεζες είναι πτωχυμένες ανεξάρτητα του κουρέματος και πως όσο πιο γρήγορα επανακεφαλαιωποιηθούν από το EFSF τόσο το καλύτερο. Όσο για τις καταθέσεις, παραμένουν ασφαλείς όσο υπάρχει το ευρωσύστημα και η Γερμανία δεν φεύγει από αυτό. Άρα, το μέγεθος του κουρέματος δεν απειλεί τις καταθέσεις παρά μόνο το δικαίωμα των τραπεζιτών να παραμείνουν στο τιμόνι τραπεζών που πτωχεύσαν υπό την πρωτοκαθεδρία τους. Συμβουλή: Μην αφήνετε τους τραπεζίτες να σας πείθουν πως τα συμφέροντα τους ταυτίζονται με τα δικά σας. Εκείνοι έχουν λόγο να τρέμουν το κούρεμα. Οι καταθέτες όχι.

Β. Επίπτωση στα ασφαλιστικά ταμεία: Πράγματι, τα ασφαλιστικά ταμεία είναι και αυτά εκτεθειμένα στο ελληνικό δημόσιο χρέος και μια μεγάλη διαγραφή του τελευταίου θα εντείνει τα μεγάλα προβλήματα που ήδη αντιμετωπίζουν. Θα μου επιτρέψετε όμως να πω ότι η βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων θα εξαρτηθεί από την τιθάσευση της ύφεσης. Όσο η απασχόληση μειώνεται, μειώνονται οι εισφορές και τα ταμεία οδηγούνται στην πτώχευση ακόμα και χωρίς κούρεμα. Με απλά λόγια, δεδομένου ότι το κούρεμα είναι αναγκαία, αν και όχι ικανή, συνθήκη για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα, το επιχείρημα εναντίον του κουρέματος για χάρη των ταμείων δεν στέκει.

Γ. Επίπτωση στην Ιταλία και στην Ισπανία: Μην ξεχνάμε ότι η ανόητη συμφωνία της 21ης Ιουλίου έριξε στον Καιάδα της Κρίσης τις δυο αυτές χώρες βάζοντας την ευρωζώνη στην τελική ευθεία της αποδόμησης. Το ερώτημα λοιπόν που πρέπει να μας απασχολεί πάνω από όλα αφορά τον αντίκτυπο που θα έχει το νέο ελληνικό κούρεμα στην βιωσιμότητα του Ιταλό-ισπανικου χρέους. Δυο είναι τα σημεία που μας καίνε, ως έλληνες. Πρώτον, η ισχυρή πιθανότητα να προσπαθήσει η Γερμανία να καταστήσει το ελληνικό κούρεμα τόσο κακό ως προηγούμενο, ώστε να μην περάσει από το μυαλό των Ιταλών ότι ένα δικό τους κούρεμα θα ήταν μια λύση για την γειτονική χώρα. Δεύτερον, η επικείμενη συμφωνία να είναι τόσο σαθρή όσο εκείνη του Ιουλίου που να πυροδοτήσει μια νέα, εκρηκτικότερη φάση της Κρίσης που θα οδηγήσει την ευρωζώνη σε περιπέτειες που δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να ανασάνει, όπως θα έπρεπε, από το κούρεμα.

Συμπερασματικά, να μην φοβόμαστε το κούρεμα και να μην θεωρούμε ότι όσο πιο μεγάλο τόσο χειρότερα για εμάς. Το κούρεμα έπρεπε να έχει γίνει πριν δυο χρόνια, ή τουλάχιστον να το έχουμε χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό μέσο. Τι θα σημάνει τώρα πια για την καθημερινότητα του πολίτη δεν εξαρτάται από το ποσοστό που θα ανακοινωθεί. Εξαρτάται (1) από τον αντίκτυπο που θα έχει στην Ιταλία και στις Γάλλο-γερμανικές τράπεζες και (2) από το κατά πόσον οι πλεονασματικές χώρες θα προσπαθήσουν να συνδέσουν το κούρεμα με μέτρα που στόχο δεν θα έχουν την βελτίωση της ελληνικής οικονομίας αλλά νέες τιμωρίες για τους έλληνες προς παραδειγματισμό των Ιταλών. Για αυτό τον λόγο, έστω και στην ύστατη αυτή στιγμή καλώ την κυβέρνηση να διανοηθεί, για πρώτη φόρα, να πει ένα μεγάλο ΌΧΙ. Μόνο έτσι το κούρεμα θα δώσει στην χώρα, αντί να της κόψει κι άλλο την, ανάσα που τόσο έχει ανάγκη.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Γιάννης Βαρουφάκης: Δελτίον Κρίσης: 21.10.11


Από τό Protagon

21/10/2011



Κάθε Παρασκευή, το Δελτίον Κρίσης του protagon.gr παρουσιάζει ένα απάνθισμα νέων και σχολίων από το ευρωπαϊκό/παγκόσμιο μέτωπο της Κρίσης.

 Το σημερινό Δελτίο θα είναι λιτό.

 Σκόπευα να προλογίσω το σύνηθες απάνθισμα αναγνωσμάτων του Δελτίου με προβλέψεις και εκτιμήσεις για την επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της Κυριακής. Δεν νομίζω ότι αξίζει ο κόπος. Η ευρωπαϊκή ηγεσία, είναι προφανές, δεν έχει την ικανότητα, ούτε καν υπό την πίεση των ραγδαίων εξελίξεων, να παραγάγει σοβαρή ευρωπαϊκή πολιτική.

 Κατόπιν σκέφτηκα να αναφερθώ στα χτεσινά γεγονότα εντός και εκτός της Βουλής των Ελλήνων. Κατέληξα στο συμπέρασμα πώς ό,τι έχω να πω για αυτά το έχει πει κάποιος άλλος πολύ καλύτερα και λιτότερα:

 Η αποτυχία αιωρείται πάνω από το Κράτος σαν μεγάλη λύπη. Και στα μάτια των ανθρώπων αντανακλάται η αποτυχία. Και στα μάτια των πεινασμένων φουντώνει ο θυμός. Στις ψυχές των ανθρώπων τα σταφύλια της οργής γιομίζουν, γιομίζουν και βαραίνουν για τον τρύγο. [Απόσπασμα από Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath), του John Steinbeck, Νέα Υόρκη: The Viking Press,1939]

 Κατόπιν αυτού, συνεχίζω με τα δημοσιεύματα της εβδομάδας:
 Ποιος είναι ο λόγος που η Ευρώπη δεν καταφέρνει να βρει τον βηματισμό της; Που, αν και όλοι παραδέχονται ότι οι τράπεζες πρέπει να εκκαθαριστούν, η Σύνοδος δεν πρόκειται να πάρει παρά κοσμητικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση; Προφανώς επειδή η συντεχνία των πτωχευμένων ευρωπαϊκών τραπεζών ανθίσταται, επιμένοντας στο αναφαίρετο δικαίωμά τους να κρατούν τον έλεγχο των τραπεζών εκείνοι που τις οδήγησαν στην πτώχευση με τα χρήματα του ευρωπαϊκού δημοσίου και, σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν να μην τους επιβάλουν μερική διαγραφή του ελληνικού χρέους. Διαβάστε εδώ για τις απειλές τους.
 Την ώρα που οι G-20 πιέζουν την Ευρώπη να δράσει επί τέλους, η Ευρώπη ψειρίζει το ελληνικό κούρεμα.
 Οι σοβαροί άνθρωποι έχουν φτάσει να τρίβουν τα μάτια τους με την ανοησία των ευρωπαίων ηγετών. Τόσο έχουν απηυδήσει που, όταν μιλάνε στους ευρωπαίους, προσπαθούν να τα λένε απλά και να μιλάνε αργά μπας και τους καταλάβουν! Σαν να μιλάνε σε διανοητικά καθυστερημένους. Στο άρθρο αυτό του Bloomberg  ο συγγραφέας λέει στους ηγέτες μας πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα: “Αυτό που θα έπρεπε να είναι μέρος της νέας συμφωνίας είναι η δολοφονία της πιθανότητας, ακόμα και της πιο αμυδρής πιθανότητας, ενός κουρέματος του χρέους της Ιταλίας και της Ισπανίας.”  Να το πω απλά: Το ότι έφτασε το Bloomberg να γράφει κάτι τόσο οφθαλμοφανές σημαίνει ότι στην σημερινή τραγελαφική Ευρώπη τίποτα το λογικά αυταπόδεικτο δεν μπορεί να παρθεί ως δεδομένο.
 Στο μεταξύ, οι ηγέτες μας τον χαβά τους. Οι Γάλλοι επιμένουν να μετατραπεί το EFSF σε τράπεζα έτσι ώστε η ΕΚΤ να τυπώνει χρήμα και να το δίνει στο EFSF (δήθεν με εγγυήσεις τις εγγυήσεις που έχουν δώσει τα κράτη-μέλη στο EFSF ώστε αυτό να αγοράζει τα ομόλογα της Ιταλίας και της Ισπανίας αλλά και, επί πλέον, να επανακεφαλαιοποιήσει τις ρημαγμένες τράπεζες (ιδίως τις γαλλικές). Η ιδέα αυτή είναι καταστροφική. Με απλά λόγια, όταν πάρεις ένα τοξικό ταμείο και το μεγεθύνεις μέσω  υπερσυμπιεστή, καταλήγεις με ένα τοξικό-turbo. Από την άλλη, η ιδέα που προκρίνουν οι Γερμανοί (δηλαδή την μετατροπή του EFSF σε ασφαλιστική εταιρεία η οποία ασφαλίζει τους αγοραστές Ιταλικών και Ισπανικών ομολόγων σε περίπτωση κουρέματος) μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από τοξικότητα αλλά κρίνεται επιεικώς ανεπαρκής. Δείτε εδώ γιατί.
 Αμέσως μετά την 21η Ιουλίου, όταν όλοι πανηγύριζαν, έγραφα στο protagon ότι το μεγάλο θύμα της απόφασης εκείνης θα ήταν η Ιταλία, η Ισπανία και στο, τέλος, η πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας. Δεν άργησε να λαλήσει κι αυτός ο κόκορας. Ήδη ο Πρόεδρος Sarkozy βλέπει την διαπραγματευτική του ισχύ να χάνεται λόγω της χειροπιαστής πιθανότητας υποβάθμισης της Γαλλίας. Διαβάστε αυτό.
 Σπουδαίο άρθρο της Deutsche Welle που καταδεικνύει κάτι που λίγοι τολμούν να πουν: Αν η Ελλάδα είναι η μία πλευρά του προβληματικού ευρωπαϊκού νομίσματος, η Γερμανία είναι η άλλη.
 Στο ίδιο μήκος κύματος, η Financial Times εξηγεί πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την Κρίση του ευρώ την ώρα που οι γερμανικές εξαγωγές ωφελούνται από αυτήν. Αν όμως το ευρώ καταρρεύσει, λόγω της αδυναμίας του Βερολίνου να κατανοήσει ότι η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, μια Μεγάλη Ύφεση παραμονεύει στο διάβα της Γερμανίας. Με το που θα δημιουργηθεί το νέο μάρκο οι πελάτες των γερμανών θα αρχίζουν να αγοράζουν bunds (γερμανικά ομόλογα) αντί για Benz (Μερσεντές).
 Πιο γενικά, αλλά επί του ιδίου θέματος, ο Martin Wolf δημοσίευσε ένα χρήσιμο άρθρο για τις ενδο-ευρωζωνικές ανισορροπίες που προκάλεσαν μεν την Κρίση αλλά για τις οποίες κανένας δεν τολμά να μιλήσει σοβαρά σε επίπεδο Συνόδων Κορυφής.
 "Οι συνήθεις κανόνες του καπιταλισμού βρίσκονται σε αναστολή. Πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και να παρέμβουμε πολιτικά άμεσα και χωρίς περιστροφές. Μόνο τότε θα συνέλθουν οι τράπεζες και η οικονομία της Ευρώπης." Τάδε έφη αρθογράφος της Financial Times...
 Είναι δυνατόν να σοβαρολογούν; Να θεωρούν πως μπορεί η ανάπτυξη να προκύψει μέσα από την "επεκτατική λιτότητα"; Κι όμως, το πιστεύουν - λέει εμβρόντητος ο Paul Krugman.
 Το αβάσταχτο κόστος της ελληνικής λιτότητας. Μια έρευνα των Financial Times που δείχνει ότι οι αυξήσεις φόρων και ο μειώσεις μισθών στην Ελλάδα, το 2011 μόνο, μείωσαν το μέσο διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα κατά 14% – δηλαδή €5.600 για κάθε νοικοκυριό.
 Όταν η Αυστραλέζικη κρατική τηλεόραση αναρωτιέται τι συμβαίνει στην Ελλάδα και γιατί οι Έλληνες αντιδρούν στην ασκούμενοι πολιτική, σκέφτηκα πως η απάντηση που θα τους αγγίξει δεν μπορεί παρά να χρησιμοποιεί την παραβολή της απόβασης της Καλλίπολης (κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου). Δείτε την σχετική συνέντευξη εδώ.
 Στο μεταξύ οι ιρλανδικές οικογένειες αντιπαλεύουν την οικτρή πραγματικότητα του να γνωρίζουν ότι, και να πουλήσουν το σπίτι τους, δεν θα μπορούν να ξεπληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο. Το λεγόμενο, αγγλιστί, negative equity.
 Στο άλλο μέλος του κλαμπ των επισήμως πτωχευμένων, στην Πορτογαλία, νέα μέτρα λιτότητας έρχονται να προστεθούν στα αρχικά λόγω (σας θυμίζει κάτι αυτό;)... υστέρησης εσόδων!
 Περνώντας στην άλλη όχθη της Μάγχης, ένας ευρωσκεπτικιστής Λόρδος, ο Lord Wolfson (μέλος και χρηματοδότης του Συντηρητικού Κόμματος, ιδιοκτήτης των καταστημάτων Next) θεσμοθέτησε Βραβείο 250 χιλιάδων στερλινών για τον οικονομολόγο, ή την ομάδα οικονομολόγων, που θα προτείνει τον βέλτιστο μηχανισμό με τον οποίο μία χώρα-μέλος της ευρωζώνης μπορεί να δρομολογήσει την αποχώρησή της από το κοινό νόμισμα. Δείτε εδώ το σχετικό δημοσίευμα. [Αν θέλετε να δείτε πως σχολίασα το Βραβείο αυτό στο BBC, πατήστε εδώ και πηδήξτε στο 35'.]
 Από την άλλη μεριά του Αιγαίου, η Τουρκική οικονομία καλπάζει. Όμως οι κίνδυνοι μιας κρίσης καιροφυλακτούν.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: "Να μην χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλουμε"

Από τό "Ενοριακό ιστο-Λόγιο"




Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΑΝΤΙ, 13.1.2007

Στις μέρες μας που φαίνεται να έχουμε χάσει τον μπούσουλα ακόμη και όσοι θα έπρεπε να είναι φως !! μια παλιά συνέντευξη που μοιάζει τόσο επίκαιρη..

Απόστολος Διαμαντής: Πώς εσείς, ένας απόφοιτος της ψυχολογίας, στραφήκατε στη θεολογία;

Νικόλαος Λουδοβίκος: Προέρχομαι από την ψυχολογία, σπούδασα ψυχολογία. Και στη συνέχεια, μέσω αγιορειτών, πέρασα στην ορθόδοξη θεολογία. Και διάβασα απευθείας τους Έλληνες πατέρες. Στο έργο μου στέκομαι κριτικά απέναντι στο σχήμα του υπαρξισμού, που έχει υιοθετηθεί από κάποιους Έλληνες θεολόγους, το οποίο έχει τη ρίζα του στον Αυγουστίνο (Augustinus) και στον Πλωτίνο. Ότι δηλαδή η ψυχή είναι ουράνια και το σώμα επίγειο. Και έτσι μιλάνε για τη φύση σαν κάτι από το οποίο πρέπει να εξέλθουμε. Αυτός ο διχασμός δεν υπάρχει στους Έλληνες πατέρες, για τους οποίους η ψυχή είναι «λεπτόσωμον πνεύμα».

ΑΔ: Αυτά βεβαίως είναι δύσκολο κανείς να τα παρακολουθήσει, ένας απλός άνθρωπος...

ΝΛ: Δεν είναι καθόλου. Οι απλοί άνθρωποι τα βιώνουν εμπειρικά, από την συμμετοχή τους στην εκκλησιαστική ζωή. Γίνονται παράδοση. Το πρόβλημα είναι με τη σχηματική σκέψη των «μορφωμένων», δεξιών και αριστερών και κεντρώων. Τα κλισέ για την αριστερά είναι δυο τρεις κατηγοριούλες: μεσαίωνας = συμφορά, διαφωτισμός = ανάσταση, εκκλησία = Χριστόδουλος, δηλαδή τάφος ανεωγμένος. Οι δεξιοί ταυτίζουν, από την άλλη, όλη την ορθόδοξη παράδοση με οτιδήποτε πράττει η κρατούσα εκκλησία. Όμως την ορθή σχέση με όλα αυτά την έχει η μοναστική παράδοση και ο απλός λαός, ο οποίος «κράτησε το βήμα ενός χαμένου χορού», όπως είχε πει κάποτε και ο Διονύσης Σαββόπουλος.

ΑΔ: Τι ακριβώς είναι αυτό που γνωρίζει ο απλός λαός;

ΝΛ: Τα γνωρίζει από τον παππού και τη γιαγιά. Είναι μερικά απλοϊκά, αλλά ταυτόχρονα πολύ βαθιά πράγματα. Η γιαγιά μου στην Πορταριά, μια γυναίκα σχεδόν αγράμματη, που ίσα ίσα μπορούσε να διαβάσει, με κράταγε στα γόνατά της και μου έλεγε: «Κοίτα να δεις. Ο Θεός είναι η αγάπη. Σε κρατάει στην αγκαλιά του, όπως κάνω τώρα εγώ». Δεν είναι ο τιμωρός ο Θεός. Θέλει να σου κάνει όμορφη τη ζωή. Και όταν εγώ, νεαρός, είχα επαναστατήσει, και ο πατέρας μου φώναζε που γυρνούσα αργά, η γιαγιά μου ήταν μια ανοιχτή αγκαλιά. Αυτό, βέβαια, που έχουν οι απλοί άνθρωποι πρέπει να γίνει λόγος, στοχασμός, για να επηρεάσει τα πράγματα, να φτιάξει πολιτισμό.

ΑΔ: Αν δεν γίνει; Αν μείνει μόνον ως παράδοση;

ΝΛ: Τότε θα έχουμε αυτό το πρόβλημα που είχαμε στην Ελλάδα όταν φτιάξαμε το κράτος το 1830. Η κεφαλή ήτανε φερμένη από τη δύση. Υπήρξε μια απόσταση μεταξύ κράτους και γένους. Ήταν υπαρξιακή διαφορά, μεγάλη. Ο Κουμανούδης, ο Σαρίπολος, ο Ροΐδης δεν καταλάβαιναν καθόλου τι γινόταν στο λαό. Πάρτε τον Κωνσταντίνο Τσάτσο. Έχετε διαβάσει την «λογοδοσία μιας ζωής»; Εκεί λοιπόν θα δείτε ότι ο Τσάτσος μεγάλωσε με μία γκουβερνάντα Γαλλίδα, μία Γερμανίδα. Από μωρό. Δεν καταλάβαινε καθόλου πού ακριβώς βρισκόταν• ζούσε μεταξύ Τεργέστης, Παρισίων και Λονδίνου. Διοίκησε αυτόν τον τόπο που δεν καταλάβαινε καθόλου. Μόνον στο τέλος της ζωής του ο Σεφέρης τού έδειξε την Ελλάδα: κοίταξε εδώ, του είπε, κοίταξε εκεί. Και ο Τσάτσος έμεινε σαστισμένος. Αυτή η έκπληξη φαίνεται καθαρά στο βιβλίο του• τώρα, λίγο πριν το τέλος της ζωής του, άρχισε να καταλαβαίνει. Αλλά και πάλι πέθανε νεοκαντιανός.

AΔ: Ο Σεφέρης πώς κατάλαβε;

ΝΛ: Εδώ είναι άλλη ιστορία. Ο Ελύτης το ίδιο. Βουλιάζουν μέσα στη γη τους• σαν το σφουγγάρι• και έπαιρναν όλη την αίσθηση της Ελλάδας• και έλεγαν πράγματα σπουδαία, ακόμη και αν δεν καταλάβαιναν απολύτως με το μυαλό τους τι ακριβώς έλεγαν• αλλά τα έλεγαν. Έχω φίλους ευρωπαίους, ορθοδόξους, και μου λένε: διάβασε Ελύτη• τα πάντα είναι γεμάτα φως• αυτός είναι ο λόγος των όντων. Για μας τους Έλληνες, ο Θεός είναι τόσο υπερβατικός, που γίνεται ταυτόχρονα ενδοκόσμιος.

ΑΔ: Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην δύση και την ελληνορθόδοξη παράδοση πάνω στο ζήτημα της πτώσης, στο ζήτημα της φύσης του κακού;

ΝΛ: Ο Αυγουστίνος, για να πολεμήσει τον πελαγιανισμό, που έδινε μια σκανδαλώδη ελευθερία στον άνθρωπο -ο άνθρωπος περίπου κάνει ό,τι θέλει και είναι ο μοναδικά υπεύθυνος- είπε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι: ο άνθρωπος έχει υποστεί μία πτώση. Και η αμαύρωση αυτή, στον Αυγουστίνο, είναι πολύ σημαντική, είναι εντός της φύσεως του ανθρώπου: αυτή είναι μία θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην ανατολή και τη δύση για τη φύση του κακού. Στον Μάξιμο όμως, στους Έλληνες πατέρες, βλέπουμε ότι η πτώση της φύσεως είναι ακατηγόρητη. Είναι η πτώση της προαιρέσεως που συμβαίνει. Δεν φταίει η φύση μας. Σαν πρόσωπα εκπίπτουμε. Η φύση μπαίνει στον δρόμο που την βάζουμε εμείς, προσωπικά.

ΑΔ: Επομένως και στο ζήτημα της ηθικής, η ελληνική ορθόδοξη παράδοση είναι πιο ανεκτική από την δυτική;

ΝΛ: Οι Έλληνες πατέρες δεν είναι ηθικιστές. Δεν μιλάνε ενάντια στο σεξ, για παράδειγμα. Η προαίρεσή μου ευθύνεται -δεν πρέπει να καταφρονούμε την φύση. Το μυαλό και το σώμα είναι του Θεού. Μην τα ακουμπάτε, λένε οι πατέρες μας, διότι υπάρχει η ελευθερία του προσώπου που επιλέγει το δρόμο. Αυτό ο Αυγουστίνος δεν το κατάλαβε. Σαν πρώην μανιχαίος δυιστής, νόμισε ότι ναι μεν το σώμα είναι πλάσμα του Θεού, πλην όμως ξέπεσε κι έχει κακή φύση κι επομένως υπάρχει γι' αυτό μια κληρονομική ενοχή, η οποία μεταβιβάζεται. Για τους Έλληνες όμως, το κακό είναι υπόθεση προαιρέσεως• υπόθεση της επιλογής του προσώπου, όχι της φύσεως. Γι' αυτό και ο Ρουσό (Rousseau )μιλάει για την καλή φύση του ανθρώπου και ο Ντε Σαντ (De Sade) για την κακή: από αντίδραση, κυρίως στην καλβινική ηθική. Στην δυτική παράδοση η φύση ενοχοποιείται: πάρτε για παράδειγμα το σεξ, το οποίο είναι βουτηγμένο στην ενοχή. Τα πάντα ενοχοποιούνται. Σ' εμάς όμως δεν τίθεται τέτοιο θέμα.
Βλέπετε τι αγώνα κάνει ο Γρηγόριος Παλαμάς για να μην χάσουμε κάτι από τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος: προσέξτε, λέει, όλα αυτά είναι Θεόπλαστα! Να μην τα χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλουμε, ναι. Διότι «ουδέν κακόν εν τη φύσει, ουδέν απόβλητον». Αγιάζονται όλα από την ευχαριστία. Ό,τι και να 'ναι.

ΑΔ: Ναι, αλλά οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις δίνουν άλλη εικόνα από την δική σας: κατηχητικά, ηθικολογία αφόρητη, αυστηρές εντολές προς τους πιστούς. Και καμία ανοχή προς το διαφορετικό.

ΝΛ: Σωστά. Αλλά αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την ορθόδοξη παράδοση. Είναι δυτικές επιρροές, είναι απευθείας η λογική του 'Ανσελμου (Anselm) μέσα στην δική μας εκκλησία. Για παράδειγμα, το βιβλίο «μετάνοια» του αρχηγού της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστα, είχε κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα και ήταν μέσα σ' όλα τα ελληνικά σπίτια. Είναι 100% 'Ανσελμος: ο Θεός, που τιμωρεί το αμαρτωλό ανθρώπινο γένος και τον υιό του ακόμα, ο οποίος ενσαρκώνεται με σκοπό να τιμωρηθεί! Λοιπόν, διάβαζε η καημένη η γιαγιά μου αυτό το πράγμα και τα 'χανε. Γιατί ήταν μια γυναίκα που ήξερε μόνο την αγάπη και το καντηλάκι που άναβε, που έβλεπε τον Θεό σαν αγάπη. Και της είπα κάποτε να μην ασχολείται -«αυτά δεν είναι δικά μας», της είπα.

ΑΔ: Οι δυτικοί λοιπόν έχουν καθαρά δικανική, νομικίστικη προσέγγιση του θείου...

ΝΛ: Εντελώς. Λέει ο 'Ανσελμος: γιατί έγινε η ενσάρκωση; Για να τιμωρηθεί ο υιός του Θεού στη θέση του ανθρώπου. Λέει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος: η ενσάρκωση έγινε «δια το αγιασθήναι τω ανθρωπίνω του Θεού, τον άνθρωπον». Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή. Και συνεχίζει ο Θεολόγος: το μόνο που θέλει ο Θεός είναι να σταματήσει τη φθορά.
'Αντε τώρα να χτίσεις πάνω σ' αυτή τη θέση των Ελλήνων πατέρων νομικισμό! Δεν μπορείς με τίποτα. Γι' αυτό πολλοί Γάλλοι συμφοιτητές μου έλεγαν για μας τους Έλληνες, έκπληκτοι: «vous êtes anarchistes» (είστε αναρχικοί)!

ΑΔ: Αλήθεια είναι. Εμείς έχουμε μόνον αυτεξούσιον...

ΝΛ: Έχουνε στη δύση τις ποινές• τα επιτίμια. Εδώ σε μας λες «σκότωσα!» και πας στον παπά σου• σε ρωτάει: «σκότωσες; ένα μήνα δεν θα φας κρέας και έλα μετά να τα πούμε»! Εμείς οι Έλληνες έχουμε βάλει στη θέση του δικανισμού την οικονομία: το να ζυγίζεις τα πράγματα ανάλογα με τις συνθήκες, όχι αυστηρά με τον νόμο, απρόσωπα. Αυτό η Αρβελέρ το λέει ωραία για το Βυζάντιο, πως στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο του Βυζαντίου κυριαρχεί η οικονομία: βλέπεις στον άλλο την καρδιά του, την ταλαιπωρία του, την ψυχή του και του ανοίγεις τον δρόμο.

ΑΔ: Ναι, αλλά η ελληνική εκκλησία έχει κάνει αφορισμούς...

ΝΛ: Αυτά είναι περιθωριακά φαινόμενα. Ασήμαντα, σε μικρή κλίμακα. Ακόμη και αν έγιναν, δεν συμφωνούν με την παράδοσή μας. Αν δείτε στη Γαλλία, μόλις πριν λίγα χρόνια καταργήθηκε η λογοκρισία στην έκδοση θεολογικών βιβλίων. Σε μας δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.

ΑΔ: Η σημερινή ηγεσία της ελληνικής εκκλησίας δεν στρέφεται κάπως προς την οργανωσιακή μορφή; Επί Σεραφείμ έμοιαζε περισσότερο παραδοσιακή. Σήμερα μιλάει πολύ και παρεμβαίνει έντονα. Ακόμη και πολιτικά.

ΝΛ: Ο εθναρχικός ρόλος του αρχιεπισκόπου φαίνεται ακόμη και στην ενδυμασία του, που μετά τον 16ο αιώνα φέρει το εγκόλπιο και την μίτρα.

Είναι σύμβολα κοσμικής εξουσίας. Αυτοκρατορικής. Για εκείνα τα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν απαραίτητα: ήταν εθναρχικός ο ρόλος του δεσπότη. Σήμερα όμως όχι. Διότι έτσι προσβάλλεται κάπως η εσχατολογική φύση της εκκλησίας.

ΑΔ: Έχουν εκλείψει όμως οι ιστορικοί λόγοι στην Ελλάδα για τον εθναρχικό ρόλο της εκκλησίας;

ΝΛ: Με την έννοια εκείνη σαφώς και έχουν εκλείψει.

ΑΔ: Για σκεφτείτε λίγο τον Μακάριο... Ή τους δεσπότες στον μακεδονικό αγώνα...

ΝΛ: Αυτό γίνεται κατ' εξαίρεσιν. Δεν υπάρχει στο κανονικό δίκαιο της εκκλησίας κανένα απολύτως έρεισμα για αναγνώριση εθναρχικού ρόλου στην εκκλησία. 'Αλλο πράγμα είναι να έχει άποψη η εκκλησία για τα κοινωνικά ή τα πολιτικά ζητήματα. Αυτό είναι φυσικό. Διότι η πολιτική έχει και πνευματική διάσταση. Και αν η εκκλησία παρεμβαίνει για να μας το θυμίσει, αυτό είναι ευπρόσδεκτο, αρκεί να μην γίνεται κόμμα, παράταξη και κατεβαίνει στις εκλογές! Αν πρόκειται για εθναρχία στο πνευματικό επίπεδο, ναι. Αλλά όσοι λένε ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλάει η εκκλησία για πολιτικά ζητήματα, μάλλον το λένε εκ του πονηρού.

ΑΔ: Έπρεπε να αντιδράσει η εκκλησία στο θέμα των ταυτοτήτων;

ΝΛ: Το πράγμα είναι κάπως περίπλοκο. Να θυμίσω την παράδοσή μας: το βυζαντινό κράτος ήταν κράτος υπαρξιακό. Δεν ήταν το θεσμικό δυτικό κράτος του μακροϊστορικού σκοπού. Το βυζαντινό κράτος ήταν ένα κράτος μικροϊστορικών σχέσεων• το δυτικό κράτος όμως είναι ένα κράτος εσωστρεφών ατόμων που ενώνονται για κάποιο σκοπό, ας πούμε τη δημοκρατία, την ευημερία, την κυριαρχία. Και αυτό έρχεται από τη θεολογία του Αυγουστίνου, όπου η ουσία και η βούληση του Θεού ταυτίζονται. Ο δυτικός Θεός πρέπει να αποδεικνύει συνέχεια ότι είναι Θεός, με την εκδήλωση της βούλησής του• είναι αναγκασμένος να φτιάξει αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι παντοκράτορας. Να δείξει ότι κυριαρχεί. Από δω απορρέει το θεσμικό κράτος, διότι είμαστε συναγμένοι για έναν εξωτερικό σκοπό. Στους Έλληνες πατέρες όμως, διακρίνεται η ουσία από την βούληση του Θεού. Ο Θεός δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα.

ΑΔ: Στην ελληνορθόδοξη παράδοση, στο Βυζάντιο, γιατί είμαστε συναγμένοι;

ΝΛ: Δεν ξέρουμε γιατί. Η κοινωνία είναι ο σκοπός. Υπάρχουν οι σκοποί των πολλών, οι οποίοι ενώνονται όταν το αποφασίσει η κοινότητα και όπου πάει. Δεν είναι εξωτερικός σκοπός. Αυτό είναι το υπαρξιακό βυζαντινό κράτος, όπου οι σχέσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία από τον σκοπό. Και σε μας σήμερα ισχύει αυτό: όταν έρχεται ένας φίλος, τα αφήνουμε όλα και λέμε κάτσε να τα πούμε. Αυτό για ένα δυτικό είναι ακατανόητο. Θα σου πει δεν γίνεται. έχω δουλειά. Επομένως ο ορθόδοξος βάζει πάνω από τον νόμο τη σχέση κοινωνίας. Στη δύση έχουμε ενδοβολή του νόμου. Ο 'Αγγλος ή Γάλλος έχουν ενσωματώσει τον νόμο: αγωνιστείτε να πείσετε έναν 'Αγγλο να φοροδιαφύγει! Ποτέ δεν θα τα καταφέρετε!

ΑΔ: Και όλα αυτά πώς σχετίζονται με το θέμα των ταυτοτήτων;

ΝΛ: Σχετίζονται. Διότι όπως σας είπα, στη δική μας παράδοση προέχει όχι νόμος, αλλά η κοινότητα. Οι σχέσεις επομένως μπορεί, παρά τις αποφάσεις της πολιτείας, ο λαός να θέλει αναγράφεται το θρήσκευμα, διότι έτσι αναγνωρίζει μια κοινωνία σχέσεων. Δεν το βλέπει νομικά το θέμα. 'Αλλο τώρα αν οι αντιδράσεις της εκκλησίας μας ήταν υπερβολικές.

Εκεί να το συζητήσουμε. Ίσως να ήθελε άλλο χειρισμό το θέμα, από την πλευρά της εκκλησίας.


_________________________________________

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος γεννήθηκε στον Βόλο το 1959. Σπούδασε Ψυχολογία, Παιδαγωγική, Θεολογία και Φιλοσοφία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι (Σορβόννη [Paris4] και Institut Catholique de Paris) και το Cambridge. Είναι διδάκτορας Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1990).
Εργάστηκε στο ερευνητικό κέντρο για τον Αρχέγονο Χριστιανισμό Tyndale House του Cambridge και δίδαξε ή έδωσε σεμινάρια στο Κέντρο Προχωρημένων Θεολογικών και Θρησκευτικών Σπουδών (C.A.R.T.S.) της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Cambridge, στο Πανεπιστήμιο του Durham, δίνοντας επίσης διαλέξεις και σε άλλα Πανεπιστήμια ή Ερευνητικά Κέντρα.
Σήμερα είναι Καθηγητής της Δογματικής και της Φιλοσοφίας στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, επιστημονικός συνεργάτης - συγγραφέας στο Μεταπτυχιακό Θεολογικό Πρόγραμμα του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και part-time λέκτορας στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Cambridge.

Kίνδυνοι και παγίδες στη Μεσόγειο (Από την Αφροδίτη στον Άρη)

Από τόν "Ινφογνώμονα Πολιτικά"

Ένα δυνατό άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου. Διαβάστε το!


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.blogspot.com
Σε ιστορικό, στρατηγικών συνεπειών σφάλμα μπορεί να εξελιχθεί η απόφαση Χριστόφια να ξεκινήσει τώρα, υπό τους δεδομένους όρους, γεωτρήσεις. Ο Κύπριος Πρόεδρος είχε αποφασίσει να αναβάλει δύο μήνες, αλλά προχώρησε υπό την πίεση τρίτης χώρας και οικονομικών παραγόντων. Η έναρξη των γεωτρήσεων συμπίπτει με το κλίμα διάλυσης μετά την παράξενη έκρηξη στο Μαρί και αφόρητες πιέσεις των οίκων αξιολόγησης, παρά την κυπρο-ισραηλινή φιλία.
Ελπίζουμε να διαψευσθούν τα πιο επικίνδυνα σενάρια, αλλά όταν ξεκινάει κανείς τέτοιες υποθέσεις πρέπει να εξασφαλίζεται κατά προτεραιότητα έναντι κινδύνων, όχι να ποντάρει μόνο στην αισιόδοξη εξέλιξη, που ευχόμαστε.
Η Κύπρος έχει κάθε δικαίωμα να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Το πότε και το πώς θα τα ασκήσει, στα πλαίσια ποιάς στρατηγικής, με ποια προετοιμασία, είναι θέμα επιλογής. Δύο υπό κατάρρευση κυβερνήσεις, σε Λευκωσία και Αθήνα, στην κατάσταση που είναι οι δύο χώρες, μπορούν να φέρουν σε αίσιο πέρας μια επικίνδυνη διεθνή κρίση με Τουρκία και Ισραήλ, μπλέκοντας επωφελώς στο μεσανατολικό ηφαίστειο;
Ο «πακτωλός πετροδολαρίων» (εικαζόμενος, αφού παραμένει επτασφράγιστο μυστικό η σύμβαση) και η (τεχνητή) αύξηση αυτοπεποίθησης, λόγω «συμμαχίας» με το Ισραήλ, καθιστούν γοητευτική την προοπτική ερευνών. Για να επιβιώσει βέβαια ένα ποντίκι, πρέπει νάναι σίγουρο ότι το τυρί δεν είναι δηλητηριασμένο και δεν υπάρχει φάκα. Οι ελληνικές «ελίτ» μπορούν να μπουν στη «φάκα» ακόμα και χωρίς τυρί (σχέδιο Ανάν)! Φαντάσου τώρα που υπάρχει μπόλικο. Άλλωστε, αυτές τρώνε το τυρί κι αφήνουν τους Έλληνες στη φάκα.


Timing, τακτική, στρατηγική
Στην πολιτική και τον πόλεμο, το timing έχει τεράστια σημασία. Αν η Γερμανία επετίθετο στην ΕΣΣΔ τον Ιούνιο και όχι τον Αύγουστο 1941, μπορεί να μας κυβερνούσε ακόμα ο Χίτλερ. Εμείς ανοίγουμε θέματα ΑΟΖ, τη στιγμή ακριβώς που ο ελληνικός λαός, το ελληνικό έθνος, τμήμα του οποίου είναι οι Ελληνοκύπριοι, δέχεται μια χρηματοπιστωτική επίθεση που απειλεί με αφανισμό το έθνος, όταν η Ελλάδα είναι διεθνώς και στρατηγικά περισσότερο απομονωμένη από ποτέ, έχει τεθεί εν αμφιβόλω η βασικότερη εθνική της στρατηγική, η ένταξη στην Ευρώπη.
Το 2004 το έθνος όφειλε να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του στην απόκρουση της επίθεσης για την κατάλυση του κυπριακού κράτους (σχέδιο Ανάν). Σήμερα, οφείλει να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του στην απόκρουση της κύριας, θανάσιμης απειλής που δέχεται από τον «χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό», της κοινωνικο-οικονομικής γενοκτονίας, της καταστροφής των οικονομικών-κοινωνικών προϋποθέσεων ύπαρξης της Ελλάδας. Το έθνος δεν είναι φαντασίωση, είναι άνθρωποι με σάρκα και αίμα, δεν μπορεί να ζήσει αν καταστραφούν. Η στιγμή που διαλέξαμε να ανοίξουμε θέματα μοιάζει η χειρότερη δυνατή. Κύρια επιδίωξη στα εθνικά ζητήματα θάπρεπε νάναι τώρα η διατήρηση του status quo, χωρίς παραχωρήσεις. Δεν θα φύγουν τα αέρια από κει που είναι, ούτε κανείς θα καταλάβει την Κύπρο. Το μόνο που μπορεί σήμερα να πάθει η Κύπρος είναι να την πουλήσουν, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, οι ηγέτες της. Κι αν θέλαμε πάντως να ανοίξουμε περίπλοκα παιχνίδια, θα μας χρειαζόταν τελείως άλλο επίπεδο προετοιμασίας/ηγεσίας.


Το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου συνέταξε το σχέδιο Ανάν και το Μνημόνιο. Στη Μέση Ανατολή επελαύνει ο γεωπολιτικός αναθεωρητισμός της «Αυτοκρατορίας των Όπλων», ξεκινώντας από το Ιράκ και «ξεκαθαρίζοντας» τον «άξονα του κακού», Λιβύη, Συρία, Λίβανο, Ιράν τελικά, προτού ασχοληθεί με Κινέζους και Ρώσους. Στην Ευρώπη, ξεδιπλώνεται ο οικονομικός αναθεωρητισμός της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», που άρχισε από την Ελλάδα και απειλεί την ΕΕ. Δεν είναι δύο «αυτοκρατορίες», είναι οι δύο όψεις μίας. Βρεθήκαμε στο κέντρο του οικονομικού κυκλώνα, θέλουμε να συμμετάσχουμε και στο ενεργό ηφαίστειο του κόσμου; Τη ζώνη των εκρηκτικότερων παγκοσμίως μεσανατολικών αντιθέσεων, σε πόλεμο από τότε που ανακαλύφθηκε ο «μαύρος χρυσός» (για άλλους η «κατάρα των πετρελαίων»); Μας χρησιμοποιούν για τη διάλυση της ΕΕ με οικονομικά μέσα, χρειαζόμαστε και μηχανισμό διάλυσής της με γεωπολιτικά;


Εξωτερική πολιτική και ΑΟΖ
Ο γράφων υποστήριξε πολλά χρόνια την ανάγκη μαχητικότερης εξωτερικής πολιτικής, περιλαμβανομένης της ανακήρυξης ΑΟΖ. Ήμουν πολύ απομονωμένος. Το σύνολο σχεδόν των ελίτ όχι μόνο δεν ήθελε τέτοια πολιτική, ή οι δύο χώρες να ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά υποστήριξαν (2004) τη διάλυση του κυπριακού κράτους! Διερωτώμαι, πως έγιναν τώρα όλοι τόσο αποφασιστικοί στις γεωτρήσεις; Που ήταν κρυμμένοι οι αναρίθμητοι «Κλαούζεβιτς», που καλούν την Αθήνα να ανακηρύξει αύριο κιόλας ΑΟΖ (εκκρεμεί από το 1982 !), όταν ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ επιχειρούσαν να αναγκάσουν το κυπριακό κράτος να αυτοκτονήσει; Ούτε καν τους επαγγελματίες «αντιεθνικιστές» και «εθνομηδενιστές» δεν ακούω. Μήπως τελικά, όπως δεν υπάρχει τίποτα το αυτόφωτο στον «ενδοτισμό», δεν υπάρχει τίποτα αυτόφωτο και στον «υπερπατριωτισμό»;
Ο Ρήγας, αποτιμώντας τα Ορλωφικά, διακήρυξε ότι το έθνος πρέπει να στηρίζεται προπάντων στις δικές του δυνάμεις. Παρέμεινε φωτεινή εξαίρεση. Η διαχρονική υποτέλεια σχεδόν όλων των ελληνικών ελίτ ήταν κύριο πρόβλημα των Ελλήνων στη διάρκεια δύο αιώνων που δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε κράτος/ηγεσίες που να συνιστούν εθνικά υποκείμενα. Αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματά μας, χρειαζόμαστε ελληνικό κόμμα, για να κάνει στη συνέχεια επωφελείς συμμαχίες.


Ετερόφωτη «στρατηγική» και η «συμμαχία» με το Ισραήλ
Δεν πρέπει να είμαστε αντίθετοι στην αναβάθμιση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, δυνάμει σημαντικό κεφάλαιο μιας απαραίτητης, πολύπλευρης διπλωματίας, με την ιδιαίτερη προσοχή που επιβάλλει η περίπτωση. Το πρόβλημα των «ελίτ» είναι ότι αδυνατούν να ασκήσουν ισοτιμία, να κάνουν στρατηγικό διάλογο, να ελέγχουν τα δεδομένα. Ασκούν υποτέλεια, «χάφτουν» αμάσητα όσα τους λένε, χρησιμοποιούνται, δεν χρησιμοποιούν.
Τι θα κάνει η Ελλάδα αν η Τουρκία ανοίξει θέμα Καστελλόριζου; Θα υπερασπιστεί τις θέσεις της διακινδυνεύοντας κρίση, που είναι το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή; 'Η θα κάνει αυτό που δήλωσε προκαταβολικά ο Υπουργός Άμυνας, θα «αποφύγει νέα Ίμια», αποδεχόμενη δηλαδή εξουδετέρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς καν απόπειρα αντίστασης; Θα πάει τώρα στην Ευρώπη, να ζητήσει αλληλεγγύη, αν συμβεί κάτι; Μια προβλεπτική ηγεσία αποφεύγει να πηγαίνει σε τέτοια θέση.

Όταν ξεκινάς τέτοιες υποθέσεις, πρέπει να εντάσσονται σε εθνική στρατηγική. Συνιστά, και δη συμβατή εθνική στρατηγική, η προσπάθεια επαναφοράς παραλλαγής του Ανάν από τη Λευκωσία ή η αναζήτηση από την Αθήνα «φύλλου συκής» για να υποχωρήσει στο Αιγαίο; Όταν ξεκινάς τέτοιες ιστορίες, δεν μπορείς να βασίζεσαι μόνο στο αισιόδοξο σενάριο, χρειάζεσαι plan B, όπως και να μπορείς να στηρίξεις μέχρι τέλους τις επιδιώξεις με εθνικά πολιτικοστρατιωτικά μέσα, ακόμη κι αν αλλάξουν οι συμμαχίες. Αντίπαλος που το ξέρει, συμμαζεύεται. Οι πανάκριβες φρεγάτες μας δεν πάνε Κύπρο, στο Αντεν ναυμαχούν κατά πειρατών και ψάχνουν τρομοκράτες στον Κόλπο!
Θα μας προστατεύσει το Ισραήλ, απαντούν οι όψιμοι «πατριώτες με τα ξένα κόλλυβα». Νέα ρίγη ενθουσιασμού στις έμφοβες ελίτ που, μια ζωή, ψάχνουν «νταβατζή», όχι σύμμαχο. Συμμαχία με το Ισραήλ συνιστά σημαντικό ατού, αν και με σοβαρότατες διεθνοπολιτικές παρενέργειες. Η διεθνής πολιτική δεν είναι μόνο άσκηση ισχύος. Η ιδέα όμως έχει και πολλά άλλα προβλήματα.
Πρώτον, πρέπει νάσαι σίγουρος ότι ο σύμμαχος θα παραμείνει σύμμαχος, κάτι αδύνατο να εξασφαλισθεί. Κάθε μέρα βρίζονται Ισραηλινοί και Τούρκοι, αλλά οι υπηρεσίες τους συνεργάζονται κανονικότατα σε Λιβύη/Συρία. Φωνάζει ο Λίμπερμαν ότι θα υποστηρίξει τους Κούρδους, πιο πειστικός όμως θα ήταν αν προσπαθούσε να το κρύψει, όχι να το διαφημίζει. Η απερίγραπτη ελληνική ανοησία νομίζει ότι όπου νάναι θα διαμελίσουν την Τουρκία και θα την κάνει «ντα» η Ουάσιγκτον. Αν είναι έτσι, γιατί οι ΗΠΑ εγκαθιστούν τώρα εκεί την αιχμή του αντιπυραυλικού δόρατος, του σημαντικότερου στρατιωτικού τους προγράμματος; Κατά τον στρατηγό Σαφαβί, στρατιωτικό σύμβουλο του Αγιατολά Χαμενεί, η τουρκοισραηλινή σύγκρουση είναι θέατρο και η παρασκηνιακή συνεργασία των δύο κυβερνήσεων συνεχίζεται κανονικά. Αμφιβολίες για το βάθος της τουρκο-ισραηλινής ρήξης εκφράζουν και Ρώσοι παρατηρητές.


Ματωμένη πείρα


Ευπειθής «σύμμαχος», η Ελλάδα πολέμησε στην Κορέα τους κομμουνιστές, στην Ουκρανία τον Λένιν, στη Μικρασία τον Κεμάλ. Δεν εμπόδισαν αυτά το ΝΑΤΟ να κάνει ότι έκανε στην Ελλάδα και την Κύπρο, ούτε τους ναύτες των «συμμάχων» να κόβουν τα χέρια των Ελλήνων που προσπαθούσαν να σωθούν, ανεβαίνοντας στα καράβια τους, έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη, το 1922. Εκτός βέβαια αν κάποιος πιστεύει ότι οι σημερινοί πολιτικοί μας θα τα καταφέρουν καλύτερα από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Δεύτερο, πρέπει να διερωτηθείς τι μπορεί να σου ζητήσει κάποιος που σου προσφέρει προστασία και που πάντα, πολύ φυσικά, ενδιαφερόταν έντονα για τον έλεγχο Κύπρου, Κρήτης, ει δυνατόν και Αιγαίου. Σπανίως προστασία παρέχεται χωρίς αντάλλαγμα.
Τρίτον, είναι γενικά κακό ένα έθνος να εναποθέτει σε τρίτους την άμυνά του.
Επιβάλλεται να μην παίρνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα.
Το έκανε ο Μακάριος, όταν ο Βρετανός Πρέσβης αντιμετώπισε ευνοϊκά τα 13 σημεία (1963).
Ο Ιωαννίδης, όταν Αμερικανοί και Ισραηλινοί «φίλοι» τον έπεισαν ότι θα ένωνε την Κύπρο στην Ελλάδα (1974).
Ο Σαακασβίλι, περικυκλωμένος από ένα πλήθος Αμερικανών/Ισραηλινών συμβούλων, και τον Ρόντο, που δεν αντέδρασαν στην εξωφρενική ιδέα επίθεσης στη Ρωσία (2008).
Το έπραξαν οι δικτάτορες της Αργεντινής, επιτιθέμενοι στα Φώκλαντ για να ξαναβγεί Πρωθυπουργός η Θάτσερ και να συνεχίσει η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη επίθεση (1982).
Είμαστε σε θέση τώρα να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα κρίσης, που μπορεί να επιφέρει ισχυρό πλήγμα στην Ελλάδα, αφήνοντας την Κύπρο σε σχετικό απυρόβλητο και ενισχύοντας την κεντρική αυτοκρατορική επιδίωξη απομάκρυνσης Κύπρου από την Ελλάδα, που μπορεί να μην υπήρξε πάντα καλή μάνα, αλλά είναι η μοναδική μάνα της Κύπρου;


Μπορεί φυσικά να μην γίνουν τα χειρότερα, μπορεί να γίνουν τα καλύτερα. Δεν το ξέρουμε όμως από πριν. Συνιστά τυχοδιωκτισμό να ρίχνουμε κορώνα γράμματα την τύχη του έθνους. Αν έκανε κάτι σωστό ο Χριστόφιας, ήταν να στραφεί στη Μόσχα χαλαρώνοντας με το δάνειο τη θηλιά που έσφιγγαν στο λαιμό της Κύπρου «αγορές» και Μαρί. Στο σημείο που βρισκόμαστε, για να περιορισθούν οι κίνδυνοι χρειάζεται κατεπειγόντως η Λευκωσία να βάλει στο παιχνίδι Ρώσους και Γερμανούς. Χρειάζεται ευρύτερη ασπίδα προστασίας, ενεργειακή και αμυντική στρατηγική περισσότερο ελληνική/ευρωπαϊκή και λιγότερο μονομερώς ισραηλινή. Θάταν τελικά και προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον του Ισραήλ, αν θέλει οικοδόμηση μακροχρόνιας φιλίας με τους Έλληνες, όχι καιροσκοπικής εκμετάλλευσης μιας συγκυρίας.
Επίκαιρα, 13 Οκτωβρίου 2011

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Φωτοβολταικά και γερμανικές επενδύσεις : "Ακόμα μία χαμένη ευκαιρία για την ελληνική βιομηχανία"

Για άλλη μία φορά οι Γερμανοί αποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο αυτοί αντιλαμβάνονται την παροχή βοήθειας προς την Ελλάδα ώστε η χώρα να μπορέσει κάποια στιγμή να σταθεί στα πόδια της. όπως γράφηκε στις περισσότερες ελληνικές εφημερίδες ο αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας Φ. Ρέσλερ, συνοδευόμενος από Γερμανούς επιχειρηματίες πρότεινε σειρά επενδυτικών δράσεων ώστε να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία.

Ένας από τους κύριους τομείς στους οποίους ενδιαφέρονται να δραστηριοποιηθούν οι Γερμανοί επιχειρηματίες είναι η κατασκευή φωτοβολταικών πάρκων διότι όπως είναι γνωστό η γερμανική κυβέρνηση έχει αποφασίσει την διακοπή της λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων της χώρας οπότε θα πρέπει σύντομα να βρεθεί μία λύση για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Γερμανίας.

Όμως όπως αναφέρει και η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ «οι Γερμανοί επιχειρηματίες ενδιαφέρονται κυρίως να πουλήσουν στην ελληνική αγορά εξοπλισμό και τεχνολογία» δηλαδή οι Γερμανοί θα αποκτήσουν τα φωτοβολταικά τους πάρκα στην Ελλάδα τα οποία θα τροφοδοτούν την γερμανική αγορά υπό ένα εμπορικό καθεστώς που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι οι Γερμανοί επενδυτές θα χρησιμοποιήσουν για την κατασκευή των φωτοβολταικών πάρκων στην Ελλάδα γερμανικά συστήματα, γερμανικά πάνελ, γερμανικούς μηχανισμούς, δίνοντας δουλεία στους Γερμανούς εργάτες, διευρύνοντας με τις εισαγωγές αυτών των συστημάτων το εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας και όλα αυτά όταν στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον 5 μονάδες παραγωγής φωτοβολταικών πάνελ για να τροφοδοτούν την αγορά με τον κατάλληλο εξοπλισμό καθώς και μια μονάδα επεξεργασίας πυριτίου που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των πάνελς.

Όταν στα ελληνικά εργοστάσια κατασκευής των πάνελ απασχολούνται τουλάχιστον 1000 άτομα, όταν τα ελληνικά εργοστάσια κατασκευής των μεταλλικών υποδομών για τα φωτοβολταικά πάρκα για τις μηχανισμούς απασχολούν μεγάλο αριθμό Ελλήνων εργαζομένων, όταν η ανεργία έχει φτάσει στο 17% επίσημα, αλήθεια μπορούμε να δεχτούμε την εισαγωγή ενός ακόμα προϊόντος που οι Έλληνες εργαζόμενοι παράγουν στην χώρας μας.

Και σε τελική ανάλυση αν δεν αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία και δεν δώσουμε εργασία στις ελληνικές επιχειρήσεις, τι είδους επενδύσεις είναι αυτές, γιατί από όσα είναι γνωστά από την στιγμή που ένα φωτοβολταικό πάρκο κατασκευαστεί, οι απασχολούμενοι σε αυτά θα είναι μάλλον μερικοί φύλακες και μερικοί τεχνικοί που θα κάνουν περιοδικά συντήρηση.

Δηλαδή με απλά λόγια τα φωτοβολταικά στην Ελλάδα είναι η τέλεια επένδυση για τους Γερμανούς φίλους επιχειρηματίες αφού δεν θα χρειάζεται να απασχολούν Έλληνες εργαζομένους, αντιθέτως θα δώσουν περισσότερες δουλειές στους Γερμανούς εργαζομένους που θα κατασκευάσουν τα μηχανήματα και τα πάνελ, αυξάνοντας το εισόδημα τους και από την άλλη πλευρά οι Γερμανοί επιχειρηματίες θα απολαμβάνουν τα αμύθητα οικονομικά οφέλη του ελληνικού ήλιου.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Το κράτος κατοχής και η δυναστική κομματοκρατία.

Το κράτος κατοχής και η δυναστική κομματοκρατία.
'Η πώς η αλλοτρίωση λειτουργεί ως πρόκληση.
Η περίπτωση των "απολαβών" των βουλευτών και των υπουργών






Πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι η κατοχή της ελληνικής κοινωνίας είναι εξωτερική. Μέγα λάθος. Η εξωτερική κατοχή συμπληρώνει και νομιμοποιεί το καθεστώς της εσωτερικής κατοχής επί της ελληνικής κοινωνίας που συντηρεί η δυναστική κομματοκρατία με όχημα το κράτος της νεοτερικότητας.
Η μεταπολίτευση, ως η ολική επαναφορά στο καθεστώς της απεχθούς φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα, αποτελεί την πρωτογενή αιτία της κρίσης που διάγει την περίοδο αυτή η χώρα. Η διαχείρισή της όμως είναι αποδεικτική της κομματοκρατικής αλλοτρίωσης που οδηγεί την πολιτική τάξη όχι μόνο να μην ομολογεί αλλά και να διαδηλώνει με έπαρση το ρόλο της, ως δυνάστη της ελληνικής κοινωνίας.
Απλό, αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα, η επιθετική αλαζονεία με την οποία αντιδρά το πολιτικό προσωπικό στο αίτημα να σταθεί αλληλέγγυο στην κρίση με την πάσχουσα, εξ αιτίας του, κοινωνία. Προκύπτει ότι:
Λαϊκισμός χαρακτηρίζεται η αξίωση του άνεργου ή του μισθωτού των 500 ευρώ να μειωθούν επίσης, λόγω της κρίσης, οι απολαβές, τα προνόμια και η νομιμοποιημένη ασυδοσία των βουλευτών. Αντιθέτως, θεωρείται πατριωτικό καθήκον η υπομονή στην ανεργία ή στη μείωση των δεδουλευμένων μισθών και των εισοδημάτων της κοινωνίας των πολιτών.

Επισήμανση: Στις κατωτέρω απολαβές δεν υπολογίζονται προφανώς οι υπόγειες χρηματοδοτήσεις και φυσικά το νομικό καθεστώς του κράτους κατοχής που κατοχυρώνεται με το Σύνταγμα. Οι πολιτικοί θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν νομίμως να λεηλατούν το κράτος, να μοιράζονται τα ιμάτιά του από κοινού με τους συγκατανευσιφάγους της πολιτικής παρέας, να πολιτεύονται καταστρέφοντας τη χώρα και να μην υπόκεινται στη δικαιοσύνη. Κατά τα άλλα, τόσο αυτοί όσο και η κρατική διανόηση, "διδάσκουν" ότι το πολίτευμα είναι δημοκρατικό και ότι οι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν τον ελληνικό λαό και το έθνος!!!....
Ιδού οι "απολαβές" τους:

(α) Πρώτη καταγραφή 22/9/2011 (filologos)
Να τι σημαίνει να είσαι βουλευτής:
‎1. Μηνιαίος μισθός 6.100 ευρώ.
2. Σύνταξη μετά από 4 χρόνια βουλευτικής θητείας. Ποσό σύνταξης μηνιαίως 4.880 ευρώ.
3. Για συμμετοχή σε επιτροπές, 250 ευρώ την ώρα…
4. Οι βουλευτές της επαρχίας παίρνουν το μήνα 1.000 ευρώ για ενοίκιο.
5. Όλοι οι βουλευτές παίρνουν άπαξ 1.500 ευρώ για οργάνωση γραφείου και 1.000 ευρώ τις γιορτές λόγω αυξημένης επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους τους. Το Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας είναι ξεχωριστά.
6. Δικαιούνται 104 αεροπορικά εισιτήρια ετησίως δωρεάν και απεριόριστες μετακινήσεις με ΟΣΕ και ΚΤΕΛ.
7. Πολυτελές αυτοκίνητο, δωρεάν καύσιμα με επίδομα 600 ευρώ το μήνα, ένα χωροφύλακα για φρουρό, 4 κινητά τηλέφωνα τελευταίας τεχνολογίας και ένα στο σπίτι, σταθερό, όλα δωρεάν.
8. Απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας για όποιο αδίκημα διαπράξουν κατά τη διάρκεια της θητείας τους ως βουλευτές.
9. Δεν πληρώνουν φόρο για ένα μέρος του μισθού ή της συντάξεως.
10. Δικαιούνται γραμματειακή υποστήριξη για 4 υπαλλήλους και 1 επιστημονικό συνεργάτη. Όλους αυτούς τους πληρώνει το Δημόσιο.
11. Δικαιούνται άτοκα δάνεια ως βουλευτές και ως επαγγελματίες.
12. Δωρεάν γυμναστήριο, σάουνα, νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους.
13. Τηλεφωνική ατέλεια.
14. Δωρεάν επισκέψεις σε αρχαιολογικούς και καλλιτεχνικούς χώρους.
15. Δωρεάν διόδια.
16. Δωρεάν εισιτήρια, ξενοδοχεία, γεύματα όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό ως μέλη επιτροπών κλπ…..


(β) Δεύτερη καταγραφή (Ν. Βαφειάδη για την Καθημερινή)
Βουλευτικές απολαβές και προνόμια
• Το 2010 οι 300 της Βουλής θα μοιραστούν το ποσό των 42,5 εκατ. ευρώ.
• Ο μέσος όρος των μηνιαίων βουλευτικών αποδοχών ανέρχεται σε 10.000 ευρώ.
• Το 50% φορολογείται αυτοτελώς και το υπόλοιπο προστίθεται στα τυχόν άλλα εισοδήματα.
• 35 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι και οι άγαμες
θυγατέρες θανόντων βουλευτών.
• 4,3 εκατ. ευρώ προορίζεται για τις συντάξεις των πρώην πρωθυπουργών.
• Για την κατοχύρωση βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται 4 χρόνια.
• Όσοι έχουν πρωτοεκλεγεί πριν από το 1993 συνταξιοδοτούνται από τα 55 τους χρόνια.
• Όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη. (Αναπάντητο παρέμεινε και το ερώτημα για το πόσοι βουλευτές λαμβάνουν βουλευτική σύνταξη και πόσοι από αυτούς παραμένουν βουλευτές, εισπράττοντας ταυτόχρονα και τη βουλευτική αποζημίωση. «Ούτε ξέρω ούτε θέλω να ξέρω», μου είπε σχετικά ο γενικός γραμματέας).
Παροχές
• Κινητό τηλέφωνο (μέχρι 200 ευρώ μηνιαίως).
• 8 σταθερές γραμμές τηλεφωνίας (μέχρι 12.000 ευρώ).
• Αυτοκίνητο (το μισθώνει η Βουλή με λίζινγκ).
• Δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο για τους βουλευτές της επαρχίας (70 ευρώ ημερησίως).
• Γραφείο εκτός Βουλής και γραφική ύλη, ταχυδρομική ατέλεια, ατέλεια στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοΐα, καθώς και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ' επιστροφής για το νομό τους, εφόσον αυτός απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
• Δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων από τη Βουλή και χαμηλότοκων από τις τράπεζες.
• Κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία του τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους αποσπασμένους και μετακλητούς καθώς και έναν επιστημονικό συνεργάτη, ο οποίος πληρώνεται από τη Βουλή.
Στους πρώην πρωθυπουργούς αλλά και στους πρώην προέδρους της Βουλής παραχωρούνται γραφεία μέσα στο
Κοινοβούλιο, ακόμη και στην περίπτωση που δεν έχουν επανεκλεγεί βουλευτές, όπως είναι η περίπτωση του Kώστα Σημίτη.
Συνταξιούχοι βουλευτές
Είναι οι μοναδικοί Έλληνες που έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν παράλληλα και δεύτερη σύνταξη από το επάγγελμα που ασκούν ή ασκούσαν, εφόσον δεν εργάζονται στo Δημόσιο, ή και τρίτη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές, πρώην δήμαρχοι ή πρώην νομάρχες (χορηγίες).
Μέσα στην τριετία 2010-2012 υπολογίζεται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι μπορεί να δοθούν στoυς συνταξιούχους βουλευτές άλλα περίπου 80 εκατ. ευρώ που διεκδικούν αναδρομικά (!!!), λόγω των αναδρομικών αυξήσεων που πήραν πρόσφατα οι δικαστές (έχουν πάρει ήδη το 25%, ενώ το υπόλοιπο 75% θα καταβληθεί το Μάιο
του 2011), όταν οι τελευταίοι αύξησαν τους μισθούς τους κατά περίπου 80%. Αποτελεί πάγια μέθοδο η διεκδίκηση εκ μέρους των συνταξιούχων βουλευτών των αυξήσεων που λαμβάνουν οι ανώτεροι δικαστικοί, οι οποίες μετά την τελική δικαίωσή τους επεκτείνονται και στους εν ενεργεία βουλευτές.
• Στέλνουν τα παιδιά τους στον εξαιρετικό παιδικό σταθμό που λειτουργεί στο υπόγειο προς τη μεριά του Εθνικού Κήπου (επειδή έχουν αυξηθεί οι ανάγκες, δημιουργείται κι άλλος σε κτίριο που παραχώρησε στη Βουλή το υπουργείο Πολιτισμού στην Πλάκα).
• Γυμνάζονται στο άρτια εξοπλισμένο γυμναστήριο (διαθέτει μέχρι και χαμάμ) με εννέα γυμναστές (Μητροπόλεως 1 και Φιλελλήνων), μαζί με τους βουλευτές, τους επιστημονικούς τους συνεργάτες και τους υπαλλήλους της Βουλής.
• Προσωπικός χώρος στάθμευσης στο υπόγειο γκαράζ της Βουλής.
• Δωρεάν καινούργιος προσωπικός φορητός υπολογιστής σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.
Τηλεοπτικός σταθμός
• Συνολικό προσωπικό περίπου 100 άτομα.
• Κόστος για το 2010, 6 εκατ. Ευρώ
• Τηλεθέασή 0,3 %.
Αναπάντητο έμεινε και το ερώτημα πόσοι από τους δημοσιογράφους που απασχολεί ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής καλύπτουν ταυτόχρονα τον κοινοβουλευτικό έλεγχο για λογαριασμό άλλων ΜΜΕ.
Ατιμωρησία
• Αν ένας βουλευτής απουσιάσει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις το μήνα, παρακρατείται υποχρεωτικά για κάθε απουσία το 1/30 της μηνιαίας αποζημίωσής του. Στην πράξη όμως, ενώ τα νομοσχέδια συζητούνται και ψηφίζονται σε άδεια έδρανα, ούτε ένα ευρώ δεν έχει παρακρατηθεί από κανένα βουλευτή. «Δεν έχουν γίνει υπερβάσεις στις απουσίες», με διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ο γενικός γραμματέας.
• Δεν γίνεται κανένας απολύτως έλεγχος στο «πόθεν έσχες» και στους τραπεζικούς λογαριασμούς των βουλευτών, ενώ οι μετοχές, έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούν να ελεγχθούν διότι είναι ανώνυμες.
• Τα αδικήματα των υπουργών παραγράφονται με διαδικασίες εξπρές
Οι βουλευτές παραμένουν ατιμώρητοι για όλα τα αστικά και ποινικά αδικήματα που διαπράττουν, επικαλούμενοι την ασυλία τους. Ενδεικτικό είναι ότι πολίτης που μήνυσε βουλευτή για εκβιασμό οδηγήθηκε τελικά ο ίδιος στη φυλακή έπειτα από αντιμήνυση που του έκανε ο βουλευτής, ο οποίος, λόγω της ασυλίας, ουδέποτε δικάστηκε.
Η παραβίαση του συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.
Πίνοντας καφέ...
Η μεγαλύτερη κίνηση μέσα στο κτίριο παρατηρείται στο καφενείο, ιδιαίτερα στην αίθουσα καπνιζόντων, και μπροστά από το ΑΤΜ στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, όπου σχηματίζονται μόνιμα ουρές. Παρ' όλες δε τις φαινομενικά αγεφύρωτες απόψεις μεταξύ των διαφορετικών συνιστωσών του πολιτικού φάσματος, θα δει κανείς στους διαδρόμους πως όλοι σχεδόν χαριεντίζονται μεταξύ τους.
Κάποια κινητικότητα υπάρχει στην αρχή και στην Ολομέλεια, για τα μάτια του κόσμου, όπως και στις συνεδριάσεις των αμειβόμενων επιτροπών (246 ευρώ ανά συνεδρίαση). οι ελάχιστοι που παρίστανται για κάποιο διάστημα κατά κανόνα δεν παρακολουθούν τον ομιλητή και περιορίζονται σε δημόσιες σχέσεις κάνοντας αστειάκια ή συνομιλούν μέσω κινητού τηλεφώνου για άλλες υποθέσεις, πίνοντας τον καφέ τους.
Αλλωστε, τα πολιτικά κόμματα δεν πλήττονται οικονομικά από την κρίση, όπως αποδείχτηκε και μετά την πρόσφατη κυβερνητική απόφαση για αύξηση κατά 30% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησής τους, η οποία, από τα 37 εκατ. ευρώ
που είχε περιοριστεί θα φτάσει τελικά το 2010 στα 49 εκατ. ευρώ. Συνολικά τα πολιτικά κόμματα χρωστούν 36 εκατ. ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο και 245 εκατ. ευρώ στις τράπεζες.
Publié par George Contogeorgis

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης, Η 11η Σεπτέμβρη και το διακύβευμα της "παγκοσμιοποίησης"[1]

Η τρομοκρατική επίθεση της Αλ Κάιντα στις ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου 2001 υπήρξε το αποτέλεσμα των διεργασιών που ακολούθησαν την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και του ιστορικού διπολισμού που δέσποσε, ιδίως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με αφετηρία τις ΗΠΑ συγκροτήθηκε τότε μια νέα θεωρία της πολιτικής και των Διεθνών Σχέσεων που διετείνετο ότι η διαμόρφωση του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού γίγνεσθαι υπαγορεύεται από τον πολιτισμό, ο οποίος οριζόταν με γνώμονα την θρησκεία. Η δεκτικότητα στη δημοκρατία, η οικονομική επίδοση των κοινωνιών, οι διεθνείς σχέσεις είναι παράγωγα φαινόμενα της θρησκείας. Από τη μια, η "δυτική" χριστιανοσύνη" που ενσάρκωνε όλα τα χαρακτηριστικά της ανθρωποκεντρικής προόδου και από την άλλη οι άλλες θρησκείες ή δόγματα που όφειλαν να εγκαταλειφθούν ή έστω να προσομοιάσουν στο πολιτισμικό/θρησκευτικό κεκτημένο της Δύσης για να εκσυγχρονισθούν.
Οι ΗΠΑ θεώρησαν, στη φάση αυτή, ότι το δόγμα των πολιτισμικών διαχωρισμών με πρόσημο τη θρησκεία, θα μπορούσε να υποστηρίξει την μονοκρατορία τους στο νέο κοσμοσυστημικό περιβάλλον, τοποθετώντας τους αντιπάλους στη θέση του παρία της εξέλιξης. Έτσι θα νομιμοποιούνταν να εξαγάγουν το πρότυπό τους, που σημαίνει να χρησιμοποιήσουν το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο τους για να επεκτείνουν και εδραιώσουν την κυριαρχία τους. Το πρότυπο της "καλής διακυβέρνησης", που άρχισε να διακινείται την ίδια εποχή, θα επέτρεπε στη Δύση να "εισαγάγει" και, μάλιστα, να "λειτουργήσει" στις επιμέρους χώρες τις (οικονομικές, επικοινωνιακές κλπ) της δυνάμεις, να προσεταιρισθεί τις ομόλογες εσωτερικές δυνάμεις, κατά τρόπο που θα διεύρυνε το πεδίο της παγκόσμιας κυριαρχίας της, με όρους λειτουργικής νομιμοποίησης.
Αυτό που δεν συνεκτίμησαν οι ιθύνοντες της νέας στρατηγικής των ΗΠΑ είναι η υιοθέτηση του δόγματος αυτού από τον "άλλον" και ιδίως οι συνέπειές της. Όντως, οι συντηρητικές και, συνάμα, εθνικιστικές δυνάμεις του Αραβικού Ισλάμ έσπευσαν να επωφεληθούν από την προσομοίωση του πολιτισμού με τη θρησκεία για να αποκτήσουν εσωτερικά ερείσματα στις καθυστερημένες και ταπεινωμένες κοινωνίες του Ισλάμ και να επιδιώξουν την αμφισβήτηση της δυτικής κυριαρχίας στον κόσμο. Ο εγκλωβισμός τους στις συντηρητικές αναφορές της θρησκείας θα προετοιμάσουν το έδαφος για μια φυγή των Αραβικών κοινωνιών προς τα εμπρός, η οποία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Όμως, συγχρόνως η επικέντρωση της Δύσης στη σύγκρουσή της με το Ισλάμ και οι ανάγκες της διεξαγωγής ενός πολέμου στο έδαφός της, θα την εγκλωβίσει επίσης, αφήνοντας ένα μείζον κενό πολιτικής κυριαρχίας που θα σπεύσουν να καλύψουν οι αναδυόμενες ασιατικές δυνάμεις, διαμορφώνοντας τους όρους μας σημαίνουσας αμφισβήτησης της οικονομικής της μονοκρατορίας στον πλανήτη.
Παρόλ'αυτά, η τρομοκρατική επίθεση στη Νέα Υόρκη, θα σηματοδοτήσει μια εξαιρετική στροφή στο ζήτημα της διαχείρισης της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, που θα έχει ως πρόσημο την περιοριστική προσέγγιση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων της κοινωνίας των πολιτών, με μέτρο την ασφάλειά της. Υπό την έννοια αυτή, το επιχείρημα της ασφάλειας, που έθετε το εγχείρημα της περιστολή του κινδύνου της τρομοκρατίας, και, εντέλει, του εσωτερικού εχθρού, συμβαδίζει με το διατακτικό του περιορισμού των κανονιστικών θεμελίων της πολιτείας υπέρ των σχέσεων δύναμης που διδάσκει η κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς.
Χωρίς αμφιβολία το δόγμα της σύγκρουσης των πολιτισμών, που γέννησε το εγχείρημα της 11ης Σεπτεμβρίου, συντρέχει με το σύστημα που επελέγη για το εγχείρημα της πλανητικής διακτίνωσης του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος, δηλαδή με την ανάκτηση της πολιτικής κυριαρχίας από τις δυνάμεις της αγοράς. Διότι, εάν στο διακρατικό πεδίο η σύγκρουση αυτή εμφανίσθηκε ως αντίθεση πολιτισμών με πρόσημο τη θρησκεία, στο εσωτερικό των κρατών, θα λειτουργήσει προβολικά για την ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, αγοράς και κράτους, η οποία θα απολήξει στην πολιτική και όχι μόνον οικονομική κυριαρχία των δυνάμεων της οικονομίας.
Η υπέρβαση του δόγματος αυτού προοιωνίζεται ακριβώς την αναζήτηση ενός νέου σημείου ισορροπίας, που θα επιτρέπει στις κοινωνίες να επανέλθουν στην πολιτική και, μάλιστα, να αμφισβητήσουν την πολιτική κυριαρχία των -διεθνών και εσωτερικών- δυνάμεων της αγοράς. Ισορροπία, που αν και δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί ως προς το μέσον της εμπραγμάτωσης, δεν χωρεί αμφιβολία ότι θα διέλθει από την θεσμική ενσωμάτωση των κοινωνιών στο πολιτικό σύστημα των κρατών. Το διακύβευμα ακριβώς αυτό, διαφαίνεται ότι θα αποτελέσει κοινό στόχο του κόσμου της εποχής μας, αρχής γενομένης από εκείνον των κοινωνιών της Δύσης και, υπό μια έννοια, του Ισλάμ. Το πρόβλημα, εν προκειμένω, δεν είναι η "παγκοσμιοποίηση" ούτε οι δυνάμεις που αναπόφευκτα θα ηγεμονεύσουν στην κρατοκεντρική εποχή που βιώνει ο σύγχρονος κόσμος, αλλά το σύστημά της που περιάγει τις κοινωνίες σε πολιτική αδυναμία.

Αθήνα, 4.9.2011

[1] Δημοσιεύθηκε στο TVXS, στις 11 Σεπτεμβρίου 2011

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Κύκλος διαλέξεων του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη, στό ίδρυμα Θεοχαράκη

Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη,

Κύκλος διαλέξεων του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη,

"Ο Eλληνισμός και ο κόσμος σήμερα. Μία απάντηση στην κρίση;"

17 Ιανουαρίου 2012 - 21 Φεβρουαρίου 2012

Χώρος : Αμφιθέατρο Ιδρύματος Β & Μ Θεοχαράκη

Η κρίση που διέρχεται ο κόσμος σήμερα επαναφέρει το ερώτημα: Εξακολουθεί ο ελληνικός κόσμος να είναι επίκαιρος; Μπορεί να βοηθήσει τον σημερινό άνθρωπο να κατανοήσει τον κόσμο της εποχής του, να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή, ενδεχομένως, να του υποδείξει το μέλλον;
Αναθεωρώντας τον τρόπο που ορίζουμε θεμελιώδεις έννοιες, όπως η δημοκρατία, η αντιπροσώπευση, η ελευθερία και τα δικαιώματα, η πολιτική, η εργασία, το παγκόσμιο σύστημα, ή φαινόμενα, όπως ο πόλεμος και η ειρήνη, η παγκοσμιοποίηση, η οικονομική αγορά και, περαιτέρω, η τυπολογία της εξέλιξης των κοινωνιών, ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης προσεγγίζει τον Ελληνισμό ως κοσμοσύστημα. Παράλληλα, δίνει μέσα από τη σειρά των διαλέξεων του το κλειδί για την κατανόηση του σύγχρονου κόσμου, υπό το πρίσμα του μέλλοντος, που διδάσκει ο Ελληνισμός.

Με τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη

17, 24, 31/1, 7, 14, 21/2/2012

Τρίτη 18:00-20:00
Κύκλος 6 διαλέξεων: 70 € , 35 €
Μεμονωμένη διάλεξη: 15 € , 8 €
Ειδική έκπτωση 10% στους ΚΥΚΛΟΥΣ και 20% στα ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ. Ισχύει για ταυτόχρονη προαγορά περισσοτέρων του ενός προγραμμάτων.


Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής
Βασίλη & Μαρίνας Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1
106 71 Αθήνα
Τ: 210-3611206 (εσ. 1041)
F: 210-3611349
E: hkatharakis@theocharakis-foundation.gr
W: www.thf.gr

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Casus Belli - Γ. Κοντογιώργης - Κράτος κατοχής, κρίση και κοινωνία - 5 Σεπ 11



Από τό "LoMak's blog"





Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 5.9.11 στην εκπομπή Casus Belli, σχετικά με τη μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου, τη σημερινή λειτουργία της ελληνικής κοινωνίας των πολιτών, τη δυναστική κομματοκρατία που κατέχει το κράτος και την τρέχουσα κρίση, όπου επισημαίνει ότι η μόνη ελπίδα για έξοδο από αυτήν είναι η μεταβολή του πολιτικού συστήματος.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης: "Η Ελλάδα είναι ένα κράτος υπό διπλή κατοχή"

Αναδημοσίευση από το Mediasoup



Fri, 02/09/2011 - 23:15 — Mediasoup

Από μικρό παιδί θαύμαζε τον πατέρα του για την σπάνια αφηγητική του ικανότητα, την οποία εν συνεχεία κληρονόμησε. Πολύ μικρός, όταν τον ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, εκείνος απαντούσε μονολεκτικά πολιτικός! Παρά ταύτα, στην πορεία της ζωής του αρνήθηκε συστηματικά την επαγγελματικού τύπου εμπλοκή του με την πολιτική, καθώς η επιστημονική γνώση που απέκτησε ακολουθώντας ακαδημαϊκή πορεία, γρήγορα τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η πολιτική στην Ελλάδα ήταν πάντα ευτελισμένη!.

Για τον διακεκριμένο καθηγητή πολιτικής επιστήμης, πρώην Πρύτανη της Παντείου και εκλεκτό συμπατριώτη μας κ. Γιώργο Κοντογιώργη, το παιχνίδι στη χώρα μας είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο…

Πολιτικοί «καρμπόν», μέσα σ’ ένα «σικέ» πολιτικό σύστημα, που επιμένει να «λεηλατεί» την ελληνική κοινωνία, από την εποχή του Όθωνα μέχρι σήμερα, με απώτερο σκοπό –τι άλλο;- το προσωπικό όφελος!

Είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί, κατά τον κ. Κοντογιώργη, που εξωθούν τον πολίτη στην διαπλοκή και στο ρουσφέτι. Είναι αυτοί που υπερδάνεισαν τη χώρα για να φάνε και να σπαταλήσουν περισσότερα –όπως λέει-, κάνοντας κακή διαχείριση και αδιαφορώντας για το συμφέρον της κοινωνίας. Είναι αυτοί που καθημερινά διαπράττουν «εγκλήματα», χωρίς να δικάζονται γι’ αυτά, αλλά και χωρίς να ντρέπονται γι’ αυτά! Το πολιτικό σύστημα της χώρας, θα πει, δεν παράγει καν φιλοδοξία.

Η κρίση στη χώρα μας δεν φαίνεται να εξέπληξε τον Πρώην Πρύτανη της Παντείου, ο οποίος χρόνια τώρα -μέσα απ’ τα γραπτά του και τη γενικότερη συνολική του παρουσία- προσπαθούσε μάταια να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. «Ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει», λέει χαρακτηριστικά.

Στην παρούσα φάση, θεωρεί ότι όλοι μας είμαστε «όμηροι» ενός κράτους υπό διπλή κατοχή, εξωτερική και εσωτερική, απ’ την οποία δεν προβλέπει να βγούμε ούτε καν στις επόμενες δεκαετίες... Μέχρι τότε όμως, η αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας –όπως λέει- θα έχει αναζητήσει την τύχη της στο εξωτερικό, αφήνοντας πίσω από την μια πλευρά, όσους θα μπορούν να προσφέρουν έργο στους ξένους κινεζικού τύπου και από την άλλη, τους οικονομικούς μετανάστες, τους οποίους και θεωρεί ότι χρησιμοποιούν ως υπομόχλιο εναντίον της κοινωνίας…

Ο Γιώργος Κοντογιώργης και η Νατάσα Φίλιππα στη διάρκεια της συνέντευξης

Στην αποκλειστική, εφ’ όλης της ύλης, συνέντευξη που παραχώρησε στη Νατάσα Φίλιππα, ο κ. Κοντογιώργης εκφράζει ανοιχτά την διαφωνία του με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που δρομολογείται αυτές τις ημέρες, χαρακτηρίζοντας την Υπ. Παιδείας άνθρωπο, ο οποίος δεν θα προσλαμβανόταν ουσιαστικά ούτε καν για οικιακή βοηθός, λόγω του… φτωχού επιπέδου γνώσεών της, όπως χαρακτηριστικά λέει!

Ο πρώην Πρύτανης της Παντείου αναφέρεται ακόμη, στην «πράσινη» Υπουργό Περιβάλλοντος κα Μπιρμπίλη, εκφράζοντας την αποδοκιμασία του σχετικά με τις αντιλήψεις της για το περιβάλλον και ειδικότερα προς το περιβόητο νομοσχέδιο περί υψηλής παραγωγικότητας, το οποίο τόσο πολύ θορύβησε και τη Λευκάδα. Όπως χαρακτηριστικά λέει: «στην εποχή της θάλασσας, του πολιτισμού της θάλασσας μας θέλουν να γίνουμε και πάλι κατσαπλιάδες, να πάρουμε τα βουνά».

Είχαμε την τιμή και τη χαρά να συναντήσαμε τον διακεκριμένο συμπατριώτη μας, κατά την διάρκεια των καθιερωμένων διακοπών στο Νυδρί της Λευκάδας, τόπο που για τον ίδιο –όπως μας εξομολογήθηκε- αποτελεί ταυτότητα που μονίμως τον ακολουθεί.


Ερ.: Επιστροφή στα πάτρια εδάφη, έστω και για λίγο! Φαντάζομαι τούτος ο τόπος κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας.

Απ.: Έτσι είναι. Από την Λευκάδα ουσιαστικά δεν έφυγα ποτέ! Έφυγα αναγκαστικά στο τέλος του δημοτικού, γιατί έπρεπε να πάω στο γυμνάσιο. Πήγα στην Αθήνα στην πρώτη Γυμνασίου και στη συνέχεια επέστρεψα στο νησί. Έφυγα ξανά για Αθήνα όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο και έπειτα στο εξωτερικό. Τα καλοκαίρια όμως, θεωρούσα αυτονόητο ότι έπρεπε να είμαι εδώ. Πολλές φορές μάλιστα, χρειάστηκε το μήνα Αύγουστο να πάω σε κάποια αποστολή επιστημονική, όπως για ένα διάστημα με την Διεθνή Εταιρία Πολιτικής Επιστήμης, και δεν επήγα, διότι το συνέδριο γινόταν τον Αύγουστο. Είναι κατοχυρωμένος ο Αύγουστος για τη Λευκάδα. Είναι η ταυτότητα και η ταυτότητα όπως λένε μας ακολουθεί!

Ερ.: Πηγαίνοντας αρκετά χρόνια πίσω, στα παιδικά σας χρόνια, ποιες είναι οι μνήμες που ξεπηδούν από το «χρονοντούλαπο» της ζωής σας;

Απ.: Τα παιδικά μου χρόνια έχουν πολύ μεγάλη σημασία, όπως για κάθε άνθρωπο, διότι εκεί δομείται ο χαρακτήρας μας, η ταυτότητά μας. Ζούσα σε μια οικογένεια, όπου ο πατέρας είχε μία απίθανη αφηγηματική ικανότητα και μου άρεσε να τον ακούω να διηγείται. Εδιηγείτο είτε τους μύθους του Αισώπου, είτε ιστορίες από την ιστορία, είτε τις ιστορίες τις δικές του, τις οποίες μεταφέρω μαζί μου ως διδακτικό υλικό, ως τρόπο και περιβάλλον ζωής που με ακολουθεί. Δεν θυμάμαι να μου είχαν πει παραμύθι στο σπίτι,- ίσως γιατί ήταν μεγάλοι όταν γεννήθηκα και βαριόντουσαν. Θυμάμαι πάρα πολύ όμως αυτές τις ιστορίες Ο πατέρας μου είχε ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό, σε Αμερική και Ευρώπη, με πολλές και ποικίλες δραστηριότητες, -από την εργασία του έως εθελοντής σε πολέμους, σε ζητήματα που είχαν να κάνουν με ειδικότερα ενδιαφέροντά του, όπως η ζωγραφική και η φωτογραφία. Ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος ανήκε στην κατηγορία του Έλληνα που ψάχνει και ψάχνεται. Ένα βαθιά πολιτικό άτομο, το οποίο όμως δεν μιλούσε με κανένα πολιτικά, μιλούσε μόνον με τον εαυτό του και με μένα, που είχα την υπομονή να τον ακούω και αυτό ήταν ένα υλικό υποδομής.

Ερ.: Άρα είχατε την τύχη να ζυμωθείτε σ’ ένα περιβάλλον με σημαντικά ερεθίσματα, το οποίο υποθέτω επίδρασε καθοριστικά τόσο στον τρόπο σκέψεις σας, όσο και στις μετέπειτα επιλογές σας.

Απ.: Πράγματι, το οικογενειακό μου περιβάλλον είχε πολλά και ποικίλα ενδιαφέροντα και ένα δυνατό πνευματικό υπόβαθρο, που ήταν αποτέλεσμα περιέργειας και όχι σπουδών. Πρώτα πρώτα, το θέμα της πολιτικής ήταν μια επιλογή, η οποία πρέπει –υποθέτω- να προήλθε από τις αφηγήσεις του πατέρα μου. Μου την εμπότισε. Στην οικογένεια επίσης, υπήρχε επίσης από την πλευρά της μητέρας μου έντονη πολιτική δραστηριότητα. Ο αδελφός της μητέρας μου, ο οποίος ήταν γιατρός και πολιτευόταν με την παράταξη του Αλ. Παπαναστασίου, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ζούσε μαζί μας στο σπίτι. Επομένως, είναι ένα κλίμα που διδάσκει. Αλλά σε κάθε περίπτωση όμως, ανεξαρτήτως αυτού, η αφηγηματική πορεία του πατέρα μου, ήταν εκείνη που με οδήγησε εκεί. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν στην 1η γυμνασίου στην Αθήνα με είχε πάρει ο αδελφός μου, -ο οποίος ήταν φοιτητής τότε-, να πάμε στο θέατρο. Εκεί με ρώτησε ένας φίλος του που ήταν μαζί μας «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» και του είπα «πολιτικός»!

Ερ.: Πώς ακριβώς το εννοούσατε το «πολιτικός» σε εκείνη την ηλικία;

Απ.: Δεν εννοούσα πολιτικός με την έννοια της πολιτικής πράξης, του να πολιτευθώ, αλλά να ασχοληθώ με την πολιτική. Τελικά, πήγα στη Νομική, διότι –ευτυχώς θα έλεγα- δεν υπήρχε πολιτική επιστήμη τότε στην Ελλάδα. Υπήρχε το πολιτικό της Νομικής, το οποίο όμως ήταν κάθε άλλο παρά τμήμα πολιτικής επιστήμης. Πρέπει βέβαια, να διευκρινίσω ότι την περίοδο εκείνη δεν υπήρχε ουσιαστικά πολιτική επιστήμη, ούτε στην Ευρώπη. Η πολιτική επιστήμη διάγει ακόμη το βρεφικό της στάδιο. Δεν είναι επιστήμη παλαιά. Ήταν η νομική και η οικονομία που δέσποζαν στην πολιτική. Επομένως, επήγα στην Νομική για να συνεχίσω στη συνέχεια, ως την εγγύτερη, στην πολιτική επιστήμη σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο εξωτερικό.

Ερ.: Τι σας απώθησε από το να πολιτευθείτε; Φαντάζομαι όλα αυτά τα χρόνια θα σας έχουν κάνει πάμπολλες προτάσεις!

Απ.: Είχα πολλές προκλήσεις και από διάφορες πολιτικές παρατάξεις κλήθηκα να πολιτευθώ, περισσότερες της μιας φοράς. Το αρνήθηκα συστηματικά. Η εμπλοκή μου στην πολιτική ήταν ευκαιριακή, μόνο και μόνο για να δώσει δείγμα γραφής του πως αντιλαμβάνομαι την έννοια της πολιτικής ως δημόσιας σφαίρας, άρα να εφαρμόσω αυτό που συνδυάζει η προσωπική μου άποψη με την επιστημονική μου γνώση. Αλλά να ασχοληθώ με την πολιτική, με τον επαγγελματικό τρόπο που γίνεται αντιληπτός ούτε μια στιγμή δεν το σκέφτηκα. Υπάρχει ένας λόγος πολύ σοβαρός. Εκτός του ότι μου αρέσει ο τρόπος της ζωής μου στο πεδίο της έρευνας, το γεγονός ότι ακόμη κι αν ασχολούμουν με την πολιτική το σύστημα θα με είχε εκβράσει, -διότι δεν μοιράζομαι την άποψη της πολιτικής τάξης αυτής της χώρας, η οποία αντιλαμβάνεται την πολιτική ως το πολιτεύεσθαι για να συνθέτει συμφέροντα, να τα υπηρετεί ως «όμηρος» και βεβαίως να καταστρέφει τη χώρα, αλλά ως σχέση που συνδέεται στενά με το δημόσιο αγαθό. Αυτή η πολιτική δεν με εκφράζει.

Ερ.: Δηλαδή, θεωρείτε ότι ένας νέος άνθρωπος, με όραμα, δεν μπορεί να παραμείνει στα πολιτικά πράγματα και να παράξει έργο υπέρ του κοινωνικού συνόλου, χωρίς να τον εκβράσει, όπως είπατε, το σύστημα;

Απ.: Όχι, σε καμιά περίπτωση. Το πολιτικό σύστημα έχει παγιωθεί, μέσω της ταύτισής του με το κράτος, το οποίο λειτουργεί ως κράτος κατοχής. Κατέχει την ελληνική κοινωνία, δεν την αντιπροσωπεύει. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, όσο υπάρχει αυτό το πολιτικό σύστημα, διότι η κοινωνία, ούσα έξω από αυτό, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εναλλάσσει τους πολιτικούς στην εξουσία. Το να φύγει όμως το ένα κόμμα και να έρθει το άλλο ή το τρίτο, ή το τέταρτο, οποιαδήποτε κόμμα, δεν σημαίνει τίποτε, γιατί η συμφωνία των κομμάτων για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους είναι διακομματική, διαχέεται σ’ όλο το φάσμα το πολιτικό. Δεν είναι να πει κανείς ότι τα μεγάλα κόμματα κάνουν αυτά και τα μικρά κάνουν άλλα.

Ερ.: Άρα, καταλήγουμε στο λυπηρό συμπέρασμα ότι όλοι είναι ίδιοι;

Απ.: Ακριβώς! Δεν εννοώ φυσικά ότι όλοι επιδίδονται σε "πλιάτσικο" του δημοσίου. Όσοι όμως παραμένουν στην πολιτική είναι εναρμονισμένοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τους όρους του συστήματος. Παίζουν το παιχνίδι του συστήματος. Το σύστημα σήμερα απέκτησε μια πολύ πιο εύγλωττη χροιά, -με δεδομένη την παρουσία των ΜΜΕ και του ισχυρού οικονομικού παράγοντα-, αλλά ουσιαστικά πάντα έτσι ήταν. Ένα σύστημα που οδηγούσε την πολιτική να κατέχει την κοινωνία. αποσυνθέτοντας την. Δηλαδή, καταργώντας συστηματικά τον συλλογικό ιστό, ώστε να αντιμετωπίζεται ο κάθε πολίτης κατ’ άτομο.

Ερ.: Και έτσι ώστε να υπάρχει ελεύθερο το πεδίο, για τη δημιουργία πελατειακών σχέσεων…

Απ.: Η έννοια του πελατειακού συστήματος είναι μια έννοια η οποία προκαλεί απορία συχνά. Δεν εξηγείται γιατί συμβαίνει στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα να είναι μετασχηματισμένο σε πελατειακό, και όχι στις άλλες χώρες. Ή γιατί οι πολιτικές δυνάμεις να έχουν μεταλλαχθεί σε κομματοκρατία, όπως την χαρακτηρίζω. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα που ζούμε –ανεξαρτήτως των ανοήτων επιχειρημάτων που διακινούν συνάδελφοι μου επιστήμονες, διανοούμενοι κλπ.- δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αντιπροσωπευτικό, άρα δεν διαθέτει θεσμική αντιστοίχηση με την κοινωνία, ώστε να εξαναγκάζεται ο πολιτικός να πολιτεύεται κατά το συμφέρον που θα υπαγορεύσει η κοινωνία. Επειδή λοιπόν η ελληνική κοινωνία είναι πολιτικά αναπτυγμένη τα μέλη της διαπραγματεύονται κατά μόνας! Έτσι ένα πλεονέκτημα που έχει η κοινωνία μας κληρονομήσει -μια υψηλή πολιτική ανάπτυξη- που μεταφράζεται σε αξίωση να έχει λόγο στην πολιτική, όπως λέει και η ορολογία της γλώσσας μας, μεταβάλλεται σε μειονέκτημα που προκαλεί στρεβλώσεις, επειδή το πολιτικό σύστημα την αποκλείει από τη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων. Και γι’ αυτό το λόγο η πολιτική τάξη, δηλαδή αυτοί που κατέχουν το πολιτικό σύστημα, έχουν απεριόριστη δυνατότητα να διαπλέκονται με όλους αυτούς που κινούνται γύρω από το κράτος και κυρίως να θέτουν σε καθεστώς πολιτικής αδυναμίας την κοινωνία.

Γιώργος Κοντογιώργης

Ερ.: Έχει ατομική ευθύνη ο πολίτης σε όλο αυτό που συμβαίνει; Μπορεί ν’ αλλάξει κάτι; Ή το παιχνίδι είναι στημένο και εξ’ αρχής ξεπουλημένο;

Απ.: Επιμένω να λέω ότι ο πολίτης δεν έχει ευθύνη σ’ όλο αυτό. Και επιμένω να το λέω όχι γιατί ο πολίτης δεν μετέχει, αλλά επειδή το σύστημα του λέει ότι αν δεν πράξει έτσι, δεν έχει μέλλον σ’ αυτή τη χώρα. Ή πρέπει να φύγει ή να πάρει τα βουνά ή τα όπλα. Επειδή τα όπλα δεν τα παίρνει κανείς, παρά μόνο στην απόγνωση, και επειδή οι δικλείδες διαφυγής δεν είναι πολλές, βλέπουμε ότι ο πολίτης ή φεύγει ή παραμένει σ’ αυτή τη χώρα και διαπλέκεται. Μην πάρουμε τις μεγάλες διαπλοκές που κάνουν μεγαλοεκδότες και άλλοι παράγοντες με την πολιτική ηγεσία. Γιατί αυτοί ουσιαστικά είναι σήμερα το πολιτικό σύστημα. Ας πάρουμε τον κοινό πολίτη, τον αγρότη του χωριού μας. Για να μπορέσει να βγάλει μια άδεια ή για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει την ιδιοκτησία του, δεν πρέπει να πληρώσει την αρμόδια δημόσια υπηρεσία; Είναι ο ίδιος ο νόμος που δημιουργεί τη διαφθορά, δηλαδή τον εξαναγκασμό να συναντηθεί ο πολίτης, προκειμένου να κάνει τη δουλειά του, με τον δημόσιο υπάλληλο, όχι φυσικά σε επίπεδο νομιμότητας, αλλά σε επίπεδο διαπλοκής και διαφθοράς.

Ερ.: Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή, απ’ τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς;

Απ.: Ας πάρουμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Η έννοια της δασικής έκτασης. Το να μην καλλιεργεί κανείς για ένα διάστημα το χωράφι του, για παράδειγμα στη Λευκάδα που έχει μεγάλο ποσοστό βροχοπτώσεων, σε 5 χρόνια μπορεί να θεωρηθεί δασικό, σε αντίθεση με τις Κυκλάδες, σε έναν αιώνα, ενδεχομένως δεν θα θεωρηθεί, διότι δεν βρέχει. Όμως η έννοια της δασικής έκτασης αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία! Ανεξαρτήτως, αυτού αν έχεις ένα σπίτι 100 χρόνια κλειστό, δεν θα σου πει κανείς ότι το χάνεις! Αν έχεις όμως ένα χωράφι 10 χρόνια ή 5 χρόνια μη καλλιεργημένο θα στο πει. Έχει σημασία να το προσέξουμε αυτό. Παντού υπάρχει η έννοια του δάσους και η έννοια του αγρού που καλλιεργείται ή δεν καλλιεργείται για κάποιο διάστημα. Από εκεί και πέρα υπάρχει η χωροταξία, υπάρχει δηλαδή η ρύθμιση των χρήσεων γης, που λέει εκεί χτίζεις, εδώ δεν χτίζεις, εκεί καλλιεργείς, εδώ δεν καλλιεργείς κλπ. Στην Ελλάδα, επειδή οι πολιτικοί δεν έχουν δημόσια αντίληψη των πραγμάτων και βούληση να υπηρετήσουν το κοινό συμφέρον, μας πετάνε με ένα νόμο την έννοια «δασική έκταση» -θα μπορούσα να πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα- και να οδηγήσουν τον πολίτη στην απόγνωση: στα δικαστήρια, στη διαφθορά και βεβαίως σε πολλά άλλα. Αυτό είναι το σύστημα, το οποίο εγκαθιδρύουν, προκειμένου να ελέγξουν και τελικά εξουθενώνουν τον πολίτη. Ας δούμε πόση έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας υπάρχει σ’ αυτό. Ποιοι έφυγαν και έπαψαν να καλλιεργούν τα χωράφια τους; Αυτοί που έκαναν αντίσταση στην περίοδο της κατοχής, αυτοί που μετέσχον στον εμφύλιο και βεβαίως αυτοί που, λόγω του ότι αναδιαρθώθηκε η οικονομία, δεν μπορούσαν να ζήσουν πια στο χωριό τους και μετέσχον στην εσωτερική ή εξωτερική μετανάστευση. Εμποδίζοντας έτσι την επιστροφή του πολίτη στο χωριό του καλλιέργησαν μια δύσμορφη αστυφιλία και φυσικά όχι την ανάπτυξη. Θα με ρωτήσετε: μήπως βοήθησαν στην ανάπτυξη του δασικού πλούτου της χώρας; Προφανώς όχι, διότι στο όνομα της δασικής έκτασης -που διώκει την ιδιωτική ιδιοκτησία και την ανάπτυξη- εγκατέλειψαν το δάσος στο έλεος των συμφερόντων και των καταπατητών. Το νέο "κόλπο" που η πονηρά φύση των πολιτικών έχει εφεύρει τα τελευταία χρόνια είναι η ελάχιστη όψη του κτήματος ή του οικοπέδου σε δημόσιο κλπ δρόμο. Εκεί να δείτε τι πεδίο δόξης της διαφθοράς και της καταδυνάστευσης του πολίτη ανοίγεται μπροστά μας στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος.


Ερ.: Επί του προκειμένου, δεν έχετε καθόλου άδικο. Μεγάλη σύγχυση δημιουργήθηκε στους πολίτες και με το περιβόητο νομοσχέδιο περί υψηλής παραγωγικότητας της κας Μπιρμπίλη. Στη Λευκάδα είχε ξεσηκωθεί ο κόσμος!

Απ.: Τους ενδιαφέρει ο χώρος και όχι η χώρα. Να αδειάσει η χώρα από τους κατοίκους της στο όνομα του περιβάλλοντος!. Ερωτώ: μας ενδιαφέρει τι καθεστώς περιβάλλοντος υπάρχει στον Άρη αφού δεν κατοικείται; Το περιβάλλον ενδιαφέρει εκεί που υπάρχουν άνθρωποι. Οι πολιτικές τους για το περιβάλλον δεν οδηγεί σε ισόρροπη ανάπτυξη του οικιστικού ιστού στη χώρα, αλλά στον εξαναγκασμό της κοινωνίας να στοιβαχθεί στις υπάρχουσες πόλεις και στα ορεινά χωριά. Η ρύθμιση που είχαν κάνει –που αφορούσε και τη Λευκάδα- έθετε σε καθεστώς απαγόρευσης (και παρανομίας) τη γη σε βάθος 350 μέτρων από τις ακτές, όπου υπάρχει Natura. Οι βράχοι ανακηρύχθηκαν εδάφη υψηλής παραγωγικότητας με αποτέλεσμα να απαγορευτεί οποιαδήποτε οικιστική πράξη. Θα έπρεπε οι άνθρωποι ή να μεταναστεύσουν ή να πάρουν τα βουνά! Στην εποχή του πολιτισμού της θάλασσας, μας θέλουν να πάμε να γίνουμε κατσαπλιάδες πάλι. Τι μέγεθος της διαστροφής! Δηλαδή τοποθετούν την κοινωνία απέναντί τους, ως εχθρό.


Ερ.: Από την άλλη, δεν θα πρέπει με κάποιο τρόπο να προφυλάξουμε το φυσικό μας περιβάλλον;

Απ.: Οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου κι αν πάμε, θα δούμε ότι υπάρχει ένα κράτος που αρχίζει να παίζει το ρόλο του, απ’ την στιγμή που θεσμοθετείται ο κανόνας. Τι λέει το κράτος π.χ. στη Γαλλία ή στη Γερμανία; Ορίζω που θεωρείται αιγιαλός, καθορίζω που υπάρχει παραλία, οριοθετώ το δάσος, δημιουργώ κανόνες χωροταξίας, κτηματολόγιο και οι πολίτες γνωρίζουν το πλαίσιο της λειτουργίας τους. Οριοθετείται ο χώρος, ως προς τις χρήσεις γης, ως προς τη χρησιμότητά του, ανάλογα με τις ανάγκες και τη δυναμική της κοινωνίας. Εδώ στην Ελλάδα το κράτος θεωρεί ότι ο ρόλος του σταματά εκεί που έπρεπε να αρχίζει. Ψηφίζει εύκολα νόμους. Έχουν πολλοί διατυπώσει την έκπληξη ότι το κράτος στην Ελλάδα είναι προοδευτικό, επειδή ψηφίζει προωθημένους νόμους με πολύ ευκολία. Όταν διαπιστώνει ένα πρόβλημα, αντί να πάρει μέτρα να το λύσει, ψηφίζει ένα νόμο. Το κράτος έχει ως ρόλο να εφαρμόζει τους νόμους. Εν προκειμένω, όμως, όπου το κράτος παρεμβαίνει για να κυβερνήσει, δηλαδή για να εφαρμόσει τους νόμους εκεί υφαίνει τη διαφθορά, ώστε μέσα απ’ το «λαδόσημο» να λειτουργήσει η δημόσια υπηρεσία. Το ίδιο συμβαίνει παντού. Δείτε τις εξωτερικές υποθέσεις, όσες υποθέσεις ανέλαβε να διαχειριστεί η πολιτική ηγεσία τις κατάστρεψε: όλα τα εθνικά θέματα απ’ το Σκοπιανό μέχρι το Κυπριακό.

Ερ.: Τόσο αυτοκαταστροφικοί πια! Για ποιο λόγο;

Απ.: Διότι, όπως προείπα, δεν τους ενδιαφέρει η ελληνική χώρα, δεν τους ενδιαφέρει η ελληνική κοινωνία, τους ενδιαφέρει το δικό τους συμφέρον, η μικροπολιτική και η διαπλοκή που τους συντηρεί στην εξουσία. Άρα πώς θα ψηφοθηρήσουν! Τι έκαμαν στο Σκοπιανό; Αντί να μετρήσουν, να σταθμίσουν τι δυνατότητες είχε η χώρα, ποιες συνθήκες της προσφέρονταν, να μελετήσουν το πρόβλημα και να διαπραγματευθούν με το διεθνή παράγοντα μια λύση επ’ ωφελεία του ελληνικού λαού, του ελληνικού κράτους, οργάνωσαν διαδηλώσεις, κινητοποίησαν τον κόσμο, σαν τη διαπραγμάτευση να την έκανε η πολιτική ηγεσία με την κοινωνία και όχι με το διεθνή παράγοντα. Αντί λοιπόν να διαπραγματευθούν το ζήτημα στο εξωτερικό, οδήγησαν στον αφιονισμό ουσιαστικά της κοινωνίας και στο τέλος ενοχοποίησαν κοινωνία ότι αυτή έφταιγε για τις αβελτηρίες τους. Το αποτέλεσμα; Γίναμε μέρος του βαλκανικού προβλήματος που δεν μας επέτρεψε να επωφεληθούμε από το μετασοσιαλιστικό κενό στην περιοχή. Δημιούργησαν το πλαίσιο της υπερβολής, όπου παγίδευσαν την ελληνική κοινωνία, δεν επέβλεψαν στη διαχείριση του προβλήματος και στο τέλος το άφησαν να καρκινοβατεί. Το ίδιο συνέβη με το Κυπριακό. Κατέστρεψαν την Κύπρο για τους ίδιους λόγους. Η αρχή των χαμένων ευκαιριών είναι η αρχή της μη ενασχόλησης με το αντικείμενο στις διεθνείς του διαστάσεις, άρα της μη θέλησης να βαρύνουν με τις δυνατότητες της χώρας στη διεθνή πολιτική, ώστε να επιτύχουν μια επωφελή λύση, χρησιμοποιώντας το κυπριακό επιχείρημα για εσωτερικούς ψηφοθηρικούς λόγους. Αν σταθμίσετε ποια ήταν η θέση της ελληνικής κοινωνίας υπό συνθήκες Οθωμανικής κατοχής, άρα εθνικής δουλείας, και ποια είναι σήμερα θα εκπλαγείτε, αλλά θα μπορέσετε να συναγάγετε και το συμπέρασμα για το ποιος είναι υπαίτιος για το σημερινό μας χάλι. Ηγεμόνευε ο ελληνικός κόσμος σε τρεις ουσιαστικά αυτοκρατορίες, την Οθωμανική, την Ρωσική ευρέως και Αυστροουγγρική, όπου στις 114 μεγαλύτερες επιχειρήσεις οι περισσότερες και ισχυρότερες ήταν ελληνικές, υπαγόρευαν πολιτικές αποφάσεις. Η Μεσόγειος ήταν ευρέως υπό τον έλεγχο του ελληνικού ναυτικού του εμπορίου. Πώς εξηγείται ότι σήμερα είναι σε καθεστώς αδυναμίας; Και γιατί αυτήν την αστική τάξη, την πνευματική τάξη που ηγεμόνευε σε μια περιοχή δεν την ενσωμάτωσε το ελληνικό κράτος, αλλά την κατέστρεψε; Έφθασαν μέχρι να ψηφίσουν νόμο κατά των ετεροχθόνων, δηλαδή κατά των εκτός του κράτους Ελλήνων για να τους αποκλείσουν από την νομή του ελληνικού κράτους, για να το λυμαίνονται μόνοι τους.


Ερ.: Να έρθουμε στην ελληνική κρίση ή στην κρίση χρέους, όπως αλλιώς λέγεται.. Την περιμένατε; Σας προξένησε εντύπωση ο ερχομός της;

Απ.: Καθόλου δεν μου έκανε εντύπωση. Δεν είχα προβλέψει ότι θα είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, που διήλθε από τις τράπεζες της Αμερικής, το οποίο θα προκαλούσε την κρίση, αλλά είχα –τα γραπτά μου μιλάνε γι αυτό-, εδώ και δύο δεκαετίες κιόλας αναλύσει όλο αυτό το φαινόμενο που ζούμε σήμερα εξηγώντας που οδηγεί. Στα διεθνή π.χ. είχα αναγγείλει την αιτία της κρίσης, δηλαδή την επελθούσα ανατροπή της ισορροπίας ανάμεσα στην κοινωνία, το κράτος και την αγορά υπέρ της τελευταίας. Έγραφα ότι από τη στιγμή που ανατρέπεται αυτή η ισορροπία υπέρ των αγορών η μόνη λύση που υπάρχει είναι να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα. Να μπει η κοινωνία στην πολιτική. Και για την ελληνική περίπτωση επανειλημμένα είχα αρθρογραφήσει από το 1984, -όταν άρχισε να συζητιέται το περίφημο νεοφιλελεύθερο σύστημα- ότι εδώ πια τα πράγματα πάνε πιο γρήγορα. Και είχα εξηγήσει τις συνέπειες της λεηλατικής πολιτικής που υιοθετήθηκε από την τότε κυβέρνηση για τον τόπο. Τον Ιούλιο του 2008 σε διάλεξή μου, σε μια ημερίδα με έναν συνάδελφο από το Βέλγιο, είχα ακριβώς αναφερθεί σ’ αυτή τη διεθνή κρίση και την είχα ουσιαστικά αναγγείλει. Τον Φεβρουάριο 1009 είχα επίσης δημοσιεύσει ένα βιβλίο που ανέλυε το φαινόμενο των Δεκεμβριανών του 2008. Εκεί ανέλυα γιατί η ελληνική κοινωνία έφθασε έως εδώ, γιατί θα πάει ακόμη χειρότερα και γιατί θα φθάσει σ’ ένα σημείο που δεν θα έχει γυρισμό, όπως είναι σήμερα. Μην ξεχνάμε ένα πράγμα: στο δυτικό χώρο –η σημερινή κρίση δεν είναι παγκόσμια, είναι δυτική-, την κρίση την δημιούργησαν οι αγορές, στην Ελλάδα πρωτογενής αιτία της κρίσης δεν είναι η ελληνική αγορά, λχ οι τράπεζες –οι τράπεζες ήταν μια χαρά-, αλλά το κράτος. Διότι αυτό, δηλαδή η πολιτική τάξη δημιούργησε τις προϋποθέσεις της διάλυσης, της υπερχρέωσης του κράτους, όχι για να αναπτυχθεί, αλλά για να λεηλατηθεί. Έχει γίνει μια μελέτη –πριν την κρίση- που έχει δείξει ότι εάν τα χρήματα που μπήκαν, ή που παρήχθησαν στην Ελλάδα πήγαιναν για παραγωγικούς σκοπούς, η Ελλάδα θα ήταν σήμερα η πρώτη οικονομικά δύναμη στην Ευρώπη. Πάνω και από την Σουηδία και τις σκανδιναβικές χώρες.

Ερ.: Βασικός φαντάζομαι σύμμαχος στον τρόπο που λειτουργούν, είναι το ίδιο το Σύνταγμα και οι νόμοι του.

Απ.: Όταν κανείς εξωθεσμικά, όπως είναι οι αγορές που διατείνονται ότι πρέπει να αυτορυθμίζονται, κινούν τα νήματα της πολιτικής σ’ αυτή την περίπτωση η αυτορρύθμιση καταλήγει σε απορρύθμιση. Τα κόμματα λένε ότι θα κάνουν αυτοκάθαρση, που σημαίνει ότι δεν υπόκεινται στο νόμο. Διότι τι σημαίνει αυτοκάθαρση; Δηλαδή, μπορώ εγώ αν κλέψω, ή αν δεν διαχειριστώ σωστά κάτι που μου ανέθεσαν να πω ότι δεν υποβληθώ στη δικαιοσύνη να δικαστώ, αλλά θα κάνω αυτοκάθαρση; Τι σημαίνει αυτό, ότι θα ζητήσω μετάνοια; Και η βλάβη πως θα αποκατασταθεί; και πως θα αποτραπεί στο μέλλον η διάπραξη και άλλων αδικημάτων; Αυτά τα κάνουν στις θρησκείες, που πάει κανείς μπροστά στην εικόνα και ζητάει συγνώμη από το θεό και τελειώνει. Ως γενική αρχή, πρέπει να ξέρουμε ότι όλα και όλοι πρέπει να υπόκεινται στον ίδιο νόμο. Δεν μπορεί ο πολιτικός να λέει: «όποιος κλέψει ή βλάψει τον άλλον θα πάει φυλακή, αλλά αν κλέψω ή εάν βλάψω με τις πράξεις μου εγώ δεν πάω», και ότι «θα αποφασίσω εγώ πώς θα δικαστώ κι αν θα δικαστώ». Δεν επιτρέπεται αυτό. Γιατί; Μα αυτό μας το λέει ο ίδιος ο Αριστοτέλης. Ο Αριστοτέλης λέει ότι στις δημοκρατίες –δεν είναι η περίπτωση του συστήματος αυτού- τα πολιτικά εγκλήματα τιμωρούνται αυστηρότερα και αυτό διότι δεν είναι το είδος του εγκλήματος μόνον, αλλά και ο αριθμός αυτών που βλάπτονται που πρέπει να συνεκτιμηθούν. Γιατί αν εγώ ως πολίτης κλέψω βλάπτω έναν, αν ο πολιτικός κλέψει, βλάπτει όλη την κοινωνία. Άρα λοιπόν, γι’ αυτό πρέπει να τιμωρείται αυστηρότερα. Εδώ λοιπόν, αυτό αντιστρέφεται.

Ερ.: Άρα, είστε ένθερμος υποστηρικτής της άρσης της βουλευτικής ασυλίας, καθώς και της ακύρωσης της παραγραφής των πολιτικών αδικημάτων. Κάτι τέτοιο νομίζω θα παραμείνει «όνειρο» θερινής νυκτός, για τους περισσότερους πολίτες αυτής της χώρας.

Απ.: Είναι φανερό. Η πολιτική ως πράξη δεν δικάζεται! Έχουν λέει, την πολιτική ευθύνη, δηλαδή σου λένε: «μην με ξαναψηφίσεις». Μα η ψήφος δεν είναι τιμωρία! Η ψήφος αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει στο μέλλον. Είναι άλλο πράγμα η ποινή, η ευθύνη επομένως. Μας λέει ο Αριστοτέλης λοιπόν, για να τον ξαναθυμηθούμε προκειμένου να διαπιστώσουμε πόσο πίσω είμαστε, ότι δόθηκε από τον Σόλωνα στο λαό το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν", το δικαίωμα να ελέγχει και να ζητά ευθύνες (να δικάζονται οι πολιτικοί εάν τον έβλαψε) για την πολιτική που ακολουθούν οι πολιτικοί, γιατί διαφορετικά θα ο λαός θα ήταν δούλος των πολιτικών. Γιατί σήμερα να μην θεωρούμε ότι είμαστε δούλοι των πολιτικών, αφού δεν μπορούμε ούτε να τους ελέγξουμε, ούτε να τους ζητήσουμε ευθύνες; Βλέπουμε πώς έγινε η διαχείριση των ολυμπιακών έργων, πώς έγινε η διαχείριση και οι επενδύσεις σε όλους τους κλάδους. Ξέρουμε κανένα να έλεγξε το Μέγαρο Μουσικής; Αποφάσισε ο κ. Λαμπράκης να μεταβάλει σε ευεργέτη του το κράτος! Δεν επήγε κανείς να ελέγξει πως διατέθηκαν τα χρήματα του λαού. Ξέρουμε πώς έγινε η Εθνική Οδός; Γιατί έχει βγει το συμπέρασμα ότι 1χλμ δρόμος κοστίζει 1 ευρώ στην Ισπανία και 7 ευρώ στην Ελλάδα; Ελέγχθηκαν ποτέ οι φορείς που έλαβαν επιδοτήσεις; Παντού λογική λεηλασίας, διαπλοκής και σπατάλης. Τι έγινε με τη Ζήμενς; Τι κάνει τους πολιτικούς να κλείνουν άρον άρον το σκάνδαλο; Γιατί τα υποβρύχια γέρνουν και κοστίζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο πωλούνται αλλού; Από τη στιγμή που άρχισε το στρίμωγμα των πολιτικών από την πλευρά της κοινωνίας, οι πολιτικοί βρήκαν διέξοδο λεηλασίας μέσω των αμυντικών δαπανών, διακομματικά. Τραγικό! Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Και επαίρονται, όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσουν για την κοινή γνώμη: λένε «δεν κυβερνάμε με βάση τις δημοσκοπήσεις"; Τι σημαίνει αυτό; Ότι περιφρονούμε την ελληνική κοινωνία, γιατί η δημοσκόπηση δηλώνει την βούλησή της!

Ερ.: Ακούγοντας πάντως, κανείς με προσοχή τα όσα λέτε, αντιλαμβάνεται ότι μόνο δημοκρατικό δεν είναι το πολίτευμά μας.

Απ.: Η μεταπολίτευση, αν θέλουμε να την δούμε με αντικειμενικούς όρους, αποτελεί την ολοκληρωτική επαναφορά του πολιτικού συστήματος στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα. Δημοκρατία σημαίνει να κυβερνάμε εμείς και όχι αυτοί. Άρα το πολιτικό σύστημα να μας ανήκει και όχι να τους ανήκει. Να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις και όχι αυτοί. Αν το πολιτικό σύστημα ήταν αντιπροσωπευτικό θα ίσχυε αυτό που ισχύει στη σχέση εντολέα και εντολοδόχου. Τέτοια σχέση δεν υπάρχει σήμερα πουθενά. Το πολιτικό προσωπικό είναι και εντολέας και εντολοδόχος. Εάν δει κανείς με τι πονηριά έχουν οικοδομήσει την αντίληψη ότι το πολιτικό σύστημα είναι και αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό, μέσα από έννοιες που τις έχουν διαφθείρει για να υφαρπάσουν δηλαδή και την ιδιότητα του εντολέα και του εντολοδόχου στα χέρια τους και να πείσουν την κοινωνία γι’ αυτό, θα διαπιστώσει πόσο ιδιοφυές σχέδιο είναι. Όμως είναι ψευδέστατος ο ισχυρισμός, δεν λέει την αλήθεια, δεν είναι επιστημονικά ορθός. Κάνουν ιδεολογία!


Ερ.: Τον περασμένο Μάιο σας είδαμε να τάσσεστε στο πλευρό των «αγανακτισμένων» του Συντάγματος. Κατά πόσο πιστεύετε ότι τέτοιου είδους και τέτοιου πλήθους λαϊκές συγκεντρώσεις-αντιδράσεις μπορούν να φέρουν αλλαγές στο υπάρχον πολιτικό σύστημα;

Απ.: Ήμουν, δεν θα έλεγα στο πλευρό τους, αλλά στο πλευρό της κοινωνίας που πάσχει και είναι αγανακτισμένη και που συγκεντρωνόταν εκεί για να διαδηλώσει τον πόνο για τη χώρα και το πρόβλημά της. Αλλά όχι μ’ αυτούς που λειτούργησαν ως εσωτερικοί του συντελεστές και εκφύλισαν το φαινόμενο, οδηγώντας το σε αδιέξοδο και στην διάλυσή του στη συνέχεια. Είχα γράψει το Μάιο, μόλις ξεκίνησε η υπόθεση αυτή, ένα εκτενές κείμενο, που το είπα «Κάλεσμα προς την κοινωνία πολιτών». Εξηγούσα ότι αν παραμείνουν εκεί στο Σύνταγμα, όπως συνέβη, θα λειτουργήσουν περίπου ως «βραχονησίδα» στον Ατλαντικό και όχι με σκοπό να «συνάψουν» έναν αναγκαστικό γάμο με αυτούς που είναι μέσα στην Βουλή, που είναι το πρόβλημα. Τους είπα λοιπόν, να οργανώσουν την περικύκλωση της Βουλής και του Μεγάρου Μαξίμου ειρηνικά και εν ανάγκη, εάν οι δυνάμεις των ΜΑΤ, της αστυνομίας επιχειρήσουν ο, τιδήποτε να ξαπλώσουν κάτω. Διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, έχοντας όμως στο χέρι συγκεκριμένες ρυθμίσεις που θα οδηγούσαν στην εξυγίανση του παρόντος συστήματος και θα έβαζαν δημοσκοπικά την κοινωνία στην πολιτική, να τους αναγκάσουν να ψηφίσουν αυτούς τους νόμους. Παραδείγματος χάρη, έλεγα ότι όσες αποφάσεις έλαβαν εναντίον της άρσεως ασυλίας, από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, να επανέλθουν και να προσαχθούν στην δικαιοσύνη για οποιαδήποτε λόγο οι πολιτικοί. Δεύτερον, να καταργηθεί ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και να υπόκεινται οι πολιτικοί στη δικαιοσύνη απευθείας. Να παραιτηθεί η Βουλή από τα δικαιώματα που έχει και αυτοδικαίως –γιατί τυπικά χρειάζεται συνταγματική μεταρρύθμιση-, να βγαίνει η απόφαση ότι παραπέμπονται όλοι στη δικαιοσύνη χωρίς να ασχολείται η Βουλή μ’ αυτό. Να θεωρεί δηλαδή εξορισμού ότι είναι ένοχοι και να παραπέμπονται στη δικαιοσύνη. Επίσης, ως προς τις απολαβές τους. Είναι δυνατόν να αυξάνουν τον προϋπολογισμό και να μην κάνουν μια συμβολική πράξη; Να παίρνουν χρήματα από τον ταλαίπωρο τον μισθωτό των 500 ευρώ και να θεωρούν ότι είναι δημαγωγία και λαϊκισμός να τους αξιώνει κανείς να πάρουν από τους ίδιους;

Ερ.: Τι πρέπει να κάνουμε για να επιτευχθεί αυτό, για να γίνουν οι αλλαγές που περιγράφετε;

Απ.: Να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί. Να τους καταδιώκουμε χωρίς οίκτο, χωρίς έλεος και κυρίως να πάψουμε να θεωρούμε ότι η εναλλαγή στην εξουσία είναι λύση. Όποιος και να ‘ρθει τα ίδια θα κάνει. Έχουμε δει όλους τους πολιτικούς από την άκρα Δεξιά, μέχρι την άκρα Αριστερά να παίζουν με την έννοια του μνημονίου. Για την άρση των αιτίων που οδήγησαν στο μνημόνιο κανείς δεν μιλάει. Που είναι τα μέτρα για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος ή για την λειτουργία του κράτους, της δημόσιας διοίκησης; Ακόμα και ο νόμος για την ευθύνη των υπαλλήλων δεν έχει αλλάξει. Δεν υπάρχει η έννοια του ελέγχου και της κύρωσης στο ελληνικό κράτος!

Ερ.: Ποια είναι αλήθεια, η προσωπική σας άποψη για το μνημόνιο; Είναι τελικά το «φάρμακο» που μπορεί, αν εφαρμοστεί, να αναστήσει τον «πεθαμένο»;

Απ.: Το μνημόνιο ήρθε επειδή η πολιτική τάξη μας οδήγησε εδώ και επειδή στη συνέχεια δεν θέλησε να πάρει μέτρα για την έξοδο από την κρίση. Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι, οι οποίοι μας κατέστρεψαν, που αξιώνουν να μας σώσουν. Αυτό δεν γίνεται. Έστω μπήκαμε στο μνημόνιο. Μας έβαλαν για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό τους που είναι η κοινωνία και επειδή γνώριζαν ότι η κοινωνία θα εστρέφετο εναντίον τους. Η κοινωνία ξέρει με αλάνθαστο τρόπο ποιος είναι η αιτία των προβλημάτων της, γι’ αυτό στοχοποιεί τους πολιτικούς. Αυτό λοιπόν, αφού το ξέρει η κοινωνία το ξέρουν κι αυτοί. Γιατί δεν βγαίνουν μια φορά και να ζητήσουν συγνώμη; Ακούσαμε κανέναν; Έφεραν τους τροικανούς, μας βάλανε σ’ αυτή την περιπέτεια και θα φθάσουμε σε πολλά ακόμα μνημόνια επειδή ακριβώς δεν παίρνουν αυτά τα μέτρα εξυγίανσης του εαυτού τους. Μέσω του μνημονίου οι εσωτερικοί μας κατακτητές -οι πολιτικοί- εισάγουν συμπληρωματική ασφάλεια από τους εξωτερικούς τους φίλους, για να διατηρήσουν ανέπαφη την δυναστική τους ηγεμονία επί της κοινωνίας.

Ερ.: Δεν θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας! Παίρνουν μέτρα υπέρ της… οικονομικής αφάνισης χαμηλόμισθων και συνταξιούχων! Με την φοροδιαφυγή τα ‘χουν βρει λιγάκι σκούρα. Εκεί, όλο Θα… Θα… Θα… ακούμε!

Απ.: Η εύκολη λύση είναι να κόψει το μισθό από τον μισθωτό και τον συνταξιούχο ή τις κοινωνικές κλπ παροχές. Δεν καταπολεμούν τη φοροδιαφυγή διότι το κράτος το θέλουν για τον εαυτό τους και διαπλεκόμενο. Διότι δεν θίγουν κατεστημένα συμφέροντα, παρά μόνο εκεί που τους εξαναγκάζουν. Τους εξανάγκασαν οι τροικανοί να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις, προκειμένου να τις αγοράσουν και βεβαίως το μόνο που δεν πιέζουν οι τροικανοί είναι να αλλάξουν αυτοί συμπεριφορές. Γιατί αυτοί είναι οι σύμμαχοί τους. Μέσω αυτών κάνουν τις δουλειές τους και αντιμετωπίζουν την οργή ή τις ενστάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα ουσιαστικά είναι ένα κράτος υπό διπλή κατοχή, εξωτερική και εσωτερική. Απ’ αυτή την κατοχή δεν βλέπω να βγαίνει στις προσεχείς δεκαετίες. Και δεν βλέπω να βγαίνει, διότι δεν υπάρχει ο φορέας που θα μας βγάλει. Λένε συχνά ότι θα μας αγοράσουν, γιατί θα ιδιωτικοποιηθεί ο δημόσιος πλούτος μας. Κανείς δεν συζητά για την έκπτωση του ιδιωτικού μας πλούτου. Το γεγονός δηλαδή, ότι οι περιουσίες του ελληνικού λαού που είχαν 10 ευρώ τώρα έχουν 5 ευρώ ή και 3 ευρώ ή 2 ευρώ. Έχει ουσιαστικά ευτελιστεί η ίδια η παραγωγική δομή της κοινωνίας. Δέστε τα μέτρα. Μειώνουν τους μισθούς και καταλύουν κάθε έννοια κοινωνικής πρόνοιας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν ενδιαφέρει η μείωση του χρέους και η εξάρτηση, τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε εργατικό δυναμικό να είναι εφάμιλλο του κινεζικού για να συμφέρει για τις επενδύσεις. Αντί να οργανώσουν δηλαδή, πολιτικές επενδύσεων, οργανώνουν τον εκφυλισμό της ελληνικής κοινωνίας. Να περιέλθει στην έσχατη ανάγκη προκειμένου να ενδιαφέρει επενδυτικά τον Γερμανό, τον Άγγλο, τον Αμερικάνο, το Γάλλο, τον οποιοδήποτε. Είναι ένα σχέδιο, το οποίο δεν οδηγεί σε έξοδο τη χώρα από την κρίση αλλά στην θεσμοθέτηση σε διάρκεια της υποτέλειας και της ανάγκης της κοινωνίας.

Ερ.: Μια χρεοκοπία, που θα μας οδηγούσε πίσω στο εθνικό μας νόμισμα, τι συνέπειες θεωρείτε ότι θα είχε;

Απ.: Εάν συνεχισθεί η παρούσα πολιτική της δυναστικής κομματοκρατίας, των κατακτητών μας, είναι μοιραίο υπό τις παρούσες συνθήκες να ξαναγυρίσουμε στη δραχμή. Το δίλημμα ωστόσο δεν θα έπρεπε να τίθεται υπό το πρίσμα αυτού του ερωτήματος. Το θέμα είναι να παίρναμε, έστω τώρα, τα αναγκαία μέτρα, για την αποτροπή μιας νέας μεγαλύτερης καταστροφής. Όμως, δεν υπάρχει καμιά πολιτική δύναμη που σκέπτεται έτσι, ώστε να βγούμε από την κρίση αλώβητοι ή έστω με θεραπεύσιμα τραύματα. Με δεδομένη την κατάσταση, η αφρόκρεμα και οι δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, πρώτα πρώτα, θα φύγουν στο εξωτερικό. Θα μείνουν εδώ αυτοί που θα μπορούν να προσφέρουν έργο κινεζικού τύπου στους ξένους και οι οικονομικοί μετανάστες.

Ερ.: Ακόμη μια ανοιχτή πληγή της ελληνικής κοινωνίας. Οικονομικοί μετανάστες!

Απ.: .Αυτή τη στιγμή συντελείται μία εσωτερική κοινωνική και πολιτισμική αναδιάρθωση, την οποία θα την βρούμε μπροστά μας, με τους χειρότερους όρους, φυσικά με ευθύνη των πολιτικών. Διότι πλήτεται η κοινωνική συνοχή. Δεν υπάρχει πολιτική ενσωμάτωσης των ανθρώπων αυτών, δεν υπάρχει πολιτική ανάσχεσης στα σύνορα, ώστε να γίνεται με ελεγχόμενες ροές και ποιοτικές προδιαγραφές. Η ροή οικονομικών μεταναστών προς τις Ευρωπαϊκές χώρες, γίνεται με λεγχόμενο τρόπο, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και ιδίως λαμβάνεται μέριμνα ώστε να έρθουν τα χρήσιμα στοιχεία. Εδώ η Αριστερά, αλλά όχι μόνο η Αριστερά, έχει αποφασίσει ότι θα πρέπει να λειτουργήσει η Ελλάδα ως η χωματερή του παγκόσμιου καπιταλισμού. Δηλαδή, ό,τι απόβλητο περισσεύει στην περιφέρεια και ενοχλεί θεωρούν ότι πρέπει να έρθει εδώ, όπου φυσικά θα λειτουργήσει ως βορά στην παραοικονομία και στην επαιτεία. Δεν κρύβουν βέβαια ότι χρησιμοποιούν την οικονομική μετανάστευση ως υπομόχλιο εναντίον της κοινωνίας. Γι’ αυτό και μιλάνε για δικαιώματα. Πού οδηγεί αυτή η ασύμμετρη ανάπτυξη της οικονομικής μετανάστευσης και μάλιστα από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των τριτοκοσμικών χωρών; Στον εκφυλισμό των δικαιωμάτων, της εργασίας και του εισοδήματος της κοινωνίας των πολιτών. Διότι αυτοί είναι ο καλός αγωγός για την περιέλευση της κοινωνίας σε πολιτική αδυναμία. Για να βρει ένας πολίτης εργασία, θα πρέπει να γίνει οικονομικός μετανάστης από άποψη κοινωνικών δικαιωμάτων και εισοδημάτων. Αυτό το κάνει προεχόντως η λεγόμενη εκσυγχρονιστική Αριστερά. Έχει αντικαταστήσει δηλαδή, την σοσιαλιστική –ας το πούμε- αντίληψη που ήταν εναντίον του καπιταλισμού, με την χριστιανική φιλανθρωπία. Δημιουργεί ο καπιταλισμός απόβλητα, να τα φιλοξενήσουμε εμείς!

Ερ.: Άνθρωποι όμως, δεν είναι και αυτοί;

Απ.: Άνθρωποι είναι όπως και οι συμπατριώτες τους που μένουν πίσω. Ως ανθρώπους τους αντιμετωπίζουν και οι Δανοί. Οι Δανοί όμως γνωρίζουν ότι η ανεξέλεγκτη οικονομική μετανάστευση οδηγεί στην υποβάθμιση της κοινωνίας των Δανών δηλαδή ση διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής. Και αυτό θα το συναντήσουμε αύριο το πρωί, ως εκρηκτικό κοινωνικό φαινόμενο, που θα δημιουργήσει όρους αποσταθεροποίησης και περαιτέρω ενότητας του κοινωνικού ενδεχομένως δε και του πολιτειακού ιστού.

Ερ.: Ας έρθουμε σ’ ένα ακόμη μείζον ζήτημα, που απασχολεί εντόνως τελευταία την πανεπιστημιακή κοινότητα.: εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Απ.: Η κρίση που διάγουμε σήμερα είναι πολυσήμαντη. Οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, πνευματική. Οι λόγοι που οδήγησαν στην κρίση αυτή δημιούργησαν και τις συνθήκες έκπτωσης της ελληνικής παιδείας. Ο εξής ένας: η δυναστική κομματοκρατία. Τι έγινε το 1982; Θεσμοθετήθηκε η ηγεμονική παρουσία των κομμάτων μέσα από ένα φασιστοειδές κυριολεκτικά καθεστώς, που είχε ως όχημα τις λεγόμενες φοιτητικές παρατάξεις. Οι παρατάξεις θεσμοθετήθηκαν, έτσι ώστε να μην αντιπροσωπεύουν τους φοιτητές, αλλά τα κόμματα. Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία οδηγηθήκαμε στο φαινόμενο του εκφυλισμού και του εκφασισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Η συναλλαγή, η λεηλασία, η ιδιοποίηση του δημόσιου πανεπιστημίου, η ιδεολογική καθυπόταξη της γνώσης που άρχισε από τότε οφείλεται σ’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Θεωρήθηκε αυτονόητο ότι οι κομματικοί εγκάθετοι μπορούσαν να καταστρέψουν, να εκβιάσουν, να συναλλαγούν και φυσικά να παραμένουν ανεξέλεγκτοι, καθ'υπέρβαση του νόμου.

Ερ.: Με τι τρόπο θα μπορούσε όλο αυτό το κατεστημένο τόσων και τόσων ετών να αλλάξει;

Απ.: Μα, με το να προσανατολίσει τη λειτουργία του πανεπιστημίου προς την κατεύθυνση του συμφέροντος της κοινωνίας και όχι των επιμέρους συμφερόντων που το δυναστεύουν για λογαριασμό του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. Ο αναπροσανατολισμός αυτός του σκοπού του πανεπιστημίου θα δημιουργούσε τους όρους μιας διεθνώς ανταγωνιστικής λειτουργίας του. Ήθελαν όμως τα κόμματα να κρατούν τους νέους σε ομηρία και να αναπαράγουν εκεί τα κομματόσκυλα που θα μας κυβερνούσαν αργότερα, οδηγώντας μας στην καταστροφή. Θέλετε να καταργήσετε τις παρατάξεις; ρώτησα κάποτε την κυρία Γιαννάκου. Βάλτε, τους έλεγα, την κλήρωση ως μέσον επιλογής των φοιτητικών εκπροσώπων. Δεν το έπραξε διότι δεν το ήθελαν τα κόμματα. Εάν δείτε την ποιότητα των υπουργών παιδείας, όπως λχ της τωρινής, θα διαπιστώσετε ότι θα ήταν ενδεχομένως καλοί για οικιακοί βοηθοί όχι όμως για το ρόλο του υπουργού, προϊσταμένου της εκπαιδευτικής και πνευματικής κοινότητας! Ξέρετε, οι πολιτικές καριέρες στήνονται αλλού, με γνώμονα τη συναλλαγή, την εύνοια της ηγεσίας όχι τη γνώση! Ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν θα προσλαμβανόταν ούτε για βοηθός σε επαρχιακό επαγγελματικό γραφείο είναι σήμερα υπουργός παιδείας, αρμόδιος δηλαδή για το μέλλον των παιδιών μας και προϊστάμενός μου, ενώ χθες εκπροσωπούσε τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Γι’ αυτό έχει αυτή την έπαρση, αυτό το εξεζητημένο ύφος όταν μιλάει δημόσια, εκφράζει την αγραμματοσύνη της. Η κυρία αυτή λοιπόν κατήργησε ολόκληρο το πανεπιστημιακό σύστημα για να το εναρμονίσει όχι στο περιβάλλον μιας ποιοτικής αναβάθμισης προς το συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας, αλλά στο διατακτικό της λεγόμενης "καλής διακυβέρνησης", δηλαδή της παγκόσμιας ηγεμονίας της αγοράς.

Ερ.: Δηλαδή, τι αλλαγές θα μπορούσε να δρομολογήσει και δεν τις έκανε;

Απ.: Μα είναι πολύ απλά τα πράγματα. Αυτό μπορεί να γίνει αν θεσμοθετηθεί και εφαρμοσθεί ο ουσιαστικός έλεγχος των καθηγητών, να είναι αναγκασμένοι να πηγαίνουν στις αίθουσες και να αξιολογείται το έργο τους, αν παράγουν επιστημονικό έργο, αλλιώς να απολύονται ή να μετατάσσονται στο δημόσιο. Αν καταργηθούν οι παρατάξεις και δημιουργηθεί επιστημονική και εκπαιδευτική σπονδυλική στήλη στο Πανεπιστήμιο. Και βεβαίως εάν γίνει υποχρεωτική η συμμετοχή των φοιτητών σε μια εκπαιδευτική διαδικασία που θα διακτινώνεται σε όλο το εξάμηνο και θα αποβλέπει στην καθημερινή ανάπτυξη της πνευματικής του περιέργειας και της μεθόδου. Μόνο με τη διάθεση των κονδυλίων για τα δωρεάν βιβλία για τον εμπλουτισμό των βιβλιοθηκών θα είχαν τα ελληνικά πανεπιστήμια τις καλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου. Εάν είχαν εφαρμοσθεί οι μεταρρυθμιστικές προτάσεις που είχα επεξεργασθεί ως πρύτανης από το 1984 έως το 1990, το ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα θα ήταν διεθνώς ανταγωνιστικό και με λαμπρή διεθνή παρουσία επ'ωφελεία της ελληνικής κοινωνίας. Η μεταρρύθμιση που προέκρινε η σημερινή υπουργός διακρίνεται από μια υψηλή περιφρόνηση προς την ελληνική κοινωνία, μια δυσπιστία προς την ελληνική επιστημονική κοινότητα, ένα ασύμμετρο πνεύμα υποτέλειας στο διεθνή ηγεμονικό παράγοντα και μια προφανή αντιδημοκρατική λογική. Συγχέει, για παράδειγμα, τον αναγκαίο διεθνή ρόλο του πανεπιστημίου με την αναγκαιότητα να συμμετάσχει στη διαμόρφωση μιας εθνικής επιστημονικής γραμματείας. Το πανεπιστήμιο που θα προκύψει από το νέο νόμο δεν θα έχει ως σκοπό την οικοδόμηση της ελληνικής γραμματείας. Η ελληνική γραμματεία δεν ορίζεται από την καταγωγή ή την εθνική αναφορά των φορέων της, αλλά από τη γλώσσα της γραφής. Ο νόμος αυτός θέτει σε μειονεκτική μοίρα την ελληνική γλώσσα, οδηγεί στον ουσιαστικό αφελληνισμό του σκοπού του, η γνώση που θα παράγει θα είναι ενδεχομένως χρήσιμη για τον αγγλοσαξονικό ηγεμονικό παράγοντα, δεν θα μπορεί ωστόσο να έχει άμεση πρόσβαση η ελληνική κοινωνία. Και φυσικά, ο εκτοπισμός της ελληνικής γλώσσας από τη διαδικασία της γνώσης, αποσυνδέει την παραγόμενη γνώση και τους συντελεστές της από το συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία θα πληρώνει ένα πανεπιστήμιο, στο οποίο για να συμμετάσχουν τα παιδιά της ή για να γνωρίσει την παραγόμενη γνώση θα πρέπει να γνωρίζει αγγλικά. Το ζήτημα δεν είναι απλώς εθνικό, εγείρεται θέμα δημοκρατίας. Όλες οι χώρες προσπαθούν να δημιουργήσουν την εθνική τους επιστημονική γραμματεία, εμείς θεσμοθετούμε τους όρους της κατάργησής της. Κάποτε, όταν η κυρά υπουργός συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον έξω κόσμο -όταν την περιέβαλε με την εύνοιά του, άγνωστο γιατί, ο τότε πρωθυπουργός- έμπλεος θαυμασμού και συναισθημάτων υποτέλειας προς τον ηγεμόνα, εξεφώνισε το περίφημο ότι η Ελλάδα έπρεπε να υιοθετήσει ως επίσημη γλώσσα την αγγλική. Τώρα υπό το κράτος της νέας εύνοιας, αλλά και με διακομματική συμφωνία, η ίδια υπουργός διακηρύσσει την δυσπιστία της προς την ελληνική επιστημονική κοινότητα και ιδίως στην ανάγκη της δημιουργίας μιας εθνικής επιστημονικής γραμματείας. Θέλει, λέει, το επιστημονικό έργο των ελλήνων καθηγητών να κρίνεται από διεθνείς επιτροπές. Πως θα επικοινωνήσουν λοιπόν οι ξένοι κριτές με την ελληνική γλώσσα; Το σύνολο του έργου μου έχει δημοσιευθεί σε πολλές ξένες γλώσσες, αλλά λόγω καθήκοντος έχω μεριμνήσει να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά. Οι έλληνες καθηγητές, όμως, θα αποθαρρύνονται να γράφουν και να δημοσιεύουν στα ελληνικά. Εάν δεν έχουν έργο στα αγγλικά δεν θα υπάρχουν. Γιατί άραγε δεν έχει εμπιστοσύνη η υπουργός σ'εκείνους τους Έλληνες επιστήμονες που διατηρούν την ανεξαρτησία τους και διαθέτουν υψηλό διεθνώς αναγνωρισμένο επιστημονικό επίπεδο; Σας διαβεβαιώ ότι είναι πάρα πολλοί. Σου λέει, όμως, θα «φέρω να κρίνει τους εδώ υποψηφίους τον ξένο, διότι αυτός δεν με ενοχλεί». Η πονηρά φύση της πολιτικής θέλει ή να είσαι μαζί της ή εάν δεν ελέγχεσαι να είσαι εκτός συστήματος. Αν λοιπόν δοθεί ρόλος ελεγκτικός στον ξένο το πεδίο θα είναι ελεύθερο για την κομματοκρατία. Το μείζον είναι να αποτραπεί η αξιοκρατία στο πανεπιστήμιο, διότι σημαίνει αντίστοιχη απώλεια επιρροής για την κομματοκρατία. Στον αντίποδα, εάν ο νόμος καθιέρωνε όρους αδιάβλητης ελεγκτικής διαδικασίας -που είναι πολύ απλοί-, στην εκλογή των καθηγητών, στην εκπαιδευτική διαδικασία, τα πράγματα θα κυλούσαν όπως και παντού αλλού. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι Γερμανοί να μην χρειάζονται να φέρουν ξένους για να αξιολογήσουν τους καθηγητές ή τις εκλογές ή την επιστημονική διαδικασία στο πανεπιστήμιο και εμείς πρέπει να εκδηλώνουμε τόσο ξεδιάντροπα την ιδεολογική μας υποτέλεια. Προφανώς, η ιδεολογική υποτέλεια συμβαδίζει με τη λογική της εσωτερικής χειραγώγησης της κοινωνίας από την κομματοκρατία. Δεν εμπιστεύεται η πολιτική ηγεσία τον πνευματικό κόσμο που έχει διεθνή και ανεξάρτητη επιφάνεια.. Εμπιστεύεται τους ξένους, γιατί οι ξένοι δεν συγκροτούν πολιτικό παράγοντα στη χώρα.